اینگرید بتانکور
| اینگرید بتانکور | |
|---|---|
 | |
| زادروز | ۲۵ دسامبر ۱۹۶۱ بوگوتا، کلمبیا |
| ملیت | کلمبیایی ـ فرانسوی |
| تابعیت | کلمبیا و فرانسه |
| تحصیلات | علوم سیاسی؛ دکترای الهیات |
| از دانشگاه | دانشگاه آکسفورد (دکترای الهیات، ۲۰۲۳) |
| پیشه | سیاستمدار، نویسنده و پژوهشگر |
| نهاد | پارلمان کلمبیا |
| شناخته‌شده برای | مبارزه با فساد؛ نامزدی ریاست‌جمهوری کلمبیا؛ بیش از شش سال اسارت در دست فارک؛ حمایت از مقاومت ایران |
| نقش‌های برجسته | سناتور پیشین کلمبیا؛ نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری کلمبیا در سال ۲۰۰۲؛ شاکی خصوصی پروندهٔ توطئهٔ بمب‌گذاری علیه گردهمایی ایران آزاد در سال ۲۰۱۸ |
| حزب سیاسی | حزب لیبرال کلمبیا (پیش از ۱۹۹۸)؛ حزب اکسیژن سبز (در انتخابات سنا در ۱۹۹۸) |
| جنبش | حمایت بین‌المللی از مقاومت ایران |
| منصب | نمایندهٔ پیشین پارلمان و سناتور پیشین کلمبیا |
| آثار | Sí sabía (۱۹۹۶)؛ La rabia en el corazón (۲۰۰۱) |
| والدین | گابریل بتانکور و یولاندا پولسیو |
| نشان لژیون دونور فرانسه؛ جایزهٔ آستوریاس برای وفاق (۲۰۰۸) | |
| اینگرید بتانکور | |
|---|---|
| شغل | سیاستمدار، نویسنده و پژوهشگر |
| ملیت | کلمبیایی ـ فرانسوی |
اینگرید بتانکور (به لاتین: Íngrid Betancourt)، زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۶۱ در بوگوتا، سیاستمدار کلمبیایی ـ فرانسوی، سناتور پیشین و نامزد پیشین ریاست‌جمهوری کلمبیا است. فعالیت سیاسی او با مبارزه با فساد، قاچاق مواد مخدر و خشونت شناخته می‌شود. او در جریان کارزار انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۰۲ به گروگان نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا، موسوم به فارک، درآمد و پس از بیش از شش سال اسارت، در ۲ ژوئیهٔ ۲۰۰۸ آزاد شد.[۱][۲]
بتانکور از حامیان بین‌المللی مقاومت ایران، شورای ملی مقاومت ایران و مریم رجوی است. او آغاز همراهی خود با این جنبش را سال ۲۰۱۱ معرفی کرده و در فعالیت‌های مربوط به دفاع از حقوق اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران، حمایت از رهبری زنان و معرفی برنامهٔ سیاسی مقاومت شرکت داشته است.[۳]
ارتباط او با مقاومت ایران، افزون بر حضور در گردهمایی‌ها و بازدید از اشرف ۳، پیگیری قضایی توطئهٔ بمب‌گذاری علیه گردهمایی «ایران آزاد» در فرانسه در سال ۲۰۱۸ را نیز دربر می‌گیرد. بتانکور از شرکت‌کنندگان آن گردهمایی و از شاکیان خصوصی پروندهٔ مربوط به آن بود.[۴]
زندگی و خانواده
اینگرید بتانکور در خانواده‌ای دارای پیشینهٔ سیاسی و دیپلماتیک به دنیا آمد. پدرش، گابریل بتانکور، وزیر پیشین آموزش کلمبیا و نمایندهٔ این کشور در یونسکو بود. مادرش، یولاندا پولسیو، سابقهٔ نمایندگی پارلمان و سفارت کلمبیا در گواتمالا داشت. به‌دلیل فعالیت دیپلماتیک پدرش، بخشی از زندگی و تحصیلات او در فرانسه گذشت. او با یک دیپلمات فرانسوی ازدواج کرد و تابعیت فرانسه را نیز به دست آورد.[۲]
تحصیلات و فعالیت دانشگاهی
بتانکور در فرانسه علوم سیاسی خواند. او در سال ۲۰۲۳ دکترای الهیات دانشگاه آکسفورد را دریافت کرد. عنوان رسالهٔ او «مفهوم ناـشخص در نوشته‌های گوستاوو گوتیرز» بود. کالج هریس منچستر دانشگاه آکسفورد، در صفحهٔ معرفی او، عنوان پژوهشگر حوزهٔ الهیات را درج کرده است.[۱]
آغاز فعالیت‌های سیاسی در کلمبیا
