سهیلا صادق
| سهیلا صادق | |
|---|---|
 سهیلا صادق، مسئول کمیسیون آموزش‌وپرورش شورای ملی مقاومت ایران | |
| زادروز | ۱۹۵۹ میلادی (۱۳۳۷ یا ۱۳۳۸) تهران، ایران |
| محل زندگی | ایران، کردستان ایران، عراق و آلبانی |
| ملیت | ایرانی |
| پیشه | فعال سیاسی |
| سال‌های فعالیت | از اوایل دههٔ ۱۳۵۰ تاکنون |
| نهاد | سازمان مجاهدین خلق ایران؛ شورای ملی مقاومت ایران؛ ارتش آزادی‌بخش ملی ایران |
| شناخته‌شده برای | مسئول کمیسیون آموزش‌وپرورش شورای ملی مقاومت ایران؛ فعالیت در واحد تحقیق شهیدان و زندانیان سیاسی |
| نقش‌های برجسته | عضو کمیتهٔ اجرایی سازمان مجاهدین؛ مسئول پیشین ادارهٔ نیروی انسانی ارتش آزادی‌بخش ملی ایران |
| حزب سیاسی | سازمان مجاهدین خلق ایران |
| جنبش | مقاومت ایران |
| مخالفان | حکومت پهلوی؛ جمهوری اسلامی ایران |
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه |
| اتهام‌ها | فعالیت سیاسی و هواداری از سازمان مجاهدین در دورهٔ پهلوی |
| مجازات‌ها | سه سال زندان |
| وضعیت گناهکاری | زندانی سیاسی در دورهٔ پهلوی |
| منصب | مسئول کمیسیون آموزش‌وپرورش شورای ملی مقاومت ایران |
| والدین | احمد صادق و هما روشنایی |
| خویشاوندان | ناصر صادق و حسن صادق، برادران؛ شیوا صادق و مهران صادق |
سهیلا صادق (زادهٔ ۱۹۵۹ میلادی در تهران) فعال سیاسی، از اعضای باسابقهٔ سازمان مجاهدین خلق ایران، عضو شورای ملی مقاومت ایران و مسئول کمیسیون آموزش‌وپرورش این شورا است. او در خانواده‌ای سیاسی رشد کرد و از طریق برادر بزرگ‌ترش، ناصر صادق، از اعضای مرکزیت سازمان مجاهدین، با این سازمان آشنا شد. ناصر صادق در ۳۰ فروردین ۱۳۵۱ به‌دست حکومت پهلوی تیرباران شد.[۱]
سهیلا صادق در سال ۱۳۵۲ توسط ساواک بازداشت شد و تا سال ۱۳۵۵ در زندان بود. او در جریان انقلاب ۱۳۵۷ با خانواده‌های زندانیان سیاسی ارتباط داشت و در فعالیت‌های اعتراضی آن دوره شرکت کرد. پس از انقلاب، در بخش اجتماعی و دانش‌آموزی سازمان مجاهدین و هیئت تحریریهٔ نشریهٔ نسل انقلاب فعالیت داشت.[۱]
صادق در خرداد ۱۳۶۰ به کردستان ایران منتقل شد و در هیئت تحریریهٔ رادیو صدای مجاهد فعالیت کرد. او از سال ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۳ عضو هیئت تحریریهٔ نشریهٔ مجاهد بود و مدتی نیز مسئولیت «مرکز تحقیق شهیدان و زندانیان مقاومت ایران» را برعهده داشت. در این مرکز، گروه‌هایی زیر نظر او به گردآوری اسامی و اطلاعات اعدام‌شدگان و زندانیان سیاسی پرداختند.[۱]
سهیلا صادق در سال ۱۳۶۴ به عضویت کمیتهٔ اجرایی سازمان مجاهدین درآمد و مدتی مسئول بخش تبلیغات این سازمان بود. او از خرداد ۱۳۷۰ مسئولیت ادارهٔ نیروی انسانی ارتش آزادی‌بخش ملی ایران را برعهده گرفت و در مرداد ۱۳۷۲ به‌عنوان عضو نامزد شورای رهبری سازمان مجاهدین معرفی شد.[۱]
فعالیت‌های عمومی او در سال‌های بعد عمدتاً بر وضعیت آموزش‌وپرورش ایران، حقوق معلمان و فرهنگیان، کودکان بازمانده از تحصیل، آموزش رایگان، ایمنی مدارس، سرکوب دانش‌آموزان، خصوصی‌سازی آموزش و دفاع از اعتراض‌های صنفی معلمان متمرکز بوده است.
