صدرالله سیاه‌منصوری
| صدرالله سیاه‌منصوری | |
|---|---|
| زادروز | حدود ۱۳۲۸ سیاه‌بند، ورامین، ایران |
| درگذشت | ۱۳۶۷؛ بنا بر گزارش گروه عیاران ۸ بهمن ۱۳۶۷ کرج، ایران |
| علت مرگ | اعدام با دار |
| آرامگاه | گورستان بی‌بی سکینه، کرج |
| محل زندگی | سرخه‌حصار کرج |
| ملیت | ایرانی |
| نام‌های دیگر | دکتر صدرالله؛ صدرالله سیاه‌منصوری خورین |
| تابعیت | ایرانی |
| تحصیلات | دکترا |
| پیشه | پژوهشگر و شاغل در دانشگاه تهران |
| سال‌های فعالیت | پس از انقلاب ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۷ |
| کارفرما | دانشگاه تهران؛ شرکت میثاق همدان |
| نهاد | نهضت عیاران |
| شناخته‌شده برای | عضویت در نهضت عیاران، فعالیت اجتماعی در سرخه‌حصار و هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران |
| نقش‌های برجسته | مسئول برنامه‌های ورزشی جوانان و فعالیت‌های علمی و کشاورزی شرکت میثاق |
| تأثیرگذاران | صفی‌قلی اشرفی، سازمان مجاهدین خلق ایران |
| شهر خانگی | سرخه‌حصار کرج |
| جنبش | مقاومت ایران |
| مخالفان | جمهوری اسلامی ایران |
| دین | اهل حق |
| مذهب | یارسان |
| اتهام‌ها | هواداری از سازمان مجاهدین و عضویت در گروه عیاران؛ اتهام‌های حکومتی: سرقت مسلحانه و جرایم غیرسیاسی |
| مجازات‌ها | اعدام |
| والدین | رضا سیاه‌منصوری |
صدرالله سیاه‌منصوری، با نام کامل صدرالله سیاه‌منصوری خورین (حدود ۱۳۲۸ – ۱۳۶۷)، پژوهشگر، از شاغلان دانشگاه تهران، پیرو آیین اهل حق و از اعضای اصلی نهضت عیاران به رهبری صفی‌قلی اشرفی بود. او پس از انقلاب ۱۳۵۷ در فعالیت‌های اجتماعی، آموزشی و سیاسی جامعهٔ اهل حق در سرخه‌حصار کرج مشارکت داشت و همراه با صفی‌قلی اشرفی و دکتر غلامحسین رشیدی در کلاس‌های تبیین جهان به تدریس مسعود رجوی شرکت می‌کرد.
سیاه‌منصوری در سازمان‌دهی جوانان سرخه‌حصار، اجرای ورزش‌های جمعی، فعالیت‌های عمرانی و ادارهٔ بخش‌های کشاورزی و دامداری شرکت میثاق همدان نقش داشت. در مقالهٔ قدیمی نهضت عیاران، تخصص او ژنتیک دام ذکر شده و از پژوهش‌هایش برای افزایش دفعات زایش و دوقلوزایی گوسفندان سخن رفته است.
او در موج بازداشت اعضای نهضت عیاران در اواخر سال ۱۳۶۴ دستگیر شد. گزارش‌های سازمان مجاهدین نام صدرالله سیاه‌منصوری را در میان دوازده عضو عیاران قرار داده‌اند که در ۸ بهمن ۱۳۶۷ اعدام شدند.[۱]
تولد و پیشینه
بانک اطلاعات جان‌باختگان سازمان مجاهدین، محل تولد صدرالله سیاه‌منصوری را «ورامین ـ سیاه‌بند» و سن او را هنگام مرگ ۳۹ سال ذکر کرده است.[۲] بر این اساس، سال تولد او باید حدود ۱۳۲۸ بوده باشد.