بتانکور در سال ۱۹۹۰ به کلمبیا بازگشت و به‌عنوان مشاور در حوزه‌های دارایی و تجارت خارجی فعالیت کرد. در سال ۱۹۹۴ با حزب لیبرال وارد رقابت‌های پارلمانی شد. مبارزه با فساد سیاسی، قاچاق مواد مخدر و خشونت از محورهای فعالیت او بود.[۲]
در سال ۱۹۹۸ از حزب لیبرال جدا شد و با حزب «اکسیژن سبز» در انتخابات سنا شرکت کرد. او سپس برای شرکت در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۰۲ از مقام خود در سنا کناره گرفت.[۲]
گروگان‌گیری و آزادی
در سال ۲۰۰۲، فارک بتانکور و کلارا روخاس، مدیر کارزار انتخاباتی او، را ربود. اسارت بتانکور در جنگل‌های کلمبیا بیش از شش سال ادامه یافت. در این مدت، کارزارهای بین‌المللی و کمیته‌هایی برای درخواست آزادی او شکل گرفت.[۲]
در ۲ ژوئیهٔ ۲۰۰۸، ارتش کلمبیا بتانکور را همراه با سه شهروند آمریکایی و یازده نظامی و مأمور کلمبیایی آزاد کرد. آزادی او به اسارتی پایان داد که بازتاب گسترده‌ای در خارج از کلمبیا یافته بود.[۲]
تجربهٔ گروگان‌بودن، در مواضع بعدی او دربارهٔ سیاست گروگان‌گیری نیز بازتاب یافت. در دیدار با مریم رجوی در خرداد ۱۴۰۲، او با اشاره به تجربهٔ شخصی خود گفت که امتیازدادن به گروگان‌گیران، آنان را به ادامهٔ این روش تشویق می‌کند.[۵]
همراهی با مقاومت ایران
آغاز حمایت و دفاع از ساکنان لیبرتی
بتانکور در سخنرانی خود در کنفرانس ویدئویی مشترک جوامع ایرانی در سال ۲۰۱۸، آغاز همراهی‌اش با مقاومت ایران را سال ۲۰۱۱ دانست. او از تلاش‌های حامیان بین‌المللی برای دفاع از جان اعضای مجاهدین در کمپ لیبرتی یاد کرد و توضیح داد که اطلاع‌رسانی دربارهٔ وضعیت آنان، محکوم‌کردن تهدیدها و جلب حمایت عمومی بخشی از این فعالیت‌ها بوده است.[۳]
او در همان سخنرانی، همبستگی میان ایرانیان و غیرایرانیان را از عوامل تقویت مبارزه برای آزادی ایران توصیف کرد. از دیدگاه او، پیامد این مبارزه از مرزهای ایران فراتر می‌رود و با دفاع از کرامت انسانی ارتباط دارد.[۳]
بازدید و گفت‌وگو در اشرف ۳
در روزهای ۱۴ تا ۱۶ دسامبر ۲۰۱۸، برابر با ۲۳ تا ۲۵ آذر ۱۳۹۷، بتانکور همراه با پاتریک کندی، جری هورکان و آنتونیو تاسو برای شرکت در کنفرانس جهانی جوامع ایرانی به آلبانی سفر کرد. این سفر با بازدید از اشرف ۳ و دیدارهای جمعی و فردی با اعضای مجاهدین همراه بود.[۶]
بنا بر گزارش سایت مجاهد، او در این بازدید با اعظم حاج‌حیدری، از زندانیان سیاسی پیشین، دربارهٔ شرایط زندان‌های جمهوری اسلامی گفت‌وگو کرد.[۶]
بتانکور در سخنرانی مرتبط با این سفر، بازسازی زندگی جمعی اعضای مجاهدین در آلبانی را نشانه‌ای از پایداری آنان دانست. او از همبستگی و مشارکت آنان در ساخت اشرف ۳ سخن گفت و این تجربه را در ارزیابی خود از توان سازمان‌یافتهٔ مقاومت مؤثر دانست.[۳]
بررسی تبلیغات علیه مجاهدین
سایت مجاهد در گزارشی از سخنان بتانکور در اجلاس ایران آزاد ۱۴۰۴، روایت او از مواجهه با مطالب منفی و فشارهای پس از حمایت از مجاهدین را منتشر کرد. به گفتهٔ بتانکور، پس از حضور در یک کنفرانس حقوق‌بشری در پاریس، با تلاش‌هایی برای منصرف‌کردن خود از حمایت از مقاومت ایران روبه‌رو شد.[۷]
او توضیح داد که در واکنش به این مطالب، شخصاً تحقیق کرد، با اعضای مجاهدین گفت‌وگو کرد و از اشرف ۳ بازدید کرد. بتانکور انسجام تشکیلاتی، نقش زنان در رهبری و برنامهٔ سیاسی مقاومت را از عوامل ارزیابی مثبت خود برشمرد. او تبلیغات علیه مجاهدین را ناشی از نگرانی حکومت ایران از وجود یک آلترناتیو سازمان‌یافته ارزیابی کرد؛ این تبیین، دیدگاه سیاسی خود او دربارهٔ انگیزهٔ این کارزارها است.[۷]
