کاربر:Alireza k h/صفحه تمرین: تفاوت میان نسخه‌ها

از ایران پدیا
پرش به ناوبری پرش به جستجو
→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر
دیداریویکی‌متن
بدون خلاصۀ ویرایش
جزبدون خلاصۀ ویرایش
 
(۶۸ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{جعبه زندگینامه
{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده
| اندازه جعبه = ۳۰۰px
| نام = آندره مالرو
| عنوان = صلیب سرخ
| تصویر = آندره مالرو.jpg
| عنوان ۲ = نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر
| توضیح تصویر = آندره مالرو در حدود سال ۱۹۳۳
| نام = صلیب سرخ
| نام اصلی = ژرژ-آندره مالرو
| تصویر = Emblems of the International Red Cross and Red Crescent Movement.svg
| زمینه فعالیت = رمان، مقاله، نظریه هنر، خاطرات
| اندازه تصویر = ۲۵۰px
| ملیت = فرانسوی
| عنوان تصویر = نشان‌های نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر: صلیب سرخ، هلال احمر و بلور سرخ. منبع: Wikimedia Commons.
| تاریخ تولد = {{تولد|۱۹۰۱|۱۱|۳}}
| زادروز =
| محل تولد = پاریس، فرانسه
| زادگاه =
| تاریخ مرگ = {{مرگ و سن|۱۹۷۶|۱۱|۲۳|۱۹۰۱|۱۱|۳}}
| تاریخ مرگ =
| محل مرگ = کرتی‌یه-سن-آندره، فرانسه
| مکان مرگ =
| علت مرگ = آمبولی ریوی
| علت مرگ =
| مدفن = پانتئون پاریس (از ۱۹۹۶)
| آرامگاه =
| پیشه = نویسنده، نظریه‌پرداز هنر، ماجراجو، سیاستمدار، وزیر فرهنگ
| محل زندگی =
| سال‌های نویسندگی = ۱۹۲۱–۱۹۷۶
| ملیت =
| سبک نوشتاری = اگزیستانسیالیسم، رمان انقلابی، فلسفه هنر
| نژاد =
| کتاب‌ها = وضعیت انسانی، امید، صداهای سکوت، ضدمذکرات
| تابعیت =
| همسر = کلارا گلدشمیت (۱۹۲۱–۱۹۴۷)، مادلن مالرو (۱۹۴۸–۱۹۶۶)
| تحصیلات =
| فرزندان = سه فرزند (دو پسر در جنگ کشته شدند)
| دانشگاه =
| جوایز = جایزه گونکور (۱۹۳۳)، مدال مقاومت، لژیون دونور
| پیشه =
| علت شهرت = رمان‌نویسی انقلابی، نظریه «موزه خیالی»، وزارت فرهنگ فرانسه
| سال‌های فعالیت = ۱۸۶۳–تاکنون
| تأثیرپذیرفته از = فریدریش نیچه، فئودور داستایوفسکی، اسپنگلر
| نهاد = کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC) • فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر (IFRC) • جمعیت‌های ملی
| تأثیرگذاشته بر = نویسندگان اگزیستانسیالیست، نظریه‌پردازان هنر مدرن
| شناخته‌شده برای = کمک‌های بشردوستانه، حفاظت از قربانیان جنگ، کنوانسیون‌های ژنو، اصول هفت‌گانه (انسانیت، بی‌طرفی، بی‌غرض‌ورزی، استقلال، خدمت داوطلبانه، وحدت، جهان‌شمولی)
| وبگاه =
| نقش‌های برجسته = بنیان‌گذاری توسط هنری دونان، توسعه کنوانسیون‌های ژنو، فعالیت در بیش از ۱۹۰ کشور
| امضا = André Malraux signature.svg
| اتهام =
| مجازات =
| پانویس =
}}
}}
'''آندره مالرو''' (به فرانسوی: André Malraux؛ ۳ نوامبر ۱۹۰۱ – ۲۳ نوامبر ۱۹۷۶) یکی از برجسته‌ترین نویسندگان، نظریه‌پردازان هنر و سیاستمداران فرانسوی قرن بیستم بود. او با رمان‌های انقلابی مانند وضعیت انسانی (برنده جایزه گونکور ۱۹۳۳) و امید (۱۹۳۷)، و آثار نظری هنر مانند مجموعه روان‌شناسی هنر و صداهای سکوت، شهرت جهانی یافت. مالرو زندگی پرهیجانی داشت: از کاوش‌های باستان‌شناسی در کامبوج و مبارزه ضداستعماری در هندوچین تا فرماندهی اسکادران هوایی در جنگ داخلی اسپانیا و مقاومت علیه نازی‌ها در جنگ جهانی دوم. او نماد انسان مدرن در جستجوی معنا در جهانی پر از بحران بود و هنر را به عنوان شورش علیه مرگ و فراموشی توصیف می‌کرد.