نام پدر او در فهرست اعضای نهضت عیاران «رضا» ثبت شده است. اطلاعات بیشتری دربارهٔ خانواده، دوران کودکی و تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ او در منابع منتشرشده وجود ندارد.
سیاه‌منصوری از پیروان اهل حق بود و پس از مهاجرت شماری از خانواده‌های این جامعه به سرخه‌حصار، در میان آنان زندگی و فعالیت می‌کرد. او از نزدیکان صفی‌قلی اشرفی و از چهره‌های تحصیل‌کردهٔ جامعهٔ مهاجران سرخه‌حصار به شمار می‌رفت.
تحصیلات و فعالیت دانشگاهی
در منابع سازمان مجاهدین، مدرک تحصیلی صدرالله سیاه‌منصوری «دکترا» و محل اشتغال او دانشگاه تهران ذکر شده است.[۳]
مقالهٔ قدیمی نهضت عیاران او را متخصص ژنتیک و نویسندهٔ چند کتاب معرفی کرده است. با این حال، عنوان رساله، رشته و دانشگاه محل تحصیل، مرتبهٔ دانشگاهی و مشخصات کتاب‌های منسوب به او در منابع عمومی سازمان مجاهدین منتشر نشده است. بنابراین، عنوان دقیق دانشگاهی و فهرست آثار احتمالی او نیازمند بررسی اسناد دانشگاه تهران و کتاب‌شناسی‌های رسمی است.
در این مقاله، بر پایهٔ اطلاعات تأییدشدهٔ موجود، از او به‌عنوان دارندهٔ مدرک دکترا و شاغل در دانشگاه تهران یاد می‌شود.
آشنایی با سازمان مجاهدین
صدرالله سیاه‌منصوری پس از انقلاب ۱۳۵۷ همراه با صفی‌قلی اشرفی و غلامحسین رشیدی به فعالیت‌های هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران پیوست. آنان از چهره‌هایی بودند که آموزش‌های سیاسی و ایدئولوژیک سازمان را دنبال می‌کردند.
سیاه‌منصوری در کلاس‌های تبیین جهان که در سال‌های ۱۳۵۸ و ۱۳۵۹ توسط مسعود رجوی در دانشگاه صنعتی شریف برگزار می‌شد، شرکت داشت.[۱] این کلاس‌ها به بررسی موضوعاتی چون شناخت، تکامل، جامعه، تاریخ، توحید، اختیار انسان و مسئولیت اجتماعی اختصاص داشت.
شرکت او در این کلاس‌ها تنها جنبهٔ فردی نداشت. صفی‌قلی اشرفی و یاران نزدیکش مباحث آموزشی را به جوانان و خانواده‌های سرخه‌حصار منتقل می‌کردند و آنان را به شناخت سازمان مجاهدین، مطالعهٔ نشریهٔ مجاهد و مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی تشویق می‌کردند.
فعالیت در سرخه‌حصار
جامعهٔ مهاجران اهل حق در سرخه‌حصار با هدف ایجاد یک زندگی جمعی و تعاونی شکل گرفته بود. بخش بزرگی از آنان را کارگران، کشاورزان و خانواده‌های کم‌درآمد تشکیل می‌دادند.
صدرالله سیاه‌منصوری به‌دلیل تحصیلات دانشگاهی و ارتباط نزدیک با صفی‌قلی اشرفی، در برنامه‌ریزی و اجرای فعالیت‌های اجتماعی نقش داشت. پروژه‌های جمعی این جامعه شامل ساخت خانه، ایجاد تعاونی مصرف، آبادسازی خیابان‌ها، درخت‌کاری، ایجاد زمین ورزشی و کمک به خانواده‌های تهیدست بود.