خانواده و دوران کودکی
سهیلا صادق در سال ۱۹۵۹ میلادی، برابر با ۱۳۳۷ یا ۱۳۳۸ خورشیدی، در تهران به دنیا آمد. پدرش احمد صادق و مادرش هما روشنایی، معروف به «خانم صادق»، بودند. خانوادهٔ صادق از دههٔ ۱۳۴۰ با فعالیت‌های سیاسی و سازمان مجاهدین پیوند داشت.
برادر بزرگ‌تر او، ناصر صادق، از اعضای اولیه و مرکزیت سازمان مجاهدین بود. ناصر در شهریور ۱۳۵۰ بازداشت و پس از محاکمه در دادگاه نظامی حکومت پهلوی، در ۳۰ فروردین ۱۳۵۱ تیرباران شد. سهیلا از طریق ناصر با دیدگاه‌ها و فعالیت‌های سازمان مجاهدین آشنا شد و فعالیت سیاسی خود را آغاز کرد.[۱]
برادر دیگر او، حسن صادق، از زندانیان سیاسی دورهٔ پهلوی و از اعضای سازمان مجاهدین بود که در ۱۲ اردیبهشت ۱۳۶۱ در درگیری با نیروهای جمهوری اسلامی جان باخت. دو تن از بستگان او به نام‌های گیتی صادق و مهرداد صادق نیز در دههٔ ۱۳۶۰ توسط جمهوری اسلامی اعدام شدند.[۱]
هما روشنایی، مادر سهیلا، در جریان محاکمهٔ ناصر صادق و دیگر اعضای مجاهدین در سال ۱۳۵۰ در جلسات دادگاه نظامی حضور داشت. در روایت‌های سازمان مجاهدین از او به‌عنوان یکی از سازمان‌دهندگان خانواده‌های زندانیان سیاسی و مادران دادخواه در دو دورهٔ پهلوی و جمهوری اسلامی یاد شده است. او در ۲۸ آبان ۱۳۹۳ در تهران درگذشت.[۲]
مریم رجوی در پیام خود به‌مناسبت درگذشت هما روشنایی، از سهیلا، شیوا و مهران صادق به‌عنوان فرزندان او نام برد.[۲]
آشنایی با سازمان مجاهدین
سهیلا صادق در دوران نوجوانی و از طریق فعالیت‌های ناصر صادق با سازمان مجاهدین آشنا شد. ناصر صادق از اعضای مرکزیت سازمان بود و نقش او در شکل‌گیری گرایش سیاسی سهیلا در منابع مقاومت ایران برجسته شده است.
پس از بازداشت اعضای مرکزیت سازمان در سال ۱۳۵۰، خانوادهٔ صادق در پیگیری وضعیت زندانیان و حضور در دادگاه‌های نظامی فعال بود. این فعالیت‌ها، سهیلا را با شبکهٔ خانواده‌های زندانیان سیاسی و دیگر هواداران سازمان مرتبط کرد.
اعدام ناصر صادق در فروردین ۱۳۵۱ نقطه‌ای تعیین‌کننده در زندگی سیاسی سهیلا صادق بود. بر پایهٔ زندگی‌نامهٔ منتشرشده در سال ۱۹۹۳، او پس از اعدام برادرش فعالیت خود در ارتباط با سازمان مجاهدین را ادامه داد.[۱]
بازداشت و زندان در دورهٔ پهلوی
سهیلا صادق در سال ۱۳۵۲ توسط ساواک بازداشت شد. او هنگام بازداشت حدود ۱۴ سال داشت. منابع موجود اتهام‌های رسمی، محل نخستین بازداشت و جزئیات محاکمهٔ او را ذکر نکرده‌اند.
