سروناز چیت‌ساز
| سروناز چیت‌ساز | |
|---|---|
 سروناز چیت‌ساز، مسئول کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران | |
| زادروز | ۱۹۵۷ میلادی (۱۳۳۵ یا ۱۳۳۶) تهران، ایران |
| محل زندگی | ایران، ایالات متحده آمریکا، فرانسه و آلبانی |
| ملیت | ایرانی |
| تحصیلات | مهندسی عمران |
| از دانشگاه | دانشگاه کالیفرنیا، برکلی |
| پیشه | فعال سیاسی و مدافع حقوق زنان |
| سال‌های فعالیت | از دههٔ ۱۳۵۰ تاکنون |
| نهاد | سازمان مجاهدین خلق ایران؛ شورای ملی مقاومت ایران |
| شناخته‌شده برای | مسئولیت کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران |
| نقش‌های برجسته | عضو پیشین شورای رهبری و معاون دبیرکل سازمان مجاهدین؛ فرمانده پیشین در ارتش آزادی‌بخش ملی ایران |
| حزب سیاسی | سازمان مجاهدین خلق ایران |
| جنبش | مقاومت ایران |
| مخالفان | حکومت پهلوی؛ جمهوری اسلامی ایران |
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه |
| منصب | مسئول کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران |
| جایزهٔ شجاعت جشنوارهٔ فِنیکس ۲۰۲۶ | |
| وبگاه | |
| کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران | |
سروناز چیت‌ساز (زادهٔ ۱۹۵۷ میلادی در تهران) فعال سیاسی، عضو شورای ملی مقاومت ایران و مسئول کمیسیون زنان این شورا است. او از اعضای باسابقهٔ سازمان مجاهدین خلق ایران به‌شمار می‌رود و فعالیت سیاسی خود را پس از آشنایی با این سازمان در دوران دبیرستان آغاز کرد. وی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ برای تحصیل در رشتهٔ مهندسی عمران به ایالات متحده رفت و پس از سقوط حکومت پهلوی به ایران بازگشت و به سازمان مجاهدین پیوست.[۱]
چیت‌ساز در دهه‌های بعد مسئولیت‌هایی در بخش اجتماعی سازمان مجاهدین، ارتش آزادی‌بخش ملی ایران و شورای رهبری مجاهدین برعهده داشت. او از شهریور ۱۳۷۱ یکی از معاونان مسئول اول سازمان مجاهدین بود و در سال ۱۳۷۲ به عضویت شورای ملی مقاومت درآمد و مسئولیت کمیسیون زنان این شورا را برعهده گرفت.[۱]
فعالیت‌های عمومی او اغلب بر حقوق و آزادی‌های زنان، مخالفت با حجاب اجباری، حمایت از زنان زندانی سیاسی، لغو مجازات اعدام، مشارکت برابر زنان در رهبری سیاسی و معرفی برنامهٔ مقاومت ایران برای برابری زن و مرد متمرکز بوده است. چیت‌ساز در کنفرانس‌های بین‌المللی، پارلمان‌ها و رسانه‌های گوناگون به نمایندگی از شورای ملی مقاومت سخنرانی کرده است. او در شهریور ۱۴۰۵ جایزهٔ شجاعت جشنوارهٔ فِنیکس ۲۰۲۶ را در رم دریافت کرد.[۲]
زندگی و خانواده
سروناز چیت‌ساز در سال ۱۹۵۷ میلادی در تهران متولد شد. یک زندگی‌نامهٔ منتشرشده از سوی مقاومت ایران در سال ۱۹۹۳، خانوادهٔ او را از مخالفان حکومت پهلوی معرفی کرده است. بر پایهٔ این منبع، پدرش تحت فشار حکومت قرار داشت و یکی از برادرانش توسط ساواک اعدام شد.[۱]
چیت‌ساز در دوران دبیرستان با سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد. جزئیات مربوط به مدرسه، چگونگی این آشنایی و فعالیت‌های احتمالی او پیش از خروج از کشور در منابع عمومی منتشر نشده است.