'''نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر''' (معروف به صلیب سرخ) بزرگ‌ترین شبکه بشردوستانه جهان است که از سه بخش اصلی تشکیل شده: کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC)، فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر (IFRC) و ۱۹۲ جمعیت ملی. این نهضت بر پایه اصول هفت‌گانه (انسانیت، بی‌طرفی، بی‌غرض‌ورزی، استقلال، خدمت داوطلبانه، وحدت، جهان‌شمولی) فعالیت می‌کند و در بیش از ۱۹۰ کشور حضور دارد، با حدود ۱۶ میلیون داوطلب و کارمند.
در دوران پس از جنگ، مالرو به شارل دوگل پیوست و از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۹ اولین وزیر امور فرهنگی فرانسه شد. او با ایجاد خانه‌های فرهنگ، پاکسازی بناهای تاریخی و دموکراتیزه کردن دسترسی به هنر، تأثیر ماندگاری بر سیاست فرهنگی گذاشت. دیدگاه‌های او از کمونیسم اولیه به گولیسم تحول یافت، اما همیشه ضدفاشیسم و انسان‌گرایی در مرکز بود. مالرو مفهوم «موزه خیالی» را ابداع کرد که هنر جهانی را فراتر از مرزها متحد می‌سازد. مرگ او در ۷۵ سالگی پایان عصر یک متفکر ماجراجو بود، اما میراثش در ادبیات، فلسفه هنر و سیاست فرهنگی فرانسه زنده ماند. خاکسترش در ۱۹۹۶ به پانتئون منتقل شد، نماد قدردانی ملت از خدماتش.<ref>{{cite web |url=https://www.theguardian.com/books/2001/nov/03/artsandhumanities.highereducation |title=André Malraux: The art of being human |publisher=The Guardian |date=2001-11-03 |accessdate=2025-12-26}}</ref>


نهضت صلیب سرخ از تجربه هنری دونان در نبرد سولفرینو (۱۸۵۹) زاده شد، جایی که او هزاران زخمی رها‌شده را دید و ایده کمک بی‌طرف به قربانیان جنگ را مطرح کرد. کتاب "یاد سولفرینو" (۱۸۶۲) او منجر به تشکیل کمیته پنج‌نفره در ژنو (۱۸۶۳) شد که بعداً کمیته بین‌المللی صلیب سرخ نام گرفت. کنوانسیون اول ژنو (۱۸۶۴) پایه حقوق بشردوستانه بین‌المللی را گذاشت و نشان صلیب سرخ (معکوس پرچم سوئیس) را به عنوان نماد حفاظت معرفی کرد.
== زندگی اولیه و جوانی ==
آندره مالرو در ۳ نوامبر ۱۹۰۱ در محله‌ای کارگری پاریس به دنیا آمد. پدرش فرنان مالرو، دلال بورس بود که در ۱۹۳۰ خودکشی کرد، و مادرش برت لامی. والدین زود جدا شدند و مالرو توسط مادر، مادربزرگ و عمه‌اش بزرگ شد. او از کودکی با مشکلات عصبی (تیک‌های شدید، احتمالاً سندرم تورت) دست و پنجه نرم می‌کرد، اما این مانع جاه‌طلبی‌هایش نشد. تحصیلات رسمی‌اش محدود بود؛ زود مدرسه را ترک کرد اما خودآموخته شد و ساعت‌ها در کتابخانه‌های عمومی پاریس غرق کتاب بود.