منابع سازمان مجاهدین، گروه عیاران را در میان مردم حومهٔ کرج به کمک‌رسانی به محرومان و فعالیت‌های جمعی شناخته‌شده توصیف کرده‌اند.[۳]
سازمان‌دهی ورزش صبحگاهی
یکی از مسئولیت‌های مشخص صدرالله سیاه‌منصوری، برنامه‌ریزی و ادارهٔ ورزش صبحگاهی جوانان و کارگران سرخه‌حصار بود. این برنامه در چارچوب گروه‌های دوازده‌گانه‌ای اجرا می‌شد که صفی‌قلی اشرفی تشکیل داده بود.
ورزش حدود یک ساعت پیش از عزیمت کارگران به کارخانه‌ها آغاز می‌شد. مسئولان هر گروه باید اعضای خود را بیدار می‌کردند و گزارش حضور آنان را به سیاه‌منصوری می‌دادند.
برنامه با نرمش آغاز می‌شد و سپس شرکت‌کنندگان به‌صورت جمعی تا زمین چمن می‌دویدند. پس از پایان دو، افراد به محل تجمع اولیه بازمی‌گشتند و برای رفتن به محل کار آماده می‌شدند.
هدف برنامه تنها آمادگی جسمانی نبود. ورزش جمعی به ایجاد نظم، وقت‌شناسی، مسئولیت‌پذیری و پیوند میان جوانان کمک می‌کرد؛ ویژگی‌هایی که بعدها در فعالیت‌های گروهی نهضت عیاران نیز مورد استفاده قرار گرفت.
مشارکت در گروه‌های دوازده‌گانه
صفی‌قلی اشرفی پس از اسکان مهاجران در سرخه‌حصار، حدود دوازده گروه از جوانان تشکیل داد. این گروه‌ها در آغاز ساختاری اجتماعی و عمرانی داشتند و هنوز یک شبکهٔ مخفی سیاسی محسوب نمی‌شدند.
صدرالله سیاه‌منصوری در هماهنگی این گروه‌ها نقش داشت. هر گروه مسئول بخشی از پروژه‌های عمومی بود. از جمله در ساخت دیوار پیرامون استادیوم، زمین به قطعات مشخص تقسیم و هر بخش به یک گروه واگذار شد.
گروه‌ها در آماده‌سازی و آبیاری زمین چمن نیز مشارکت داشتند. اعضا به‌صورت نوبتی و شبانه‌روزی زمین را آبیاری می‌کردند تا نخستین مرحلهٔ رشد چمن کامل شود.
این تجربه‌های جمعی، زمینهای برای شناسایی افراد مسئولیت‌پذیر و سازمان‌دهی شبکه‌ای فراهم کرد که پس از سرکوب‌های دههٔ ۱۳۶۰ به نهضت عیاران تبدیل شد.
پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰
پس از تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز سرکوب گستردهٔ سازمان مجاهدین و هواداران آن، ارتباط مستقیم صفی‌قلی اشرفی و همراهانش با سازمان قطع شد. آنان با وجود این شرایط، هواداری خود را ادامه دادند و برای برقراری ارتباط مجدد تلاش کردند.[۱]
در این دوره، فعالیت‌های علنی جای خود را به ارتباط‌های محدودتر داد. صدرالله سیاه‌منصوری همچنان در میان خانواده‌های اهل حق و گروه‌های جوانان فعال بود.
بازداشت غلامحسین رشیدی در اواخر سال ۱۳۶۰ و اعدام او در بهار ۱۳۶۲، نقطهٔ عطفی در فعالیت این شبکه بود. پس از اعدام رشیدی، صفی‌قلی اشرفی همراهان باقی‌مانده را با عنوان «گروه عیاران» سازمان داد.
عضویت در نهضت عیاران
صدرالله سیاه‌منصوری از اعضای اصلی و چهره‌های شناخته‌شدهٔ نهضت عیاران بود. تحصیلات دانشگاهی و تجربهٔ او در سازمان‌دهی فعالیت‌های اجتماعی و اقتصادی، جایگاه ویژه‌ای در گروه برایش ایجاد کرده بود.