صادق از سال ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۵ در زندان بود.[۱] نام او در سال ۱۴۰۱ در فهرست ۱۳۱ زندانی سیاسی مجاهد دورهٔ پهلوی قرار گرفت که دربارهٔ شکنجه و نقش پرویز ثابتی و دیگر مسئولان ساواک شهادت داده بودند.[۳]
اطلاعات تفصیلی دربارهٔ نوع شکنجه، زندان یا زندان‌هایی که او در آنها نگهداری شد و چگونگی آزادی‌اش منتشر نشده است. با توجه به سن کم او در هنگام بازداشت، سهیلا صادق در شمار زندانیان نوجوان سیاسی دورهٔ پهلوی قرار می‌گیرد.
فعالیت در انقلاب ۱۳۵۷
در سال‌های منتهی به انقلاب ۱۳۵۷، سهیلا صادق با خانواده‌های زندانیان سیاسی و شبکه‌های مخالف حکومت پهلوی ارتباط داشت. زندگی‌نامهٔ او در نشریهٔ Iran Liberation می‌گوید وی از ارتباطات گسترده‌ای که در میان خانواده‌های زندانیان سیاسی داشت، برای پیشبرد فعالیت‌های اعتراضی استفاده کرد و در قیام‌های سال ۱۳۵۷ نقش داشت.[۱]
پس از آزادی آخرین گروه زندانیان سیاسی در ۳۰ دی ۱۳۵۷، اعضا و هواداران سازمان مجاهدین فعالیت‌های علنی خود را گسترش دادند. سهیلا صادق نیز پس از انقلاب به فعالیت تمام‌وقت در این سازمان روی آورد.
فعالیت پس از انقلاب ۱۳۵۷
پس از سقوط حکومت پهلوی، سهیلا صادق در بخش اجتماعی سازمان مجاهدین فعالیت کرد. او مسئولیت‌هایی در بخش دانش‌آموزی این سازمان برعهده داشت و با دانش‌آموزان و انجمن‌های هوادار مجاهدین در مدارس ارتباط داشت.[۱]
بر پایهٔ خاطرات منتشرشده از فعالان آن دوره، سهیلا صادق در کنار اشرف رجوی در سازمان‌دهی دانش‌آموزان هوادار مجاهدین نقش داشت. فرشته دانشفر در مراسم پنجاه‌وششمین سال تأسیس سازمان مجاهدین گفت در دورهٔ دبیرستان تحت مسئولیت اشرف رجوی و سهیلا صادق فعالیت می‌کرد.[۴]
سهیلا صادق مدتی نیز عضو هیئت تحریریهٔ نشریهٔ نسل انقلاب بود. این نشریه برای مخاطبان جوان و دانش‌آموز منتشر می‌شد و به موضوعات سیاسی و اجتماعی پس از انقلاب می‌پرداخت.[۱]
انتقال به کردستان و فعالیت رسانه‌ای
در پی آغاز برخورد مسلحانهٔ جمهوری اسلامی با سازمان مجاهدین در سال ۱۳۶۰، سهیلا صادق در خرداد همان سال به کردستان ایران منتقل شد. او در این منطقه به هیئت تحریریهٔ رادیو «صدای مجاهد» پیوست.[۱]
رادیو صدای مجاهد از رسانه‌های سازمان مجاهدین بود که اخبار، مواضع سیاسی، گزارش‌های مربوط به سرکوب و پیام‌های این سازمان را پخش می‌کرد. فعالیت سهیلا صادق در این رسانه شامل تهیه و تنظیم محتوای سیاسی و خبری بود.
او از سال ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۳ عضو هیئت تحریریهٔ نشریهٔ مجاهد، ارگان سازمان مجاهدین خلق ایران، بود.[۱] منابع منتشرشده موضوع نوشته‌ها یا مسئولیت دقیق او در تحریریه را مشخص نکرده‌اند.
واحد تحقیق شهیدان و زندانیان
یکی از مسئولیت‌های سهیلا صادق در دههٔ ۱۳۶۰، ادارهٔ «مرکز تحقیق شهیدان و زندانیان مقاومت ایران» بود. این واحد برای گردآوری، طبقه‌بندی و انتشار اطلاعات مربوط به اعدام‌شدگان، جان‌باختگان و زندانیان سیاسی تشکیل شده بود.[۱]
گروه‌های پژوهشی این مرکز اطلاعات را از خانواده‌ها، زندانیان آزادشده، شاهدان و شبکه‌های سازمان در داخل ایران دریافت می‌کردند. نتیجهٔ این تحقیقات در چندین نوبت به‌صورت فهرست اسامی اعدام‌شدگان جمهوری اسلامی منتشر شد.