نهضت در جنگ‌های جهانی، فجایع طبیعی و درگیری‌ها نقش کلیدی ایفا کرد: بازدید از اسرا، کمک به غیرنظامیان، انتقال پیام‌های خانوادگی و توسعه کنوانسیون‌های ژنو (۱۹۴۹، با چهار کنوانسیون و پروتکل‌های الحاقی). نشان هلال احمر (از ۱۹۲۹) و بلور سرخ (۲۰۰۵) برای حل جنجال‌های مذهبی اضافه شد.
در نوجوانی به ادبیات و هنر شرق علاقه‌مند شد. تحت تأثیر نیچه، داستایوفسکی و نویسندگان فرانسوی مانند پروست قرار گرفت. اولین نوشته‌هایش در ۱۹۲۰ درباره کوبیسم منتشر شد. در ۱۹۲۱ با کلارا گلدشمیت، زن یهودی ثروتمند، ازدواج کرد که حمایت مالی برای ماجراجویی‌هایش فراهم کرد. در ۱۹۲۳ به هندوچین رفتند تا معابد خمر را کاوش کنند، اما مالرو به جرم برداشتن مجسمه‌های باستانی دستگیر شد. این ماجرا او را به مبارز ضداستعماری تبدیل کرد و دوستان ادبی‌اش مانند آندره ژید برای آزادی‌اش تلاش کردند. بازگشت به فرانسه با دیدگاه‌های چپ‌گرایانه همراه بود.<ref>{{cite web |url=https://www.encyclopedia.com/people/literature-and-arts/french-literature-biographies/andre-malraux |title=Andre Malraux |publisher=Encyclopedia.com |accessdate=2025-12-26}}</ref>


صلیب سرخ در قرن ۲۱ در بحران‌هایی مانند جنگ سوریه، زلزله‌ها، همه‌گیری کووید-۱۹ و مهاجرت‌ها فعال است. ICRC بر درگیری‌های مسلحانه تمرکز دارد، IFRC بر بلایای طبیعی و توسعه، و جمعیت‌های ملی بر کمک محلی. نهضت سه بار جایزه نوبل صلح گرفت (۱۹۱۷، ۱۹۴۴، ۱۹۶۳) و هنری دونان مشترکاً در ۱۹۰۱.
== ماجراجویی‌های آسیایی و فعالیت‌های سیاسی اولیه ==
دهه ۱۹۲۰ مالرو را به شرق کشاند. او در سایگون روزنامه ضداستعماری منتشر کرد و از استقلال‌طلبان ویتنامی حمایت کرد. تجربیاتش در چین (شاهد انقلاب ۱۹۲۵–۱۹۲۷) منبع رمان‌های آسیایی‌اش شد: فاتحان (۱۹۲۸) و راه سلطنتی (۱۹۳۰) که شکست انقلاب را روایت می‌کنند. این آثار او را به شهرت رساندند و تم‌های اگزیستانسیال – مبارزه انسان با سرنوشت – را معرفی کردند.
با ظهور نازیسم، مالرو ضدفاشیست شد. در ۱۹۳۴ به برلین رفت تا علیه سرکوب کمونیست‌ها اعتراض کند. در جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) برای جمهوری‌خواهان جنگید و اسکادران هوایی "اسپانیا" را فرماندهی کرد، با هواپیماهای قدیمی علیه فرانکو. رمان امید از این تجربیات الهام گرفت و حماسه مبارزه را به تصویر کشید.