در مصاحبه‌ای که روزنامهٔ ایتالیایی کوریره دلا سرا در فوریهٔ ۲۰۲۶ منتشر کرد، چیت‌ساز گفت یکی از خواهرانش پس از استقرار جمهوری اسلامی بازداشت شد و شش سال را در زندان گذراند. در همین گزارش آمده است که همسر چیت‌ساز نیز توسط جمهوری اسلامی اعدام شده است.[۳]
تحصیل در ایالات متحده
چیت‌ساز در سال ۱۹۷۷ میلادی، برابر با ۱۳۵۵ یا ۱۳۵۶، برای ادامهٔ تحصیل از ایران خارج شد و به ایالات متحده رفت. او در رشتهٔ مهندسی عمران در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی تحصیل می‌کرد.[۱]
هنگام وقوع انقلاب ۱۳۵۷، چیت‌ساز در آمریکا به‌سر می‌برد. او پس از سقوط حکومت پهلوی به ایران بازگشت و تحصیلات دانشگاهی خود را متوقف کرد.
بازگشت به ایران و پیوستن به سازمان مجاهدین
سروناز چیت‌ساز پس از انقلاب ۱۳۵۷ به ایران بازگشت و به سازمان مجاهدین خلق ایران پیوست. نخستین مسئولیت شناخته‌شدهٔ او ادارهٔ یکی از مراکز عمدهٔ توزیع نشریات و انتشارات این سازمان در تهران بود.[۱]
سازمان مجاهدین در سال‌های ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۰ شبکهٔ گسترده‌ای از مراکز انتشار و توزیع نشریه، کتاب و جزوه در شهرهای مختلف ایجاد کرده بود. این مراکز علاوه بر توزیع نشریهٔ مجاهد، محل ارتباط هواداران و انتقال مواضع سیاسی سازمان بودند.
چیت‌ساز پس از مدتی به بخش اجتماعی سازمان مجاهدین منتقل شد. فعالیت این بخش شامل ارتباط با خانواده‌های زندانیان سیاسی، کشته‌شدگان و اعضای تحت تعقیب سازمان بود.[۱]
خروج از ایران
پس از تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز سرکوب گستردهٔ اعضا و هواداران سازمان مجاهدین، چیت‌ساز در سال ۱۳۶۰ ایران را ترک کرد و به فرانسه رفت. او در فرانسه فعالیت خود را در بخش اجتماعی سازمان مجاهدین ادامه داد.[۱]
چیت‌ساز در مصاحبهٔ سال ۲۰۲۶ خود با اشاره به تظاهرات ۳۰ خرداد گفت که پس از سرکوب این تظاهرات، بازداشت‌های گسترده، اعدام‌ها و احکام طولانی زندان افزایش یافت. او سرکوب سیاسی، زندانی‌شدن خواهرش و اعدام همسرش را از زمینه‌های ادامهٔ فعالیت خود در خارج از کشور دانست.[۳]
فعالیت در منطقهٔ مرزی
سروناز چیت‌ساز در سال ۱۳۶۳ به منطقهٔ مرزی ایران و عراق منتقل شد. این انتقال در دوره‌ای انجام گرفت که سازمان مجاهدین بخشی از نیروهای خود را در مناطق مرزی سازمان‌دهی می‌کرد.
پس از تشکیل ارتش آزادی‌بخش ملی ایران در سال ۱۳۶۶، فرماندهی یکی از واحدهای عمدهٔ مهندسی این ارتش را برعهده گرفت. واحدهای مهندسی وظایفی مانند آماده‌سازی راه‌ها، استحکامات، پشتیبانی فنی و تأمین نیازهای مهندسی واحدهای رزمی را انجام می‌دادند.[۱]
زندگی‌نامهٔ منتشرشده در سال ۱۹۹۳ می‌گوید او از سال ۱۳۶۹ فرماندهی یکی از تیپ‌های پیادهٔ ارتش آزادی‌بخش ملی ایران را نیز برعهده داشت.[۱]
مسئولیت در سازمان مجاهدین
در آبان ۱۳۶۸، سروناز چیت‌ساز به عضویت شورای رهبری سازمان مجاهدین خلق ایران منصوب شد. شورای رهبری از نهادهای تشکیلاتی این سازمان بود که زنان در آن مسئولیت‌های محوری برعهده گرفتند.