نهضت عیاران یک شبکهٔ محلی و مستقل بود که خود را هوادار سازمان مجاهدین می‌دانست. اعضای آن از طریق امان‌الله سیاه‌منصوری با مجاهدین ارتباط برقرار کردند و برنامه‌ها و آموزش‌های سازمان را از طریق رادیو صدای مجاهد دنبال می‌کردند.[۳]
گروه افزون بر فعالیت‌های اجتماعی و اقتصادی، به نگهداری سلاح، آموزش اعضا و اقدام علیه مراکز حکومتی روی آورد. منابع سازمان مجاهدین از عملیات علیه پایگاه‌های حکومتی و مصادرهٔ چند بانک سخن گفته‌اند، اما جزئیات این اقدامات را منتشر نکرده‌اند.[۳]
شرکت میثاق همدان
نهضت عیاران برای ایجاد منبع مالی و پوشش فعالیت‌های خود، مجموعه‌ای با نام «شرکت میثاق» در مسیر همدان ـ ساوه راه‌اندازی کرد. این مجموعه در زمینه‌های کشاورزی، دامداری و صنایع فنی فعالیت داشت.
طبق گزارش سازمان مجاهدین، شرکت میثاق علاوه بر تأمین بخشی از هزینه‌های گروه، برای نگهداری امکانات و آموزش اعضا نیز استفاده می‌شد.[۱]
صدرالله سیاه‌منصوری به‌عنوان یکی از اعضای علمی و کارشناسی مجموعه بر بخش‌هایی از کشاورزی و دامداری نظارت داشت. فعالیت‌های گزارش‌شدهٔ شرکت شامل کشت گندم، جو، یونجه، شبدر، ذرت، سیب‌زمینی، گوجه‌فرنگی و محصولات جالیزی بود.
بخشی از محصولات برای تغذیهٔ دام‌ها استفاده می‌شد. دامداری شرکت نیز به تکثیر، پرورش و تأمین دام برای کشتارگاه‌ها اختصاص داشت.
پژوهش در زمینهٔ ژنتیک دام
در مقالهٔ قدیمی نهضت عیاران، تخصص صدرالله سیاه‌منصوری ژنتیک دام معرفی شده است. بنا بر این روایت، او در شرکت میثاق طرحی آزمایشی را برای افزایش زایش گوسفندان اجرا می‌کرد.
هدف طرح، افزایش زایش از یک‌بار به دوبار در سال و بالا‌بردن احتمال دوقلوزایی بود. روایت موجود می‌گوید مرحلهٔ نخست آزمایش با موفقیت همراه شده بود و در صورت تکمیل، قرار بود نتایج آن در بخش دامداری شرکت به کار گرفته شود.
مدارک علمی این پژوهش، مشخصات نژاد دام، روش آزمایش و نتایج آماری آن در منابع منتشرشده در دسترس نیست. ازاین‌رو، این موضوع باید به‌عنوان روایتی مرتبط با فعالیت‌های علمی او ثبت شود، نه یک دستاورد دانشگاهی مستقلاً تأییدشده.
مشارکت در فعالیت‌های اقتصادی
سیاه‌منصوری در فعالیت‌های تولیدی و خودکفایی اقتصادی گروه نیز مشارکت داشت. شرکت میثاق و شبکهٔ تعاونی سرخه‌حصار شامل چند کارگاه بود:
- تراشکاری؛
- آهنگری و ساخت در و پنجره؛
- تولید مخازن و تانکرهای آب و سوخت؛
- کابینت‌سازی؛
- چوب‌بری و خشک‌کردن چوب.
این فعالیت‌ها برای ایجاد اشتغال، رفع نیازهای جامعهٔ محلی و تأمین منابع مالی نهضت عیاران انجام می‌شدند. زنان و مردان خانواده‌های مهاجر نیز در فعالیت‌های کشاورزی و تعاونی مشارکت داشتند.