نشریهٔ Iran Liberation در سال ۱۹۹۳، گردآوری این اسناد را از فعالیت‌های مهم صادق توصیف کرد و نوشت گروه‌های تحت مسئولیت او هزاران ساعت صرف بررسی و انتشار فهرست قربانیان اعدام کردند.[۱]
این فعالیت‌ها بعدها بخشی از اسناد جنبش دادخواهی قتل‌عام زندانیان سیاسی و واحد تحقیق شهیدان سازمان مجاهدین شد. صادق در سخنرانی‌ها و برنامه‌های بعدی خود نیز دربارهٔ اعدام زندانیان سیاسی و قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ سخن گفته است.
عضویت در کمیتهٔ اجرایی سازمان مجاهدین
سهیلا صادق در سال ۱۳۶۴ به عضویت کمیتهٔ اجرایی سازمان مجاهدین خلق ایران درآمد. کمیتهٔ اجرایی در آن دوره یکی از نهادهای مدیریتی و تصمیم‌گیری این سازمان بود.
او مدتی نیز مسئولیت بخش تبلیغات سازمان مجاهدین را برعهده داشت.[۱] این بخش مسئول انتشار نشریات، تولید برنامه‌های رادیویی و تصویری و تنظیم پیام‌ها و مواضع عمومی سازمان بود.
در مرداد ۱۳۷۲، هنگام تشکیل شورای رهبری سازمان مجاهدین، سهیلا صادق در شمار ۱۲ زن عضو نامزد این شورا معرفی شد. تشکیل شورای رهبری بخشی از روند واگذاری مسئولیت‌های مدیریتی سازمان به زنان بود.[۱]
فعالیت در ارتش آزادی‌بخش ملی ایران
سهیلا صادق از خرداد ۱۳۷۰ مسئولیت ادارهٔ نیروی انسانی ارتش آزادی‌بخش ملی ایران را برعهده گرفت.[۱] ادارهٔ نیروی انسانی با سازمان‌دهی نیروها، تقسیم مسئولیت‌ها، آموزش و امور تشکیلاتی اعضای ارتش مرتبط بود.
فعالیت صادق در ارتش آزادی‌بخش بخشی از روند حضور گسترده‌تر زنان در مسئولیت‌های مدیریتی و نظامی این نیرو بود؛ روندی که در دههٔ ۱۳۷۰ با تشکیل شورای رهبری زنان در سازمان مجاهدین گسترش یافت.
عضویت در شورای ملی مقاومت
سهیلا صادق از اعضای شورای ملی مقاومت ایران است. او در اجلاس‌های این شورا دربارهٔ مسائل سیاسی، اجتماعی و آموزشی ایران سخنرانی کرده است.
در اجلاس سه‌روزهٔ شورای ملی مقاومت در مرداد ۱۳۹۹، که در آغاز چهلمین سال تأسیس شورا برگزار شد، او در کنار محمدعلی شیخی، پرویز خزایی و عزیزالله پاک‌نژاد سخنرانی کرد.[۵]
وی در مرداد ۱۴۰۰ نیز در اجلاس موسوم به «خوزستان به‌پاخاسته» حضور داشت و دربارهٔ اعتراض‌های مردم خوزستان و نقش دانش‌آموزان، جوانان و فرهنگیان سخن گفت.
مسئولیت کمیسیون آموزش‌وپرورش
سهیلا صادق مسئول کمیسیون آموزش‌وپرورش شورای ملی مقاومت ایران است. کمیسیون آموزش‌وپرورش یکی از کمیسیون‌های تخصصی شورای ملی مقاومت است و موضوعاتی مانند نظام آموزشی، وضعیت معلمان، محتوای کتاب‌های درسی، بودجهٔ آموزش، حق تحصیل، کودکان کار و بازمانده از تحصیل، خصوصی‌سازی مدارس و سرکوب دانش‌آموزان و فرهنگیان را بررسی می‌کند.