چیت‌ساز در شهریور ۱۳۷۱ به‌عنوان یکی از معاونان مسئول اول سازمان مجاهدین برگزیده شد.[۱] این انتخاب در چارچوب گسترش حضور زنان در سطوح بالای رهبری سازمان انجام گرفت.
او در سخنرانی‌های بعدی خود، انتخاب زنان در رهبری سازمان مجاهدین را پاسخی سیاسی و تشکیلاتی به ماهیت زن‌ستیز جمهوری اسلامی توصیف کرده است. چیت‌ساز در نشست‌های روز جهانی زن در سال ۱۴۰۳ گفت سازمان مجاهدین از سال ۱۳۶۴ به این نتیجه رسید که مقابله با یک حکومت زن‌ستیز، مستلزم پذیرش عملی زنان در رهبری سیاسی است.[۴]
عضویت در شورای ملی مقاومت
در سال ۱۳۷۲، هم‌زمان با گسترش ترکیب شورای ملی مقاومت ایران، سروناز چیت‌ساز به عضویت این شورا درآمد. او مسئولیت کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت را برعهده گرفت.[۱]
کمیسیون زنان یکی از کمیسیون‌های تخصصی شورای ملی مقاومت است. این کمیسیون وضعیت حقوق زنان در ایران را بررسی می‌کند، گزارش‌هایی دربارهٔ قوانین و سیاست‌های تبعیض‌آمیز جمهوری اسلامی منتشر می‌سازد و مواضع مقاومت ایران دربارهٔ برابری زن و مرد را در مجامع بین‌المللی ارائه می‌دهد.
چیت‌ساز به‌عنوان مسئول این کمیسیون در تدوین و بازتاب مواضع شورا دربارهٔ موضوعاتی چون موارد زیر فعالیت داشته است:
- برابری زنان و مردان در حقوق سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی؛
- مشارکت برابر زنان در رهبری سیاسی؛
- آزادی انتخاب پوشش و مخالفت با حجاب اجباری؛
- حق آزادانهٔ انتخاب همسر، ازدواج و طلاق؛
- لغو قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان؛
- مقابله با خشونت جنسیتی و بهره‌کشی از زنان؛
- حمایت از زنان زندانی سیاسی؛
- مخالفت با شکنجه، سنگسار و مجازات اعدام؛
- جدایی دین و دولت و آزادی انتخاب‌های فردی زنان.
حمایت از زنان زندانی سیاسی
بخش مهمی از فعالیت عمومی چیت‌ساز به انتشار اطلاعیه و فراخوان برای حمایت از زنان زندانی سیاسی اختصاص داشته است.
در مرداد ۱۳۹۱، او خواستار مداخلهٔ دبیرکل سازمان ملل، کمیسر عالی حقوق بشر و گزارشگران ویژه برای رسیدگی به وضعیت صدیقه مرادی و کبری بنازاده امیرخیزی در زندان قرچک شد. چیت‌ساز انتقال این دو زندانی به قرچک را اقدامی برای تشدید فشار بر زندانیان سیاسی و خانواده‌های اعضای مجاهدین توصیف کرد.[۵]
او در سال ۱۳۹۴ نیز از نهادهای حقوق‌بشری و گزارشگر ویژهٔ سازمان ملل خواست برای آزادی نرگس محمدی و دیگر زنان زندانی سیاسی اقدام کنند.[۶]
چیت‌ساز در اطلاعیه‌های دیگری دربارهٔ بازداشت فعالان زن، صدور حکم اعدام، سنگسار، اعتراف‌های اجباری و محرومیت زندانیان بیمار از درمان موضع‌گیری کرده است.
مخالفت با حجاب اجباری
چیت‌ساز حجاب اجباری را یکی از ابزارهای کنترل اجتماعی جمهوری اسلامی می‌داند. کمیسیون زنان تحت مسئولیت او گزارش‌ها و اطلاعیه‌هایی دربارهٔ گشت‌های سرکوب، طرح‌های موسوم به «عفاف و حجاب»، اخراج یا جریمهٔ زنان و دخالت حکومت در پوشش آنان منتشر کرده است.
