تظاهرات ایرانیان در نیویورک ـ ۳۱ شهریور و ۱ مهر ۱۴۰۵
|
| |
| نوع رویداد | |
|---|---|
| تاریخ | |
| مکان | میدان داگ همرشولد، مقابل مقر سازمان ملل متحد، نیویورک، ایالات متحده آمریکا |
| کشور / منطقه | |
| علت‌ها | اعتراض به حضور رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی در سازمان ملل؛ اعدام‌ها، سرکوب داخلی، تروریسم و جنگ‌افروزی حکومت ایران |
| هدف‌ها | رساندن صدای مردم و مقاومت ایران به جامعه بین‌المللی؛ حمایت از تغییر دموکراتیک در ایران؛ اعتراض به تصدی کرسی ایران در سازمان ملل توسط جمهوری اسلامی |
| شرکت‌کنندگان | ایرانیان مقیم آمریکا، هواداران مقاومت ایران و شماری از شخصیت‌های سیاسی و نظامی پیشین |
| رهبران | |
| تلفات / خسارات | |
| بازداشت / کشته‌ها | |
| نتیجه | طرح خواسته‌های مقاومت ایران هم‌زمان با اجلاس مجمع عمومی و اعتراض به حضور نماینده جمهوری اسلامی در سازمان ملل |
| پیامدها | |
| طرف‌های درگیر | |
| سازمان‌های مرتبط | |
| منابع | |
تظاهرات ایرانیان در نیویورک ـ ۳۱ شهریور و ۱ مهر ۱۴۰۵ مجموعه‌ای از دو گردهمایی اعتراضی ایرانیان و هواداران شورای ملی مقاومت ایران بود که در روزهای ۲۲ و ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶ در میدان داگ همرشولد، مقابل مقر سازمان ملل متحد در نیویورک، برگزار شد. این تظاهرات هم‌زمان با آغاز بحث عمومی هشتاد و یکمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد و حضور مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی، در نیویورک انجام گرفت.[۱][۲]
شرکت‌کنندگان در این گردهمایی‌ها خواستار محکومیت نقض حقوق بشر، اعدام‌ها، سرکوب اعتراضات، تروریسم و جنگ‌افروزی جمهوری اسلامی شدند. آنان حکومت ایران را نماینده مردم ایران ندانسته و تصدی کرسی ایران در سازمان ملل توسط این حکومت را مورد اعتراض قرار دادند. حمایت از مبارزه مردم ایران برای تغییر دموکراتیک، به‌رسمیت‌شناختن مقاومت سازمان‌یافته، رد هم‌زمان دیکتاتوری سلطنتی و دینی و پشتیبانی از طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی از دیگر محورهای تظاهرات بود.[۱]
این برنامه در دو روز متوالی ادامه یافت. روز نخست با سخنرانی شماری از شخصیت‌های آمریکایی و پیام مریم رجوی درباره حقوق بشر، کرسی ایران در سازمان ملل و ضرورت پاسخگویی مقام‌های جمهوری اسلامی همراه بود. روز دوم هم‌زمان با حضور و سخنرانی پزشکیان در مجمع عمومی برگزار شد و پیام جداگانه‌ای از مریم رجوی برای شرکت‌کنندگان پخش گردید.[۳][۴]
زمینه برگزاری
هشتاد و یکمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد در شهریور ۱۴۰۵ در نیویورک آغاز شد. بحث عمومی این اجلاس که سران کشورها و نمایندگان دولت‌ها در آن شرکت داشتند، از ۳۱ شهریور آغاز شد. حضور مسعود پزشکیان به‌عنوان نماینده جمهوری اسلامی با اعتراض ایرانیان هوادار مقاومت همراه شد.[۱]
شورای ملی مقاومت ایران جمهوری اسلامی را حکومتی نامشروع و متکی بر سرکوب، اعدام و صدور بحران به خارج از مرزهای ایران معرفی می‌کند. از دید این شورا، مقام‌های جمهوری اسلامی به‌دلیل نقش داشتن در نقض گسترده حقوق بشر، کشتار معترضان، قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷، تروریسم دولتی و گروگان‌گیری، باید تحت پیگرد قرار گیرند و نباید از تریبون‌های بین‌المللی برای مشروعیت‌بخشیدن به حکومت خود استفاده کنند.[۳]