بازداشت
در اواخر سال ۱۳۶۴، صفی‌قلی اشرفی همراه با حدود ۶۰ نفر از اعضا و هواداران نهضت عیاران بازداشت شد.[۱] نام صدرالله سیاه‌منصوری در میان کادرهای اصلی گروه قرار داشت و او نیز در همین موج سرکوب دستگیر شد.
اعضای بازداشت‌شده بیش از دو سال در زندان نگهداری شدند. منابع سازمان مجاهدین می‌گویند هدف بازجویی‌ها کشف ساختار گروه، ارتباط آن با سازمان مجاهدین، محل نگهداری سلاح‌ها و منابع مالی بود.
بانک اطلاعات جان‌باختگان سازمان مجاهدین، محل زندان سیاه‌منصوری را گوهردشت ثبت کرده است.[۲] اطلاعات بیشتری دربارهٔ بند، تاریخ انتقال، بازجویان یا روند پروندهٔ او منتشر نشده است.
محاکمه
اطلاعات مستقلی دربارهٔ جلسات دادگاه صدرالله سیاه‌منصوری، نام قاضی، تاریخ صدور حکم یا امکان دسترسی او به وکیل منتشر نشده است.
پروندهٔ اعضای عیاران در دادگاه انقلاب کرج بررسی شد. حکومت آنان را به سرقت مسلحانه، قتل، ایجاد رعب و وحشت و جرایم غیرسیاسی متهم کرد. حکم اعدام گروه پس از تأیید شورای عالی قضایی اجرا شد.[۴]
سازمان مجاهدین اتهام‌های اعلام‌شده را پوششی برای پنهان‌کردن هواداری سیاسی اعضا از این سازمان می‌داند. در گزارش‌های مجاهدین، عیاران به‌عنوان یک هستهٔ مقاومت متشکل از پیروان اهل حق معرفی شده‌اند.[۴]
اعدام
گزارش «صفی‌قلی اشرفی و گروه عیاران» و مطلب سالگرد گروه، نام صدرالله سیاه‌منصوری را در میان دوازده عضو عیاران قرار داده‌اند که در ۸ بهمن ۱۳۶۷ اعدام شدند.[۱][۳]
در آن روز صفی‌قلی اشرفی، روح‌الله اشرفیان و احمد زنگی در زمین ورزشی سرخه‌حصار در ملأعام به دار آویخته شدند و ۹ عضو دیگر گروه در زندان اعدام شدند. بر این اساس، سیاه‌منصوری باید در شمار اعضایی باشد که در زندان حلق‌آویز شدند.
رسانه‌های جمهوری اسلامی در ۱۰ بهمن ۱۳۶۷ خبر اعدام ۲۶ نفر در چهار شهر را منتشر کردند و دوازده تن را اعضای «باند عیاران» نامیدند. آنان در این خبر به‌عنوان سارقان مسلح و مجرمان عادی معرفی شدند.[۴]
سازمان مجاهدین اعلام کرد اعدام‌شدگان زندانیان سیاسی و هواداران این سازمان بودند و حکومت برای جلوگیری از واکنش مردم کرج و جامعهٔ اهل حق، وابستگی سیاسی آنان را پنهان کرد.
اختلاف منابع دربارهٔ تاریخ اعدام
دربارهٔ تاریخ دقیق اعدام صدرالله سیاه‌منصوری در منابع سازمان مجاهدین اختلاف وجود دارد.