در مرداد ۱۳۹۴، چیت‌ساز در واکنش به طرح موسوم به «صیانت از حریم حجاب و عفاف»، زنان ایران را به مقابله با این طرح فراخواند و از نهادهای مدافع حقوق زنان خواست با حضور جمهوری اسلامی در نهادهای بین‌المللی زنان مخالفت کنند.[۷]
او در مصاحبه با کوریره دلا سرا گفت خود مسلمان و محجبه است، اما اعتقاد مذهبی را امری متفاوت از اجبار حکومتی می‌داند. به گفتهٔ او، هنگامی که رعایت‌نکردن یک نوع پوشش به بازداشت و زندان منجر شود، حجاب از یک انتخاب شخصی به نماد سرکوب تبدیل می‌شود.[۳]
دیدگاه دربارهٔ رهبری زنان
چیت‌ساز مشارکت زنان در رهبری سیاسی را شرط تحقق برابری می‌داند. او بر این نظر است که حضور نمادین زنان در نهادها کافی نیست و زنان باید در تصمیم‌گیری، مدیریت و رهبری سیاسی سهم برابر داشته باشند.
او در کنفرانس «زنان نیروی تغییر» در استکهلم در اسفند ۱۳۹۸، نقش زنان در اعتراض‌ها و مقاومت علیه جمهوری اسلامی را نتیجهٔ چند دهه مبارزه سازمان‌یافته توصیف کرد. وی همچنین بنیادگرایی دینی را تهدیدی برای حقوق زنان در ایران و منطقه دانست.[۸]
چیت‌ساز الگوی حضور زنان در سازمان مجاهدین و شورای ملی مقاومت را نمونه‌ای از امکان تحقق عملی رهبری زنان معرفی می‌کند. او به حضور برابر زنان در شورای ملی مقاومت و مسئولیت زنان در ارگان‌های سازمان مجاهدین استناد کرده است.[۴]
مواضع دربارهٔ قیام ۱۴۰۱
در جریان قیام سراسری ۱۴۰۱، چیت‌ساز در مصاحبه‌ها و کنفرانس‌های مختلف دربارهٔ نقش زنان در اعتراض‌ها سخن گفت. او پیشتازی زنان را نه رویدادی ناگهانی، بلکه نتیجهٔ بیش از چهار دهه مقاومت در برابر قوانین و ساختارهای زن‌ستیز جمهوری اسلامی دانست.[۹]
او شعارهای مربوط به آزادی پوشش را بخشی از خواسته‌ای گسترده‌تر برای تغییر سیاسی و دستیابی به آزادی و برابری توصیف کرد. چیت‌ساز در همین دوره گفت مبارزهٔ زنان تنها به مخالفت با حجاب اجباری محدود نیست، بلکه ساختار سیاسی مبتنی بر ولایت فقیه و مجموعهٔ قوانین تبعیض‌آمیز را هدف قرار داده است.
در بهمن ۱۴۰۱، چیت‌ساز در کنفرانسی در پارلمان نروژ با عنوان «انقلاب دموکراتیک ایران؛ قیامی برای آزادی و دموکراسی» سخنرانی کرد. در این کنفرانس شماری از نمایندگان و شخصیت‌های سیاسی نروژ و استرون استیونسون نیز حضور داشتند.[۱۰]
کنفرانس‌های بین‌المللی زنان
چیت‌ساز در مقام مسئول کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت، در برگزاری کنفرانس‌های سالانهٔ روز جهانی زن نقش داشته است. این نشست‌ها با حضور نمایندگان پارلمان‌ها، وزیران و مقام‌های پیشین، حقوقدانان، فعالان حقوق زنان و شخصیت‌های فرهنگی کشورهای مختلف برگزار شده‌اند.