سهیلا صادق در مصاحبه‌ای در مهر ۱۳۹۷، وضعیت آغاز سال تحصیلی، کمبود امکانات آموزشی، تراکم کلاس‌ها، فقر خانواده‌ها و محرومیت کودکان از تحصیل را بررسی کرد.[۶]
دیدگاه دربارهٔ نظام آموزشی ایران
سهیلا صادق ساختار آموزشی جمهوری اسلامی را متأثر از تبعیض طبقاتی، ایدئولوژیک‌شدن محتوای درسی و کاهش مسئولیت دولت در تأمین آموزش عمومی می‌داند. او گسترش مدارس پولی و خصوصی را عامل محرومیت بخش بزرگی از کودکان خانواده‌های کم‌درآمد از آموزش مناسب معرفی کرده است.
مهم‌ترین محورهای مطرح‌شده در مواضع او دربارهٔ آموزش‌وپرورش عبارت‌اند از:
- آموزش رایگان و همگانی برای همهٔ کودکان؛
- رفع تبعیض آموزشی میان مناطق شهری، روستایی و محروم؛
- تأمین امنیت و استانداردسازی ساختمان‌های مدارس؛
- افزایش دستمزد و بهبود معیشت معلمان؛
- آزادی تشکل‌های مستقل فرهنگیان؛
- آزادی معلمان زندانی؛
- حذف محتوای تبعیض‌آمیز و تبلیغات حکومتی از کتاب‌های درسی؛
- منع استفادهٔ سیاسی و نظامی از دانش‌آموزان؛
- مقابله با ترک تحصیل ناشی از فقر؛
- حمایت از کودکان کار، کودکان مهاجر و دانش‌آموزان دارای معلولیت؛
- برابری دختران و پسران در دسترسی به آموزش.
حمایت از اعتراض‌های معلمان
یکی از محورهای اصلی فعالیت سهیلا صادق حمایت از اعتراض‌های صنفی معلمان و فرهنگیان بوده است. او در اطلاعیه‌ها و پیام‌های مختلف، بازداشت معلمان، محرومیت فعالان صنفی از تدریس و صدور احکام زندان را محکوم کرده است.
در اسفند ۱۳۹۳، صادق با انتشار پیامی از اعتراض‌های معلمان در شهرهای مختلف حمایت کرد. او خواسته‌های معلمان دربارهٔ افزایش دستمزد، رفع تبعیض، آزادی فعالان صنفی و بهبود کیفیت آموزش را مشروع توصیف کرد.[۷]
در اردیبهشت ۱۳۹۵، کمیسیون آموزش‌وپرورش شورای ملی مقاومت از اعتصاب غذای فرهنگیان در همبستگی با معلمان زندانی، از جمله اسماعیل عبدی و محمود بهشتی لنگرودی، حمایت کرد.
صادق سرکوب تشکل‌های مستقل معلمان را بخشی از سیاست جمهوری اسلامی برای جلوگیری از سازمان‌یابی صنفی و اجتماعی می‌داند. او از معلمان به‌عنوان یکی از نیروهای مؤثر در جنبش‌های اعتراضی ایران یاد کرده است.
صندوق ذخیرهٔ فرهنگیان
در سال ۱۳۹۵، سهیلا صادق در مصاحبه‌ای دربارهٔ فساد در صندوق ذخیرهٔ فرهنگیان سخن گفت. او برداشت‌ها و وام‌های کلان از سرمایهٔ این صندوق را نمونه‌ای از فساد ساختاری و غارت دارایی‌های معلمان معرفی کرد.[۸]
به گفتهٔ صادق، منابع صندوق از کسورات حقوق و پس‌انداز معلمان تأمین می‌شد، اما شبکه‌های وابسته به حکومت از این منابع برای پرداخت وام‌های کلان و تأمین منافع خصوصی استفاده کردند. او این پرونده را با مشکلات معیشتی فرهنگیان، حقوق‌های پایین و کمبود بودجهٔ مدارس مرتبط دانست.