گزارش‌های مربوط به نهضت عیاران تاریخ اعدام او را همراه با دیگر اعضای گروه ۸ بهمن ۱۳۶۷ ذکر می‌کنند.[۱][۳] در مقابل، بانک اطلاعات جان‌باختگان، تاریخ مرگ او را با ساختار «۰-۵-۱۳۶۷» ثبت کرده است که ظاهراً به مرداد ۱۳۶۷ اشاره دارد.[۲]
| منبع | تاریخ ثبت‌شده | توضیح |
|---|---|---|
| گزارش «صفی‌قلی اشرفی و گروه عیاران» | ۸ بهمن ۱۳۶۷ | او را در فهرست دوازده عضو اعدام‌شدهٔ گروه قرار داده است |
| گزارش سالگرد نهضت عیاران | ۸ بهمن ۱۳۶۷ | نام او در میان اعضای گروه آمده است |
| بانک اطلاعات جان‌باختگان سازمان مجاهدین | ماه پنجم ۱۳۶۷، بدون ذکر روز | محل زندان را گوهردشت ذکر می‌کند |
احتمال دارد تاریخ بانک اطلاعات جان‌باختگان به موج اصلی قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ اشاره داشته باشد یا در ورود اطلاعات خطایی رخ داده باشد. از سوی دیگر، گزارش‌های گروه عیاران به‌طور مشخص اعدام دوازده عضو را در ۸ بهمن ثبت کرده‌اند. تا انتشار سند قضایی یا گواهی رسمی، ۸ بهمن ۱۳۶۷ محتمل‌ترین تاریخ است، اما اختلاف منابع باید در مقاله باقی بماند.
اختلاف منابع دربارهٔ سن
بانک اطلاعات سازمان مجاهدین سن صدرالله سیاه‌منصوری را هنگام مرگ ۳۹ سال ذکر کرده است.[۲] در گزارش سالگرد نهضت عیاران سن او درج نشده، اما در برخی روایت‌های قدیمی تنها به مدرک دکترا و اشتغال او در دانشگاه تهران اشاره شده است.
بر پایهٔ سن ۳۹ سال در سال ۱۳۶۷، او باید در حدود سال ۱۳۲۸ متولد شده باشد. از آنجا که تاریخ کامل تولد منتشر نشده، سال ۱۳۲۸ در جعبهٔ اطلاعات به‌صورت تقریبی درج شده است.
اتهام قاچاق و سرقت مسلحانه
صدرالله سیاه‌منصوری و دیگر اعضای عیاران در رسانه‌های حکومتی با عنوان مجرمان عادی معرفی شدند. سازمان مجاهدین این شیوه را بخشی از سیاست جمهوری اسلامی برای اعدام زندانیان سیاسی با عناوین غیرسیاسی می‌داند.
در کتاب اعدام؛ ابزار حاکمیت ملایان، نام صدرالله سیاه‌منصوری در فهرست اعضای گروه عیاران قرار گرفته که با اتهام‌های غیرسیاسی اعدام شدند.[۵]
در برنامه‌ای که سایت سازمان مجاهدین منتشر کرده، سخنانی منسوب به یک مأمور پیشین حکومت با نام «پاسدار ناصح» آمده است. او گفته بود اعضای عیاران در میان مردم محروم و جامعهٔ اهل حق نفوذ داشتند و اعدام آنان با عنوان هواداران مجاهدین ممکن بود موجب اعتراض گسترده در کرج شود. به‌گفتهٔ او، حکومت فعالیت‌های مالی و زمینهای گروه را مبنای پرونده‌سازی قرار داد.[۳]
جایگاه در نهضت عیاران
صدرالله سیاه‌منصوری در نهضت عیاران نمایندهٔ بخشی از اعضای تحصیل‌کرده و متخصص گروه بود. نقش او سه حوزه را دربر می‌گرفت:
- آموزشی و سیاسی: شرکت در کلاس‌های تبیین جهان و انتقال آموزش‌ها به جوانان؛
- اجتماعی و تشکیلاتی: سازمان‌دهی ورزش و فعالیت‌های گروه‌های دوازده‌گانه؛
- علمی و اقتصادی: نظارت بر بخش‌های کشاورزی و دامداری شرکت میثاق.
این ترکیب از فعالیت علمی، کار اجتماعی و مقاومت سیاسی، از ویژگی‌هایی است که در روایت نهضت عیاران دربارهٔ او برجسته شده است.