در کنفرانس بین‌المللی روز جهانی زن در آلبانی در سال ۱۳۹۵، او دربارهٔ مبارزهٔ زنان ایران، نقش زنان سازمان مجاهدین و مقابله با بنیادگرایی سخنرانی کرد.[۱۱]
در سال ۱۴۰۳، چیت‌ساز به همراه کندیس برگن، رهبر پیشین حزب محافظه‌کار کانادا، و دولت نوروزی، نمایندهٔ شورای ملی مقاومت در بریتانیا، ریاست مشترک دو نشست تخصصی زنان در پاریس را برعهده داشت. موضوع این نشست‌ها جنبش برابری، مشارکت زنان در رهبری و وضعیت زنان ایران بود.[۴]
دیدگاه دربارهٔ آیندهٔ سیاسی ایران
سروناز چیت‌ساز از استقرار یک جمهوری دموکراتیک، کثرت‌گرا و مبتنی بر جدایی دین و دولت حمایت می‌کند. او بازگشت سلطنت و ادامهٔ حکومت دینی را رد کرده و شعار نه شاه نه شیخ را بیانگر مخالفت با هر دو نوع دیکتاتوری دانسته است.[۳]
او در مصاحبهٔ سال ۲۰۲۶ با کوریره دلا سرا، طرح شورای ملی مقاومت برای دوران پس از سقوط جمهوری اسلامی را شامل تشکیل دولت موقت، دورهٔ انتقالی شش‌ماهه، برگزاری انتخابات آزاد برای مجلس مؤسسان و تدوین قانون اساسی جدید توصیف کرد.[۳]
چیت‌ساز همچنین با مداخلهٔ نظامی خارجی در ایران مخالفت کرده و تغییر حکومت را وظیفهٔ مردم و مقاومت ایران دانسته است. در مقابل، او از دولت‌های غربی خواسته است:
- حق مردم ایران برای مقاومت در برابر سرکوب را به‌رسمیت بشناسند؛
- برای توقف اعدام‌ها اقدام کنند؛
- دسترسی مردم ایران به اینترنت آزاد را تضمین کنند؛
- مقام‌های جمهوری اسلامی را به‌دلیل جنایت علیه بشریت پاسخگو سازند؛
- عوامل وزارت اطلاعات و شبکه‌های وابسته به حکومت را از کشورهای خود اخراج کنند؛
- سیاست مماشات با جمهوری اسلامی را کنار بگذارند.[۳]
جایزهٔ شجاعت فِنیکس
در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶، برابر با ۲۷ شهریور ۱۴۰۵، سروناز چیت‌ساز در جشنوارهٔ فِنیکس در رم «جایزهٔ شجاعت» را دریافت کرد. فِنیکس گردهمایی سالانهٔ «جوانان ملی»، شاخهٔ جوانان حزب برادران ایتالیا است.
این جایزه در نشست «جوانان در قیام» توسط سناتور مارکو اسکوریا، نایب‌رئیس گروه حزب برادران ایتالیا در سنای این کشور، به چیت‌ساز اهدا شد.[۲]
او هنگام دریافت جایزه گفت آن را نه به‌عنوان افتخاری شخصی، بلکه به نمایندگی از زنان، جوانان و زندانیان سیاسی ایران می‌پذیرد. او در سخنرانی خود خواستار حمایت از جوانانی شد که برای آزادی و برابری مبارزه می‌کنند.[۱۲]
گاه‌شمار زندگی و فعالیت‌ها
| سال یا تاریخ | رویداد |
|---|---|
| ۱۹۵۷ | تولد در تهران |
| دوران دبیرستان | آشنایی با سازمان مجاهدین خلق ایران |
| ۱۹۷۷ | خروج از ایران برای تحصیل در ایالات متحده |
| پیش از انقلاب ۱۳۵۷ | تحصیل مهندسی عمران در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی |
| ۱۳۵۷ | بازگشت به ایران پس از سقوط حکومت پهلوی |
| ۱۳۵۸ به بعد | پیوستن به سازمان مجاهدین و ادارهٔ یکی از مراکز توزیع انتشارات در تهران |
| دههٔ ۱۳۵۰ و آغاز دههٔ ۱۳۶۰ | فعالیت در بخش اجتماعی سازمان مجاهدین |
| ۱۳۶۰ | خروج از ایران و انتقال به فرانسه |
| ۱۳۶۳ | انتقال به منطقهٔ مرزی ایران و عراق |
| پس از ۱۳۶۶ | فرماندهی یکی از واحدهای مهندسی ارتش آزادی‌بخش ملی ایران |
| آبان ۱۳۶۸ | عضویت در شورای رهبری سازمان مجاهدین |