برگزارکنندگان تظاهرات اعلام کردند که جمهوری اسلامی تا زمان برگزاری انتخابات آزاد، نماینده اراده مردم ایران نیست و کرسی ایران باید نماینده مردم و حق آنان برای آزادی و حاکمیت ملی باشد. در گزارش روز نخست، محکومیت مکرر حکومت ایران در مجمع عمومی و دیگر نهادهای سازمان ملل به‌دلیل نقض حقوق بشر، یکی از مبانی این اعتراض معرفی شد.[۱]
تظاهرات ایرانیان در برابر سازمان ملل سابقه‌ای چنددهه‌ای دارد. هواداران مقاومت ایران در سال‌های مختلف، هم‌زمان با سفر رؤسای جمهور جمهوری اسلامی به نیویورک، گردهمایی‌هایی در اعتراض به حضور آنان برگزار کرده‌اند. محور این برنامه‌ها معمولاً دادخواهی قربانیان، مخالفت با اعدام، افشای تروریسم و برنامه هسته‌ای حکومت و معرفی آلترناتیو دموکراتیک برای ایران بوده است.
محل و زمان برگزاری
روز نخست تظاهرات در سه‌شنبه ۳۱ شهریور ۱۴۰۵، برابر با ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۶، در نزدیکی مقر سازمان ملل متحد برگزار شد. میدان و پارک داگ همرشولد از محل‌های شناخته‌شده تجمعات اعتراضی مرتبط با اجلاس‌های سازمان ملل در نیویورک است.[۱]
روز دوم در چهارشنبه اول مهر ۱۴۰۵، برابر با ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶، در همان محدوده ادامه یافت. بر اساس گزارش منتشرشده، این بخش از برنامه هم‌زمان با سخنرانی پزشکیان در مجمع عمومی بود و تمرکز ویژه‌ای بر اعتراض به حضور او و معرفی جمهوری اسلامی به‌عنوان «رژیم اعدام و قتل‌عام» داشت.[۲]
شرکت‌کنندگان از نقاط مختلف ایالات متحده به نیویورک آمده بودند. تصاویر و فیلم‌های منتشرشده حضور سازمان‌یافته آنان، پرچم‌های ایران با نشان شیر و خورشید، تصاویر جان‌باختگان اعتراضات، نمادهای شورای ملی مقاومت و پلاکاردهایی درباره آزادی، جمهوری دموکراتیک و مخالفت با اعدام را نشان می‌داد.[۱][۲]
اهداف و خواسته‌ها
یکی از اصلی‌ترین خواسته‌های تظاهرکنندگان، پایان‌دادن به سیاست مماشات با جمهوری اسلامی بود. سخنرانان و شرکت‌کنندگان استدلال می‌کردند که امتیازدادن به حکومت ایران نه‌تنها به تغییر رفتار آن نینجامیده، بلکه سرکوب داخلی، فعالیت‌های هسته‌ای و موشکی، حمایت از گروه‌های نیابتی و مداخله منطقه‌ای را تشدید کرده است.[۴]
اعتراض به اعدام‌ها و درخواست پاسخگویی بین‌المللی از دیگر محورهای اصلی بود. در پیام روز نخست مریم رجوی به محکومیت‌های حقوق بشری جمهوری اسلامی، گزارش گزارشگر ویژه سازمان ملل درباره کشتارهای دهه ۱۳۶۰ و قتل‌عام ۱۳۶۷ و گزارش‌های بین‌المللی درباره سرکوب اعتراضات اشاره شد. او خواستار ایجاد سازوکاری برای عدالت کیفری بین‌المللی و پیگرد عاملان جنایت علیه بشریت در ایران شد.[۳]
شرکت‌کنندگان همچنین خواستار ارجاع پرونده نقض حقوق بشر در ایران از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد به دیوان کیفری بین‌المللی و استفاده کشورها از اصل صلاحیت قضایی جهانی برای تعقیب مقام‌های جمهوری اسلامی شدند. این مطالبات بخشی از کارزار گسترده‌تر جنبش دادخواهی قتل‌عام ۱۳۶۷ محسوب می‌شود.[۳]
به‌رسمیت‌شناختن حق مردم ایران برای تغییر حکومت و حق مقاومت در برابر سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز در پیام‌ها و سخنرانی‌ها مطرح شد. برگزارکنندگان تأکید داشتند که راه‌حل بحران ایران نه جنگ خارجی و نه مماشات با حکومت، بلکه تغییر دموکراتیک به‌دست مردم ایران و مقاومت سازمان‌یافته آنان است.[۴]
از دیگر اهداف تظاهرات، معرفی طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی برای آینده ایران بود. این طرح بر جمهوری مبتنی بر انتخابات آزاد، جدایی دین و دولت، برابری زنان و مردان، خودمختاری ملیت‌ها در چارچوب تمامیت ارضی ایران، لغو مجازات اعدام، استقلال دستگاه قضایی و ایران غیراتمی تأکید دارد.