دیدگاه‌ها دربارهٔ حقوق زنان و رهبری سیاسی
بتانکور در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵ در کنفرانس شورای ملی مقاومت به مناسبت روز جهانی زن در نزدیکی پاریس سخنرانی کرد. او از نقش زنان در مقاومت ایران و رهبری مریم رجوی حمایت کرد و حضور زنان در سطوح مختلف رهبری سازمان مجاهدین را از ویژگی‌های مورد توجه خود در این جنبش دانست.[۸]
او در این سخنرانی، حق انتخاب پوشش و آزادی بیان زنان را بخشی از حقوق آنان توصیف کرد و اعمال کنترل حکومتی بر این انتخاب‌ها را نقد کرد. همچنین همکاری زنان و مردان بر پایهٔ برابری و حمایت متقابل زنان از یکدیگر را الگویی قابل توجه دانست.[۸]
در ارزیابی بتانکور، مشارکت زنان در رهبری سیاسی با مبارزه علیه استبداد پیوند دارد. حمایت او از مریم رجوی در این زمینه، بر نقش رهبری زنان و جایگاه برابری جنسیتی در برنامهٔ مقاومت ایران استوار است.[۸]
پروندهٔ بمب‌گذاری علیه گردهمایی ایران آزاد
حضور در گردهمایی و پیگیری قضایی
بتانکور در گردهمایی «ایران آزاد» در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۸ در ویلپنت، نزدیک پاریس، حضور داشت. این گردهمایی هدف یک توطئهٔ بمب‌گذاری قرار گرفت که پیش از اجرا خنثی شد. گزارش یورونیوز، حضور بتانکور در میان مهمانان این رویداد را ثبت کرده است.[۹]
در ۴ فوریهٔ ۲۰۲۱، دادگاه آنتورپ در بلژیک، اسدالله اسدی، دیپلمات ایران مستقر در اتریش، را به‌دلیل نقش در این توطئه به بیست سال زندان محکوم کرد. بنا بر گزارش یورونیوز، دادگاه او را در اتهام‌های اقدام به قتل با ماهیت تروریستی و مشارکت در فعالیت‌های یک گروه تروریستی مجرم شناخت.[۹]
شورای ملی مقاومت در مصاحبه‌ای با بتانکور در نوامبر ۲۰۲۱، او را از شاکیان خصوصی این پرونده معرفی کرد. او در این مصاحبه، میان اقدام دستگاه‌های امنیتی اروپا در خنثی‌کردن توطئه و واکنش سیاسی دولت‌های اروپایی تمایز گذاشت. از دیدگاه او، واکنش سیاسی با ابعاد تهدید تناسب نداشت.[۴]
بتانکور خواستار بررسی و مقابله با شبکه‌های مرتبط با این توطئه شد و هشدار داد که فقدان اقدام سیاسی مناسب می‌تواند زمینهٔ تکرار تهدیدها را فراهم کند. این مطالب، مواضع و درخواست‌های او پس از رسیدگی قضایی به پرونده بودند.[۴]
اعتراض به آزادی اسدالله اسدی
در ۱۳ خرداد ۱۴۰۲، بتانکور در مقر شورای ملی مقاومت در پاریس با مریم رجوی دیدار کرد. موضوع گفت‌وگو، آزادی اسدالله اسدی توسط دولت بلژیک و پیامدهای آن بود.[۵]
بنا بر گزارش سایت مریم رجوی، بتانکور این اقدام را تسلیم‌شدن در برابر سیاست گروگان‌گیری جمهوری اسلامی ارزیابی کرد. او با اشاره به سابقهٔ اسارت خود، بر ضرورت قاطعیت در برابر گروگان‌گیران تأکید کرد.[۵]
حمایت از طرح ده‌ماده‌ای و دولت موقت
بتانکور در کنفرانس آنلاین شورای ملی مقاومت در ۵ مارس ۲۰۲۶ از پیشنهاد این شورا برای تشکیل دولت موقت در دوران انتقال حمایت کرد. گزارش و متن سخنرانی او در ۱۱ مارس همان سال در وبگاه شورای ملی مقاومت منتشر شد.[۱۰]
او طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی را چارچوبی برای جمهوری دموکراتیک، انتخابات آزاد، جدایی دین و دولت، آزادی بیان، پلورالیسم سیاسی، لغو مجازات اعدام و برابری زن و مرد دانست. همچنین از استقلال قضایی، حقوق اقلیت‌ها و ایران غیرهسته‌ای حمایت کرد.[۱۰]