| ۱۳۶۹ | فرماندهی یکی از تیپ‌های پیادهٔ ارتش آزادی‌بخش |
| شهریور ۱۳۷۱ | انتخاب به‌عنوان یکی از معاونان دبیرکل سازمان مجاهدین |
| ۱۳۷۲ | عضویت در شورای ملی مقاومت و برعهده‌گرفتن مسئولیت کمیسیون زنان |
| ۱۳۹۱ | فراخوان بین‌المللی برای رسیدگی به وضعیت زنان زندانی در قرچک |
| ۱۳۹۴ | موضع‌گیری علیه طرح‌های حجاب اجباری و فراخوان برای آزادی زنان زندانی سیاسی |
| ۱۳۹۸ | سخنرانی در کنفرانس «زنان نیروی تغییر» در استکهلم |
| ۱۴۰۱ | فعالیت بین‌المللی در ارتباط با نقش زنان در قیام سراسری |
| اسفند ۱۴۰۳ | ریاست مشترک نشست‌های تخصصی زنان در پاریس |
| شهریور ۱۴۰۵ | دریافت جایزهٔ شجاعت جشنوارهٔ فِنیکس ۲۰۲۶ در رم |
جستارهای وابسته
- شورای ملی مقاومت ایران
- سازمان مجاهدین خلق ایران
- کمیسیون‌های شورای ملی مقاومت
- کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران
- شورای رهبری سازمان مجاهدین خلق ایران
- ارتش آزادی‌بخش ملی ایران
- مریم رجوی
- طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی برای آینده ایران
- طرح شورای ملی مقاومت درباره آزادی‌ها و حقوق زنان
- زنان در رهبری سیاسی
- زنان نیروی تغییر
- حجاب اجباری
- زن مقاومت آزادی
- قیام سراسری ۱۴۰۱
- نه شاه نه شیخ
- اهدای جایزه شجاعت فِنیکس ۲۰۲۶ به سروناز چیت‌ساز
منابع
- ↑ ۱٫۰۰ ۱٫۰۱ ۱٫۰۲ ۱٫۰۳ ۱٫۰۴ ۱٫۰۵ ۱٫۰۶ ۱٫۰۷ ۱٫۰۸ ۱٫۰۹ ۱٫۱۰ نشریهٔ Iran Liberation، «Biographies of the NCRI’s New Members»، شمارهٔ ۱۱۹، سپتامبر ۱۹۹۳، ص ۷.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ سازمان مجاهدین خلق ایران، «سروناز چیت‌ساز جایزهٔ شجاعت جشنوارهٔ فِنیکس ۲۰۲۶ در رم را دریافت کرد»، ۳ مهر ۱۴۰۵.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران، «کوریره دلا سرا: نه شاه، نه ملا؛ اپوزیسیون ایران آمادهٔ ادارهٔ کشور»، ۵ اسفند ۱۴۰۴.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ سازمان مجاهدین خلق ایران، «جلسات تخصصی زنان به‌مناسبت روز جهانی زن در پاریس»، ۱۹ اسفند ۱۴۰۳.
- ↑ شورای ملی مقاومت ایران، «فراخوان برای نجات زنان زندانی هوادار مجاهدین در اردوگاه مرگ قرچک»، ۴ شهریور ۱۳۹۱.
- ↑ شورای ملی مقاومت ایران، «فراخوان مجدد برای آزادی سریع نرگس محمدی»، ۲۱ مرداد ۱۳۹۴.
- ↑ شورای ملی مقاومت ایران، «افزایش سرکوب علیه زنان و آپارتاید جنسی تحت عنوان طرح مقابله با بدحجابی»، ۲۲ مرداد ۱۳۹۴.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «سخنرانی سروناز چیت‌ساز در کنفرانس بین‌المللی زنان نیروی تغییر»، ۱۷ اسفند ۱۳۹۸.
- ↑ شورای ملی مقاومت ایران، «Iran: Exclusive Interview with Sarvnaz Chitsaz»، ۲۴ اکتبر ۲۰۲۲.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «کنفرانس انقلاب دموکراتیک ایران در پارلمان نروژ»، ۲۴ بهمن ۱۴۰۱.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «سخنرانی سروناز چیت‌ساز؛ کنفرانس بین‌المللی روز جهانی زن در آلبانی»، اسفند ۱۳۹۵.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «اهدای جایزهٔ شجاعت به نمایندهٔ مقاومت ایران در جشنوارهٔ جوانان حزب برادران ایتالیا»، ۳۱ شهریور ۱۴۰۵.