صلیب سرخ نماد انسانیت در بدترین لحظات تاریخ بشر است: از سولفرینو تا امروز، میلیون‌ها زندگی را نجات داد، حقوق جنگ را تعریف کرد و اصول بی‌طرفی را در جهان پرتنش حفظ نمود. چالش‌های آن شامل سوءاستفاده از نشان، فشارهای سیاسی و نیاز به تطبیق با جنگ‌های مدرن (سایبری، پهپادی) است، اما تعهد به حفاظت از کرامت انسانی، نهضت را زنده نگه داشته. صلیب سرخ نه تنها سازمان کمک‌رسان، بلکه پایه حقوق بین‌المللی بشردوستانه و امید به انسانیت در میان ویرانی‌هاست – میراثی که از یک شاهد جنگ در ایتالیا آغاز شد و به شبکه جهانی با میلیون‌ها داوطلب رسید.<ref name="icrc-history">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.icrc.org/en/our-history|عنوان=Our history|وبگاه=ICRC|تاریخ بازبینی=۱۳ دسامبر ۲۰۲۵}}</ref><ref name="ifrc-history">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.ifrc.org/our-history-and-archives|عنوان=Our history and archives|وبگاه=IFRC|تاریخ بازبینی=۱۳ دسامبر ۲۰۲۵}}</ref><ref name="britannica-movement">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.britannica.com/topic/International-Red-Cross-and-Red-Crescent-Movement|عنوان=International Red Cross and Red Crescent Movement|وبگاه=Encyclopædia Britannica|تاریخ بازبینی=۱۳ دسامبر ۲۰۲۵}}</ref>
در جنگ جهانی دوم به ارتش فرانسه پیوست، اسیر نازی‌ها شد اما فرار کرد و به مقاومت پیوست. کد نامش "کلنل برژه" بود و در آزادسازی آلزاس نقش داشت. دو پسرش در مقاومت کشته شدند.<ref>{{cite web |url=https://apollo-magazine.com/the-many-lives-of-andre-malraux/ |title=The many lives of André Malraux |publisher=Apollo Magazine |date=2020-11-03 |accessdate=2025-12-26}}</ref>


[[پرونده:Red Cross emblem.svg|بندانگشتی|چپ|۲۰۰پیکسل|نشان صلیب سرخ – نماد حفاظت در جنگ. منبع: Wikimedia Commons.<ref name="icrc-emblem">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.icrc.org/en/emblem|عنوان=The emblem|وبگاه=ICRC}}</ref>]]
== آثار ادبی و رمان‌های انقلابی ==
آندره مالرو در دهه ۱۹۳۰ به اوج ادبی رسید. رمان وضعیت انسانی (La Condition humaine، ۱۹۳۳) شاهکار اوست که انقلاب شکست‌خورده کمونیست‌ها در شانگهای ۱۹۲۷ را روایت می‌کند. شخصیت‌های اصلی – مانند کاتوف، تروریست روس، و چن، انقلابی چینی – در میان خیانت، مرگ و ایدئولوژی مبارزه می‌کنند تا معنا بیابند. این رمان جایزه گونکور را برد و مالرو را به صدای نسل ضدفاشیست تبدیل کرد. تم اصلی: انسان در وضعیت تراژیک، جایی که عمل انقلابی تنها راه مقاومت علیه پوچی است.


== قسمت اول: تولد ایده و تأسیس نهضت (۱۸۵۹–۱۸۶۴) ==
رمان بعدی روزهای تحقیر (Le Temps du mépris، ۱۹۳۵) درباره زندانی کمونیست در زندان نازی‌هاست و برادری انسانی را ستایش می‌کند. امید (L'Espoir، ۱۹۳۷) حماسی از جنگ اسپانیا است: داستان خلبانان، مبارزان و روشنفکران در برابر فرانکو. مالرو این رمان را با فیلم مستند امید (که خودش کارگردانی کرد) همراه کرد. پس از جنگ، رمان‌نویسی را کنار گذاشت و به خاطرات و نظریه هنر روی آورد، اما درختان والنوت آلتنبورگ (Les Noyers de l'Altenburg، ۱۹۴۳) ناتمام ماند و درباره جنگ جهانی اول است.<ref>{{cite web |url=https://fivebooks.com/best-books/andre-malraux-olivier-todd/ |title=The Best André Malraux Books |publisher=Five Books |accessdate=2025-12-26}}</ref><ref>{{cite web |url=https://www.theparisreview.org/blog/2016/11/23/malraux-at-large/ |title=Malraux at Large |publisher=The Paris Review |date=2016-11-23 |accessdate=2025-12-26}}</ref>
نهضت صلیب سرخ از تجربه هنری دونان، تاجر سوئیسی، در نبرد سولفرینو (۲۴ ژوئن ۱۸۵۹، جنگ ایتالیا-فرانسه علیه اتریش) زاده شد. دونان ۴۰ هزار زخمی رها‌شده را دید و با کمک محلی، کمک بی‌طرف سازمان‌دهی کرد.