روز نخست تظاهرات
نخستین روز تظاهرات در ۳۱ شهریور با حضور ایرانیان هوادار مقاومت و شماری از شخصیت‌های سیاسی و نظامی پیشین برگزار شد. در آغاز برنامه، آناهیتا سامی هدف گردهمایی را رساندن صدای مردمی توصیف کرد که در ایران از حقوق و آزادی‌های سیاسی محروم شده‌اند. او تصدی کرسی ایران در سازمان ملل توسط جمهوری اسلامی را مورد اعتراض قرار داد و شورای ملی مقاومت را آلترناتیوی برای انتقال به یک جمهوری دموکراتیک معرفی کرد.[۱]
در این روز، ژنرال وسلی کلارک، فرمانده پیشین نیروهای ناتو در اروپا، در سخنرانی خود از مبارزه مردم ایران برای آزادی حمایت کرد. او جمهوری اسلامی را تهدیدی برای مردم ایران و صلح منطقه دانست و گفت تغییر پایدار باید به‌دست مردم ایران صورت گیرد. کلارک از برنامه ده‌ماده‌ای و نقش شورای ملی مقاومت در انتقال دموکراتیک قدرت پشتیبانی کرد.[۱]
کارلا سندز، سفیر پیشین آمریکا در دانمارک، نیز در سخنانش به اعدام‌ها، گروگان‌گیری، تأمین مالی تروریسم و تلاش‌های هسته‌ای جمهوری اسلامی پرداخت. او تغییر پایدار در ایران را وابسته به مردم و مقاومت سازمان‌یافته دانست و از نقش زنان در رهبری سازمان مجاهدین خلق ایران و انتخاب مهناز میمنت به مسئولیت اول این سازمان سخن گفت.[۱]
ژنرال کیت کلاگ، فرستاده ویژه پیشین رئیس‌جمهور آمریکا برای اوکراین، حضور شرکت‌کنندگان را پیامی برای مردم داخل ایران توصیف کرد. او گفت آزادی ایران بر عهده مردم و نیروهای مقاومت است و حمله نظامی یا تحریم به‌تنهایی نمی‌تواند تغییر سیاسی پایدار ایجاد کند. کلاگ طرح ده‌ماده‌ای را نقشه‌ای برای گذار به جمهوری مبتنی بر جدایی دین و دولت و ایران غیراتمی خواند.[۱]
زهرا امانپور در سخنان خود دو چشم‌انداز متفاوت را برای آینده ایران ترسیم کرد: ادامه دیکتاتوری یا استقرار نظامی مبتنی بر رأی مردم. او ضمن اشاره به سرکوب سیاسی در دوران سلطنت پهلوی و جمهوری اسلامی، تاریخ مقاومت سازمان‌یافته را تداوم مبارزه برای آزادی و استقلال توصیف کرد.[۱]
نمایندگانی از جامعه ونزوئلایی‌های تبعیدی نیز در برنامه حضور داشتند. آنان با اشاره به تجربه سرکوب در کشور خود، همبستگی‌شان را با خانواده‌های قربانیان و مبارزه مردم ایران اعلام کردند. حضور این گروه بر وجه بین‌المللی همبستگی با جنبش‌های ضد دیکتاتوری تأکید داشت.[۱]
در پایان روز نخست، برگزارکنندگان اعلام کردند که تظاهرات در روز بعد و هم‌زمان با سخنرانی پزشکیان ادامه خواهد یافت. آنان هدف روز دوم را رساندن این پیام به دولت‌ها، رسانه‌ها و افکار عمومی دانستند که رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی نماینده مردم ایران نیست.[۱]
پیام مریم رجوی در روز نخست
مریم رجوی در پیام روز نخست، حضور جمهوری اسلامی در کرسی ایران در سازمان ملل را ادامه سیاستی دانست که به گفته او طی چند دهه مردم و مقاومت ایران را نادیده گرفته است. او گفت کرسی ایران باید متعلق به مردم ایران و مقاومت آنان برای صلح، آزادی و جمهوری دموکراتیک باشد.[۳]