حادثهٔ مدرسهٔ شین‌آباد
پس از آتش‌سوزی دبستان دخترانهٔ روستای شین‌آباد در آذر ۱۳۹۱، سهیلا صادق این حادثه را پیامد فرسودگی مدارس، استفاده از وسایل گرمایشی غیراستاندارد و بی‌توجهی حکومت به ایمنی دانش‌آموزان دانست.[۹]
در این حادثه شماری از دانش‌آموزان دختر دچار سوختگی‌های شدید شدند. صادق در موضع‌گیری خود، مقایسه‌ای میان هزینه‌های نظامی و امنیتی حکومت و بودجهٔ محدود نوسازی مدارس انجام داد و مسئولیت حادثه را متوجه سیاست‌های دولت دانست.
حمایت از معلمان موسوم به کارنامه‌سبز
در شهریور ۱۴۰۰، گروهی از داوطلبان آزمون استخدامی آموزش‌وپرورش، معروف به «معلمان کارنامه‌سبز»، چندین روز در تهران تجمع کردند. نیروهای امنیتی در نهمین روز تجمع با معترضان برخورد و از گاز اشک‌آور استفاده کردند.
سهیلا صادق در پیامی از این اعتراض حمایت کرد و برخورد امنیتی با معلمان را محکوم دانست. او خواستار آزادی بازداشت‌شدگان و رسیدگی به خواستهٔ استخدامی معترضان شد.[۱۰]
موضع‌گیری دربارهٔ ضرب‌وشتم دانش‌آموزان
در آبان ۱۴۰۴، پس از انتشار گزارش‌هایی دربارهٔ ضرب‌وشتم دختران دانش‌آموز مدرسهٔ دیلمان در شهرری، سهیلا صادق در مقام مسئول کمیسیون آموزش‌وپرورش شورای ملی مقاومت موضع‌گیری کرد.
او برخورد خشونت‌آمیز با دانش‌آموزان را نتیجهٔ امنیتی‌کردن محیط مدرسه دانست و خواستار پاسخگویی مسئولان و حمایت از دانش‌آموزان و خانواده‌های آنان شد.[۱۱]
مخالفت با حجاب اجباری
سهیلا صادق در نوشته‌ای با عنوان «یک ملاک ساده؛ لغو حجاب اجباری» در اسفند ۱۳۸۹، اجبار حکومتی در پوشش زنان را یکی از معیارهای شناخت ماهیت زن‌ستیز جمهوری اسلامی دانست.
او میان اعتقاد شخصی به حجاب و تحمیل قانونی آن تمایز گذاشت و نوشت آزادی پوشش باید به‌عنوان یکی از حقوق اساسی زنان به‌رسمیت شناخته شود.[۱۲]
این موضع با طرح شورای ملی مقاومت دربارهٔ آزادی‌ها و حقوق زنان هم‌خوان است؛ طرحی که بر حق انتخاب آزادانهٔ پوشش و لغو هرگونه اجبار، تبعیض و مداخلهٔ حکومت در زندگی خصوصی زنان تأکید دارد.
دیدگاه دربارهٔ آموزش در ایران آزاد
سهیلا صادق در مصاحبه‌ها و سخنرانی‌های خود، آموزش‌وپرورش در ایران پس از جمهوری اسلامی را نهادی عمومی، غیرایدئولوژیک و مبتنی بر برابری فرصت‌ها توصیف کرده است.
در این دیدگاه، دولت موظف است آموزش رایگان را دست‌کم تا پایان دورهٔ متوسطه تأمین کند و دسترسی به دانشگاه و آموزش عالی نباید به توانایی مالی خانواده‌ها وابسته باشد. همچنین مدیریت آموزشی باید از کنترل نهادهای مذهبی، نظامی و امنیتی خارج شود.
صادق بر استقلال محیط‌های آموزشی، آزادی اندیشه و پژوهش، مشارکت معلمان و خانواده‌ها در ادارهٔ مدارس و منع تبعیض جنسیتی، قومی، مذهبی و طبقاتی تأکید کرده است. این اصول در چارچوب برنامهٔ شورای ملی مقاومت برای تشکیل یک جمهوری دموکراتیک و کثرت‌گرا مطرح می‌شوند.