جایگاه در روایت مقاومت ایران
سازمان مجاهدین از صدرالله سیاه‌منصوری به‌عنوان یکی از اعضای «گروه عیاران» و از جان‌باختگان مقاومت یاد می‌کند. نام او در فهرست اعضایی آمده است که با وجود زندان و فشار از هواداری سازمان مجاهدین دست نکشیدند.
زندگی او همچنین بخشی از تاریخ مشارکت پیروان اهل حق در مقاومت علیه جمهوری اسلامی به شمار می‌رود. اعضای عیاران از پیوندهای مذهبی و اجتماعی محلی برای کمک به محرومان، ایجاد فعالیت‌های تعاونی و سازمان‌دهی مقاومت استفاده کردند.
مزار سیاه‌منصوری و شماری از دیگر اعضای نهضت عیاران در گورستان بی‌بی سکینهٔ کرج قرار دارد و تصاویر آن در مجموعه‌های مربوط به جان‌باختگان مقاومت منتشر شده است.
گاه‌شمار زندگی
| سال یا تاریخ | رویداد |
|---|---|
| حدود ۱۳۲۸ | تولد در سیاه‌بند ورامین، بر پایهٔ سن ثبت‌شده در بانک اطلاعات جان‌باختگان |
| پیش از انقلاب ۱۳۵۷ | ادامهٔ تحصیل تا دریافت مدرک دکترا |
| پس از انقلاب ۱۳۵۷ | اشتغال در دانشگاه تهران و فعالیت در میان جامعهٔ اهل حق سرخه‌حصار |
| ۱۳۵۸ و ۱۳۵۹ | شرکت در کلاس‌های تبیین جهان مسعود رجوی |
| ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۰ | سازمان‌دهی ورزش صبحگاهی و فعالیت در گروه‌های دوازده‌گانهٔ جوانان |
| ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ | قطع ارتباط مستقیم شبکهٔ سرخه‌حصار با سازمان مجاهدین |
| بهار ۱۳۶۲ | اعدام غلامحسین رشیدی و شکل‌گیری ساختار مخفی‌تر عیاران |
| پس از ۱۳۶۲ | عضویت در نهضت عیاران و فعالیت در شرکت میثاق همدان |
| اواخر ۱۳۶۴ | بازداشت در موج دستگیری اعضای نهضت عیاران |
| ۱۳۶۵ تا ۱۳۶۷ | زندان و بازجویی؛ محل زندان در بانک اطلاعات مجاهدین گوهردشت ثبت شده است |
| ۱۳۶۷ | اعدام؛ گزارش‌های نهضت عیاران تاریخ ۸ بهمن و بانک اطلاعات مجاهدین ماه پنجم سال را ثبت کرده‌اند |
جستارهای وابسته
- نهضت عیاران
- صفی‌قلی اشرفی
- غلامحسین رشیدی
- امان‌الله سیاه‌منصوری
- سازمان مجاهدین خلق ایران
- اهل حق
- یارسان
- تبیین جهان
- مسعود رجوی
- رادیو صدای مجاهد
- قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷
- زندان گوهردشت
- گورستان بی‌بی سکینه
منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ ۱٫۶ سازمان مجاهدین خلق ایران، صفی‌قلی اشرفی و گروه عیاران، ۱۴ تیر ۱۳۹۳.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ سازمان مجاهدین خلق ایران، با یاد مجاهد شهید صدرالله سیاه‌منصوری خورین.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ ۳٫۶ سازمان مجاهدین خلق ایران، هشتم بهمن ۶۷؛ سالگرد شهادت اعضای گروه عیاران.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ سازمان مجاهدین خلق ایران، اعدام در رژیم آخوندی؛ اعدام مخالفان سیاسی با اتهام‌های غیرسیاسی.
- ↑ شورای ملی مقاومت ایران، اعدام؛ ابزار حاکمیت ملایان، بخش زندانیان سیاسی اعدام‌شده با عناوین غیرسیاسی.