مریم رجوی در این پیام جمهوری اسلامی را تهدیدی علیه صلح منطقه‌ای و جهانی معرفی کرد و تأکید داشت که مردم ایران خواهان جنگ یا استبداد نیستند. به گفته او، راه‌حل مسئله ایران تغییر دموکراتیک به‌دست مردم و مقاومت سازمان‌یافته است و تا زمانی که حکومت دینی برقرار باشد، اعدام، تروریسم و جنگ‌افروزی ادامه خواهد یافت.[۳]
بخش دیگری از پیام به زندانیان سیاسی و محکومان به اعدام اختصاص داشت. رجوی از ارغوان فلاحی و جواد وفایی ثانی نام برد و مقاومت زندانیان سیاسی، معترضان و کانون‌های شورشی را نمودهای اراده مردم ایران برای پایان‌دادن به حکومت معرفی کرد.[۳]
او همچنین به گزارش‌های بین‌المللی درباره اعدام‌های دهه ۱۳۶۰، قتل‌عام ۱۳۶۷ و سرکوب اعتراضات سال‌های اخیر استناد کرد. رجوی از مجمع عمومی خواست سازوکاری برای عدالت کیفری بین‌المللی ایجاد کند و از شورای امنیت خواست پرونده نقض حقوق بشر در ایران را به دیوان کیفری بین‌المللی ارجاع دهد.[۳]
او در جمع‌بندی پیام خود، از جامعه جهانی خواست حق مردم ایران برای سرنگونی جمهوری اسلامی و مبارزه نیروهای مقاومت با سپاه پاسداران را به‌رسمیت بشناسد. مریم رجوی هم‌زمان استبداد دینی و سلطنتی را از عناصر مبارزه مردم ایران برای آزادی و استقلال دانست.[۳]
روز دوم تظاهرات
دومین روز تظاهرات در اول مهر و هم‌زمان با حضور پزشکیان در مجمع عمومی برگزار شد. محور اعلام‌شده این روز اعتراض به حضور رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی و تأکید بر این بود که حکومت حاکم نماینده مردم ایران نیست. برگزارکنندگان بار دیگر مسئله اعدام‌ها، نقض حقوق بشر و تصدی کرسی ایران در سازمان ملل را مطرح کردند.[۲]
از سخنرانان روز دوم می‌توان به دکتر آزاده سامی، سناتور رابرت توریسلی، سونا صمصامی، سفیر مارک گینزبرگ، رودی جولیانی و مسلم اسکندر فیلابی اشاره کرد. پیام مریم رجوی نیز در جریان این گردهمایی برای شرکت‌کنندگان پخش شد.[۲]
رابرت توریسلی، سناتور پیشین آمریکا، از حامیان دیرینه شورای ملی مقاومت است. حضور او و دیگر شخصیت‌های آمریکایی در این برنامه در چارچوب حمایت از یک راه‌حل دموکراتیک و مخالفت با سیاست مماشات با جمهوری اسلامی صورت گرفت.[۲]
مارک گینزبرگ، دیپلمات پیشین آمریکایی، و رودی جولیانی، شهردار پیشین نیویورک، نیز در برنامه سخنرانی کردند. برگزارکنندگان از سخنان آنان به‌عنوان حمایت از خواسته‌های مردم ایران، پاسخگویی حکومت و نقش مقاومت سازمان‌یافته یاد کردند.[۲]
مسلم اسکندر فیلابی، مسئول کمیسیون ورزش شورای ملی مقاومت، در این تظاهرات بر ضرورت رساندن صدای مردم تحت سرکوب و مخالفت با اعدام تأکید کرد. او پیش‌تر نیز در گردهمایی‌های ایرانیان خارج کشور در حمایت از اعتراضات داخل ایران و جنبش دادخواهی حضور داشته است.[۲]