گفت‌وگوی «کنتراست»
رادیو صدای مجاهد در تیر ۱۳۹۹ یک گفت‌وگوی سه‌قسمتی با سهیلا صادق در برنامهٔ «کنتراست» منتشر کرد. موضوع این گفت‌وگو زندگی شخصی، خانوادهٔ صادق، فعالیت‌های سیاسی در دورهٔ پهلوی، زندان، انقلاب ۱۳۵۷ و مسئولیت‌های او در سازمان مجاهدین بود.[۱۳][۱۴][۱۵]
این مجموعه از معدود منابعی است که سهیلا صادق در آن به‌صورت مستقیم دربارهٔ تجربه‌های خود سخن گفته است.
جایگاه در روایت مقاومت ایران
در منابع مقاومت ایران، سهیلا صادق به‌عنوان یکی از زنان باسابقهٔ سازمان مجاهدین معرفی می‌شود که فعالیت سیاسی خود را در نوجوانی آغاز کرد، زندان دورهٔ پهلوی را پشت سر گذاشت و در مسئولیت‌های اجتماعی، رسانه‌ای، پژوهشی، تشکیلاتی و آموزشی فعالیت کرد.
پیشینهٔ خانوادگی او نیز در این روایت جایگاه مهمی دارد: اعدام ناصر صادق در دورهٔ شاه، جان‌باختن حسن صادق در دورهٔ جمهوری اسلامی و فعالیت هما روشنایی در جمع مادران زندانیان سیاسی، خانوادهٔ صادق را با تاریخ مبارزهٔ سازمان مجاهدین در دو دورهٔ سیاسی پیوند داده است.
فعالیت سهیلا صادق در واحد تحقیق شهیدان و زندانیان از جنبهٔ مستندسازی نقض حقوق بشر و مسئولیت او در کمیسیون آموزش‌وپرورش از جنبهٔ پیوند با اعتراض‌های معلمان، دو محور اصلی کارنامهٔ عمومی او به‌شمار می‌روند.
گاه‌شمار زندگی و فعالیت‌ها
| سال یا تاریخ | رویداد |
|---|---|
| ۱۹۵۹ میلادی | تولد در تهران |
| پیش از ۱۳۵۱ | آشنایی با سازمان مجاهدین از طریق ناصر صادق |
| ۳۰ فروردین ۱۳۵۱ | اعدام ناصر صادق، برادر سهیلا، به‌دست حکومت پهلوی |
| ۱۳۵۲ | بازداشت توسط ساواک |
| ۱۳۵۵ | آزادی پس از حدود سه سال زندان |
| ۱۳۵۷ | فعالیت در ارتباط با خانواده‌های زندانیان سیاسی و شرکت در اعتراض‌های انقلاب |
| پس از انقلاب ۱۳۵۷ | فعالیت در بخش اجتماعی و دانش‌آموزی سازمان مجاهدین |
| ۱۳۵۸–۱۳۶۰ | عضویت در هیئت تحریریهٔ نشریهٔ نسل انقلاب |
| خرداد ۱۳۶۰ | انتقال به کردستان و فعالیت در رادیو صدای مجاهد |
| ۱۳۶۱–۱۳۶۳ | عضویت در هیئت تحریریهٔ نشریهٔ مجاهد |
| دههٔ ۱۳۶۰ | مسئولیت مرکز تحقیق شهیدان و زندانیان مقاومت ایران |
| ۱۲ اردیبهشت ۱۳۶۱ | جان‌باختن حسن صادق، برادر او |
| ۱۳۶۴ | عضویت در کمیتهٔ اجرایی سازمان مجاهدین |
| خرداد ۱۳۷۰ | برعهده‌گرفتن مسئولیت ادارهٔ نیروی انسانی ارتش آزادی‌بخش ملی ایران |
| مرداد ۱۳۷۲ | معرفی به‌عنوان عضو نامزد شورای رهبری سازمان مجاهدین |
| دههٔ ۱۳۸۰ به بعد | مسئولیت کمیسیون آموزش‌وپرورش شورای ملی مقاومت |
| آذر ۱۳۹۱ | موضع‌گیری دربارهٔ آتش‌سوزی مدرسهٔ شین‌آباد |
| اسفند ۱۳۹۳ | اعلام حمایت از اعتراض‌های سراسری معلمان |
| آبان ۱۳۹۵ | افشای فساد در صندوق ذخیرهٔ فرهنگیان |
| تیر ۱۳۹۹ | انتشار گفت‌وگوی سه‌قسمتی زندگی‌نامه‌ای در رادیو مجاهد |
| شهریور ۱۴۰۰ | حمایت از تجمع معلمان کارنامه‌سبز |