بتانکور استدلال کرد که وجود یک ساختار سازمان‌یافته برای دوران انتقال می‌تواند از آشوب جلوگیری کند. او بر برگزاری انتخابات آزاد و انتقال قدرت به نمایندگان منتخب مردم تأکید کرد و منشأ تغییر پایدار را مردم ایران و مقاومت سازمان‌یافتهٔ آنان دانست.[۱۰]
در همین سخنرانی، او هم تداوم حکومت دینی و هم بازگشت به سلطنت را رد کرد و خواستار توجه و حمایت بین‌المللی از پیشنهاد انتقال دموکراتیک شورای ملی مقاومت شد.[۱۰]
آثار و افتخارات
بتانکور در دورهٔ فعالیت سیاسی خود کتاب «Sí sabía» را در سال ۱۹۹۶ دربارهٔ تأمین مالی ادعایی کارزار انتخاباتی ارنستو سامپر از سوی کارتل کالی منتشر کرد. کتاب «La rabia en el corazón» او نیز در سال ۲۰۰۱ در فرانسه منتشر شد و به نقد فساد در طبقهٔ سیاسی کلمبیا پرداخت.[۲]
او در سال ۲۰۰۸ جایزهٔ آستوریاس برای وفاق را دریافت کرد. نشان لژیون دونور فرانسه نیز از افتخارات او است. معرفی دانشگاه آکسفورد، تعهد او به ارزش‌های دموکراتیک، آزادی و مدارا را در توضیح فعالیت‌ها و افتخاراتش ذکر می‌کند.[۱][۲]
جستارهای وابسته
- مقاومت ایران
- شورای ملی مقاومت ایران
- سازمان مجاهدین خلق ایران
- مریم رجوی
- اشرف ۳
- طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی
- اسدالله اسدی
منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ کالج هریس منچستر، دانشگاه آکسفورد، Ingrid Betancourt، بازبینی: ۹ اکتبر ۲۰۲۶.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ ۲٫۵ ۲٫۶ ۲٫۷ بنیاد شاهدخت آستوریاس، Ingrid Betancourt — Prince of Asturias Award for Concord 2008، بخش زندگی‌نامه، بازبینی: ۹ اکتبر ۲۰۲۶.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ سایت مجاهد، سخنرانی اینگرید بتانکور؛ در کنفرانس ویدئو مشترک جوامع ایرانی، بازبینی: ۹ اکتبر ۲۰۲۶.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ شمسی سعادتی، شورای ملی مقاومت ایران، Exclusive Interview With Ingrid Betancourt About the Thwarted Terror Plot in Paris 2018، ۱۸ نوامبر ۲۰۲۱.
- ↑ ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ سایت مریم رجوی، ملاقات مریم رجوی با خانم اینگرید بتانکور، ۱۳ خرداد ۱۴۰۲.
- ↑ ۶٫۰ ۶٫۱ سایت مجاهد، دیدار و گفتگو با مجاهدین در اشرف ۳، پاتریک کندی، اینگرید بتانکور، سناتور جری هورکان و آنتونیو تاسو + فیلم، ۵ دی ۱۳۹۷.
- ↑ ۷٫۰ ۷٫۱ سایت مجاهد، آلترناتیو معتبر: خوانش اینگرید بتانکور از سازمان مجاهدین و مریم رجوی، ۱۳ مرداد ۱۴۰۴.
- ↑ ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ امیر طاقتی، شورای ملی مقاومت ایران، Ingrid Betancourt at NCRI IWD 2025 Conference: ‘Love Will Free Iran’، ۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۵.
- ↑ ۹٫۰ ۹٫۱ یورونیوز با گزارش آسوشیتدپرس و خبرگزاری فرانسه، Iranian diplomat jailed for 20 years for planned attack in France، ۴ فوریهٔ ۲۰۲۱.
- ↑ ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ ۱۰٫۲ ۱۰٫۳ شمسی سعادتی، شورای ملی مقاومت ایران، Ingrid Betancourt: The NCRI’s Provisional Government is the Only Responsible Pathway to a Democratic Iran، ۱۱ مارس ۲۰۲۶.