در تصاویر منتشرشده از روز دوم، شرکت‌کنندگان با پوشش‌های هماهنگ، پرچم‌ها و پلاکاردهای اعتراضی در محدوده مقابل سازمان ملل حضور داشتند. بخشی از برنامه به حرکت گروه‌های ایرانی از نقاط مختلف به‌سوی محل تظاهرات، اجرای سرودها و بیان شعارهای سیاسی اختصاص داشت.[۲]
پیام مریم رجوی در روز دوم
پیام روز دوم مریم رجوی به‌طور مشخص به حضور پزشکیان در مجمع عمومی پرداخت. او پزشکیان را نماینده حکومتی مبتنی بر تروریسم، اعدام و جنگ‌افروزی معرفی کرد و گفت جمهوری اسلامی نماینده مردم ایران نیست، بلکه دشمن مردم و عامل کشتار نسل جوان ایران است.[۴]
رجوی در این پیام بار دیگر از رهبران جهان خواست صدای مردم ایران را بشنوند. او هدف مردم را آزادی، جمهوری دموکراتیک و حق تعیین سرنوشت معرفی کرد و گفت حکومت ایران برای منحرف‌کردن توجه‌ها از بحران داخلی به تنش‌آفرینی در منطقه و تنگه هرمز متوسل می‌شود.[۴]
بخش دیگری از پیام به وضعیت داخلی ایران اختصاص داشت. رجوی از افزایش نارضایتی‌های اجتماعی، اعتراض کارگران، پرستاران، بازنشستگان و دیگر اقشار، مقاومت زندانیان سیاسی و فعالیت کانون‌های شورشی سخن گفت و این تحولات را نشانه نگرانی حکومت از وقوع قیامی تازه دانست.[۴]
او سیاست جمهوری اسلامی را بر چهار محور سرکوب داخلی، ادامه برنامه هسته‌ای و موشکی، جنگ‌افروزی منطقه‌ای و حمایت از گروه‌های نیابتی توصیف کرد. به گفته رجوی، مماشات با حکومت این سیاست‌ها را تقویت کرده و جنگ یا مداخله نظامی خارجی نیز پاسخ مسئله ایران نیست.[۴]
مریم رجوی راه‌حل پیشنهادی خود را «تغییر دموکراتیک به‌دست مردم ایران و مقاومت سازمان‌یافته» خواند. او از جامعه جهانی خواست مقاومت مردم و جوانان در برابر سپاه پاسداران و دولت موقت شورای ملی مقاومت برای انتقال حاکمیت به مردم را بر اساس طرح ده‌ماده‌ای به‌رسمیت بشناسد.[۴]
شعارها و نمادها
اعتراض به دو نوع دیکتاتوری، سلطنتی و دینی، یکی از مضمون‌های سیاسی تظاهرات بود. شعار «نه به شاه، نه به شیخ» بازتاب موضع شورای ملی مقاومت مبنی بر رد بازگشت سلطنت و مخالفت با ادامه حکومت دینی بود. این شعار در پیوند با خواست جمهوری مبتنی بر آرای عمومی مطرح شد.[۳][۴]
شعار «کرسی ایران متعلق به مردم ایران است» از محوری‌ترین پیام‌های هر دو روز بود. شرکت‌کنندگان با این شعار، مشروعیت نمایندگی جمهوری اسلامی در سازمان ملل را زیر سؤال بردند و خواستار بازتاب خواسته‌های مردم و مقاومت ایران در نهادهای بین‌المللی شدند.[۱]
مخالفت با اعدام، آزادی زندانیان سیاسی، حمایت از زنان و جوانان معترض و پشتیبانی از کانون‌های شورشی از دیگر مضمون‌های پلاکاردها و سخنرانی‌ها بود. تصاویر قربانیان اعدام و اعتراضات نیز در محل تظاهرات به نمایش درآمد.[۱][۲]
پرچم سه‌رنگ ایران با نشان شیر و خورشید، تصاویر مریم رجوی و نمادهای سازمان مجاهدین و شورای ملی مقاومت در تظاهرات دیده می‌شد. استفاده از این نمادها بیانگر هویت سیاسی برگزارکنندگان و حمایت آنان از آلترناتیو معرفی‌شده توسط شورای ملی مقاومت بود.