| آبان ۱۴۰۴ | موضع‌گیری دربارهٔ ضرب‌وشتم دختران دانش‌آموز در شهرری |
جستارهای وابسته
- سازمان مجاهدین خلق ایران
- شورای ملی مقاومت ایران
- کمیسیون‌های شورای ملی مقاومت
- کمیسیون آموزش‌وپرورش شورای ملی مقاومت ایران
- ناصر صادق
- حسن صادق
- هما روشنایی
- شورای رهبری سازمان مجاهدین خلق ایران
- ارتش آزادی‌بخش ملی ایران
- رادیو صدای مجاهد
- نشریه مجاهد
- زندانیان سیاسی دوره پهلوی
- ساواک
- جنبش اعتراضی معلمان ایران
- قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷
- حجاب اجباری
- طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی برای آینده ایران
منابع
- ↑ ۱٫۰۰ ۱٫۰۱ ۱٫۰۲ ۱٫۰۳ ۱٫۰۴ ۱٫۰۵ ۱٫۰۶ ۱٫۰۷ ۱٫۰۸ ۱٫۰۹ ۱٫۱۰ ۱٫۱۱ ۱٫۱۲ ۱٫۱۳ ۱٫۱۴ ۱٫۱۵ ۱٫۱۶ ۱٫۱۷ نشریهٔ Iran Liberation، «Biographies of the NCRI’s New Members»، شمارهٔ ۱۱۹، سپتامبر ۱۹۹۳، صص ۸–۹.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ سازمان مجاهدین خلق ایران، «درگذشت مادر نستوه و مجاهد خانم صادق، مادر شهیدان مجاهد خلق در تهران»، ۳۰ آبان ۱۳۹۳.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «گواهی ۱۳۱ تن از زندانیان سیاسی مجاهد در شکنجه‌گاه‌های شاه دربارهٔ پرویز ثابتی»، ۲۶ بهمن ۱۴۰۱.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «مراسم پنجاه‌وششمین سال تأسیس سازمان مجاهدین خلق ایران»، ۱۵ شهریور ۱۳۹۹.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «اجلاس سه‌روزهٔ شورای ملی مقاومت ایران در آغاز چهلمین سال تأسیس شورا»، ۱۴ مرداد ۱۳۹۹.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «گفت‌وگو با سهیلا صادق به‌مناسبت سال تحصیلی جدید»، ۳ مهر ۱۳۹۷.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «پیام سهیلا صادق در رابطه با اعتراض‌های معلمان»، ۱۱ اسفند ۱۳۹۳.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «دزدی‌های کلان از صندوق ذخیرهٔ فرهنگیان؛ مصاحبه با سهیلا صادق»، ۱۲ آبان ۱۳۹۵.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «سهیلا صادق: سوختن دانش‌آموزان دبستان شین‌آباد از تبعات حاکمیت جمهوری اسلامی است»، ۲۱ آذر ۱۳۹۱.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «ضرب‌وشتم و پرتاب گاز اشک‌آور در تجمع کارنامه‌سبزها؛ پیام سهیلا صادق»، ۲۱ شهریور ۱۴۰۰.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، «موضع‌گیری مسئول کمیسیون آموزش‌وپرورش دربارهٔ ضرب‌وشتم دختران دانش‌آموز در شهرری»، ۲۸ آبان ۱۴۰۴.
- ↑ سهیلا صادق، «یک ملاک ساده؛ لغو حجاب اجباری»، ۱۵ اسفند ۱۳۸۹.
- ↑ رادیو صدای مجاهد، «کنتراست ۳۱؛ سهیلا صادق، قسمت اول»، ۱۰ تیر ۱۳۹۹.
- ↑ رادیو صدای مجاهد، «کنتراست ۳۱؛ سهیلا صادق، قسمت دوم»، ۱۲ تیر ۱۳۹۹.
- ↑ رادیو صدای مجاهد، «کنتراست ۳۱؛ سهیلا صادق، قسمت آخر»، ۱۴ تیر ۱۳۹۹.