موضوع کرسی ایران در سازمان ملل
در حقوق بین‌الملل و رویه سازمان ملل، کرسی یک کشور در اختیار هیئتی قرار می‌گیرد که اعتبارنامه‌اش به نمایندگی از دولت آن کشور ارائه و از سوی مجمع عمومی پذیرفته شده باشد. اعتراض تظاهرکنندگان به «اشغال کرسی ایران» بیش از آنکه بیانگر تغییر رسمی در وضعیت حقوقی نمایندگی ایران باشد، یک مطالبه سیاسی درباره مشروعیت جمهوری اسلامی برای نمایندگی مردم ایران بود.
شورای ملی مقاومت بر این باور است که حکومتی که انتخابات آزاد برگزار نمی‌کند، مخالفان را اعدام و اعتراضات را سرکوب می‌کند، نمی‌تواند نماینده اراده ملت باشد. از این دیدگاه، پذیرش مقام‌های جمهوری اسلامی در مجامع بین‌المللی به عادی‌سازی سرکوب و مصونیت آنان کمک می‌کند.[۳]
مریم رجوی در پیام روز نخست خواستار اخراج عاملان جنایت علیه بشریت از سازمان ملل و انتقال صدای مردم و مقاومت ایران به این نهاد شد. در شعار اعلام‌شده تظاهرات نیز واگذاری موقت حق رأی ایران به شورای ملی مقاومت مطرح شده بود.[۱][۳]
رد جنگ و مماشات
یکی از خطوط سیاسی مشترک در پیام‌های دو روز، رد دو گزینه جنگ خارجی و مماشات با جمهوری اسلامی بود. مریم رجوی گفت تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که امتیازدادن به حکومت موجب تعدیل رفتار آن نشده و مداخله نظامی خارجی نیز نمی‌تواند آزادی و دموکراسی پایدار ایجاد کند.[۴]
این دیدگاه در ادبیات شورای ملی مقاومت با عنوان «راه‌حل سوم» شناخته می‌شود. بر اساس این راهبرد، تغییر سیاسی باید به‌دست مردم ایران و مقاومت سازمان‌یافته آنان صورت گیرد و جامعه جهانی نیز باید حق مقاومت در برابر سرکوب و استقرار یک دولت دموکراتیک را به‌رسمیت بشناسد.
سخنرانان تظاهرات نیز بر این موضوع تأکید کردند که تحریم یا حمله نظامی به‌تنهایی به تغییر حکومت نمی‌انجامد. از دید آنان، عامل تعیین‌کننده شبکه‌های مقاومت در داخل ایران و سازمان‌یافتگی یک آلترناتیو سیاسی برای دوران انتقال است.[۱]
جایگاه طرح ده‌ماده‌ای
طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی به‌عنوان چارچوب سیاسی پیشنهادی برای ایران پس از جمهوری اسلامی در سخنرانی‌ها مورد اشاره قرار گرفت. این طرح بر حاکمیت صندوق رأی، کثرت‌گرایی سیاسی، آزادی احزاب، آزادی بیان، برابری زن و مرد و جدایی دین از دولت تأکید دارد.
لغو مجازات اعدام، استقلال دستگاه قضایی، رعایت اعلامیه جهانی حقوق بشر، برابری پیروان ادیان و مذاهب، پذیرش خودمختاری ملیت‌ها در چارچوب تمامیت ارضی و ایرانی بدون سلاح هسته‌ای از دیگر اصول این برنامه است.
شماری از سخنرانان خارجی تظاهرات، طرح ده‌ماده‌ای را نقشه‌ای برای انتقال دموکراتیک قدرت معرفی کردند. برگزارکنندگان نیز آن را در برابر هر دو الگوی حکومت سلطنتی و دینی قرار دادند.[۱][۴]
بازتاب رسانه‌ای
گزارش‌ها، تصاویر و ویدئوهای هر دو روز تظاهرات در رسانه‌های وابسته به مقاومت ایران منتشر شد. گزارش روز نخست متن یا ویدئوی سخنان شماری از شخصیت‌ها و تصاویر حرکت ایرانیان به‌سوی محل تجمع را دربر داشت. صفحه جداگانه روز دوم نیز پیام مریم رجوی، فهرست سخنرانان و مجموعه‌ای از تصاویر و ویدئوها را منتشر کرد.[۱][۲]
بر اساس گزارش‌های بازنشرشده، رسانه‌هایی از جمله سی‌بی‌اس، نیوزمکس و جاست د نیوز به گردهمایی ایرانیان مقابل سازمان ملل پرداختند. محور گزارش‌ها اعتراض به حضور نماینده جمهوری اسلامی، درخواست حسابرسی از مقام‌های حکومت و حمایت شرکت‌کنندگان از شورای ملی مقاومت بود.
برگزاری برنامه در زمان حضور رهبران و هیئت‌های دیپلماتیک در نیویورک، امکان دیده‌شدن مطالبات تظاهرکنندگان در رسانه‌ها و فضای سیاسی پیرامون مجمع عمومی را افزایش داد. انتخاب محل مقابل سازمان ملل نیز تلاشی برای مخاطب قراردادن مستقیم دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی بود.
اهمیت سیاسی
این تظاهرات از نظر برگزارکنندگان نمایش حضور و سازمان‌یافتگی هواداران مقاومت ایران در خارج کشور بود. ادامه برنامه در دو روز متوالی و هم‌زمانی آن با آغاز بحث عمومی و سخنرانی رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی، امکان طرح مطالبات اپوزیسیون را در کنار رویداد اصلی سازمان ملل فراهم کرد.
تظاهرات همچنین بر پیوند میان اعتراضات داخل ایران و فعالیت ایرانیان خارج کشور تأکید داشت. پیام‌های مربوط به زندانیان سیاسی، کانون‌های شورشی، زنان، کارگران، معلمان، پرستاران و بازنشستگان برای معرفی گردهمایی به‌عنوان امتداد صدای اعتراضات داخل کشور مطرح شد.[۱][۴]
از منظر شورای ملی مقاومت، حضور شخصیت‌های خارجی در برنامه نشان‌دهنده گسترش حمایت سیاسی از آلترناتیو دموکراتیک و طرح ده‌ماده‌ای بود. سخنرانان خارجی نیز تغییر به‌دست مردم ایران، مخالفت با مداخله نظامی و ضرورت وجود یک برنامه برای دوران انتقال را برجسته کردند.[۱]
این رویداد در ادامه مجموعه تظاهرات ایرانیان خارج کشور علیه اعدام، سرکوب، برنامه هسته‌ای و سیاست منطقه‌ای جمهوری اسلامی قرار داشت. ویژگی متمایز آن، برگزاری در دو روز، ارسال دو پیام جداگانه از سوی مریم رجوی و تمرکز روز دوم بر حضور پزشکیان در مجمع عمومی بود.
گاه‌شمار
- ۳۱ شهریور ۱۴۰۵: آغاز تظاهرات ایرانیان در مقابل مقر سازمان ملل هم‌زمان با نخستین روز بحث عمومی هشتاد و یکمین اجلاس مجمع عمومی؛ سخنرانی شخصیت‌های سیاسی و نظامی پیشین و پخش پیام نخست مریم رجوی.[۱]
- پایان روز نخست: اعلام ادامه تظاهرات در روز بعد، هم‌زمان با حضور و سخنرانی پزشکیان در سازمان ملل.[۱]
- ۱ مهر ۱۴۰۵: برگزاری دومین روز تظاهرات در میدان داگ همرشولد با حضور ایرانیان، هواداران مقاومت و شخصیت‌های سیاسی.[۲]
- روز دوم: سخنرانی رابرت توریسلی، مارک گینزبرگ، رودی جولیانی، مسلم اسکندر فیلابی و دیگران و پخش پیام دوم مریم رجوی.[۲]
- پایان برنامه: تأکید بر ادامه حمایت از اعتراضات داخل ایران، مخالفت با اعدام و پیگیری تغییر دموکراتیک بر اساس طرح ده‌ماده‌ای.
جستارهای وابسته
- تظاهرات ایرانیان در پاریس ـ ۲۱ شهریور ۱۴۰۵
- مریم رجوی
- شورای ملی مقاومت ایران
- سازمان مجاهدین خلق ایران
- طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی
- راه‌حل سوم
- مجمع عمومی سازمان ملل متحد
- شورای امنیت سازمان ملل متحد
- حقوق بشر در ایران
- جنبش دادخواهی قتل‌عام ۱۳۶۷
- قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷
- کانون‌های شورشی
- نه شاه نه شیخ
- مسعود پزشکیان
منابع
- ↑ ۱٫۰۰ ۱٫۰۱ ۱٫۰۲ ۱٫۰۳ ۱٫۰۴ ۱٫۰۵ ۱٫۰۶ ۱٫۰۷ ۱٫۰۸ ۱٫۰۹ ۱٫۱۰ ۱٫۱۱ ۱٫۱۲ ۱٫۱۳ ۱٫۱۴ ۱٫۱۵ ۱٫۱۶ ۱٫۱۷ ۱٫۱۸ ۱٫۱۹ ۱٫۲۰ ۱٫۲۱ ۱٫۲۲ سازمان مجاهدین خلق ایران، «تظاهرات بزرگ ایرانیان در نیویورک هم‌زمان با اجلاس مجمع عمومی ملل متحد»، ۳۱ شهریور ۱۴۰۵.
- ↑ ۲٫۰۰ ۲٫۰۱ ۲٫۰۲ ۲٫۰۳ ۲٫۰۴ ۲٫۰۵ ۲٫۰۶ ۲٫۰۷ ۲٫۰۸ ۲٫۰۹ ۲٫۱۰ ۲٫۱۱ ۲٫۱۲ سازمان مجاهدین خلق ایران، «تظاهرات بزرگ ایرانیان در نیویورک ـ چهارشنبه اول مهر ۱۴۰۵
- ↑ ۳٫۰۰ ۳٫۰۱ ۳٫۰۲ ۳٫۰۳ ۳٫۰۴ ۳٫۰۵ ۳٫۰۶ ۳٫۰۷ ۳٫۰۸ ۳٫۰۹ ۳٫۱۰ ۳٫۱۱ سایت مریم رجوی- «پیام به تظاهرات ایرانیان آزاده در نیویورک در برابر سازمان ملل متحد»، ۳۱ شهریور ۱۴۰۵.)
- ↑ ۴٫۰۰ ۴٫۰۱ ۴٫۰۲ ۴٫۰۳ ۴٫۰۴ ۴٫۰۵ ۴٫۰۶ ۴٫۰۷ ۴٫۰۸ ۴٫۰۹ ۴٫۱۰ ۴٫۱۱ پیام مریم رجوی به تظاهرات ایرانیان در نیویورک با حضور شخصیت‌های سیاسی