او کتاب "یاد سولفرینو" (۱۸۶۲) نوشت و دو ایده مطرح کرد: تشکیل جمعیت‌های داوطلب کمک در صلح، و معاهده بین‌المللی برای حفاظت از زخمی‌ها. در اکتبر ۱۸۶۳، کنفرانس ژنو با ۱۶ کشور برگزار شد و کمیته پنج‌نفره (دونان، گوستاو موانیه و دیگران) تشکیل گردید – هسته ICRC.
در دوران پساجنگ، ضدمذکرات (Antimémoires، ۱۹۶۷) نیمه‌خودزندگی‌نامه‌ای است: خاطرات دیدار با مائو، نهرو و دوگل، با تأملات فلسفی درباره تاریخ و هنر. این کتاب سبک نوآورانه‌ای دارد – ترکیبی از خاطره، مقاله و رمان.


در ۱۸۶۴، کنوانسیون اول ژنو امضا شد: حفاظت از زخمی‌ها، پزشکان و نشان صلیب سرخ (معکوس پرچم سوئیس برای ادای احترام به میزبان). این پایه حقوق بشردوستانه بود.<ref name="icrc-history"/><ref name="britannica-dunant">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.britannica.com/biography/Henry-Dunant|عنوان=Henry Dunant|وبگاه=Encyclopædia Britannica}}</ref>
== نظریه‌پردازی هنر و مفهوم موزه خیالی ==
پس از جنگ جهانی دوم، مالرو از رمان به فلسفه هنر روی آورد. مجموعه سه‌جلدی روان‌شناسی هنر (۱۹۴۷–۱۹۴۹) هنر را نه زیبایی‌شناختی صرف، بلکه متافیزیکی می‌داند: هنر پاسخ انسان به مرگ و فراموشی است. او می‌گوید هنرمندان با خلق آثار جاودانه، علیه سرنوشت شورش می‌کنند.
کتاب صداهای سکوت (Les Voix du silence، ۱۹۵۱) گسترش همین ایده‌هاست: هنر جهانی یک زبان مشترک است که فرهنگ‌ها را متحد می‌کند. مالرو مفهوم انقلابی «موزه خیالی» (musée imaginaire) را معرفی کرد – موزه‌ای بدون دیوار که با عکس، بازتولید و کتاب، آثار هنری از غارهای لاسکو تا مجسمه‌های آفریقایی را کنار هم قرار می‌دهد. این ایده پیش‌بینی‌کننده اینترنت و دسترسی دیجیتال به هنر بود.
سایر آثار هنری: دگرگونی خدایان (۱۹۵۷) و متامورفوز خدایان (۱۹۷۴–۱۹۷۶) درباره هنر غیرغربی و تحول نمادهای مذهبی به هنری سکولار. مالرو هنر را نیروی ضدسرنوشت می‌دانست و تأثیرش بر نظریه‌پردازان مدرن مانند والتر بنیامین مشهود است.<ref>{{cite web |url=https://arthistorians.info/malrauxa/ |title=Malraux, André |publisher=Dictionary of Art Historians |accessdate=2025-12-26}}</ref>


این قسمت اول (حدود ۵۰۰ کلمه) است. قسمت بعدی را در پیام بعدی می‌فرستم! 😊
== وزارت فرهنگ و فعالیت‌های سیاسی دیرینه ==
در ۱۹۴۵ مالرو به شارل دوگل نزدیک شد و از گولیسم حمایت کرد – تحولی از چپ‌گرایی اولیه. دوگل او را در ۱۹۵۸ به دولت آورد و در ۱۹۵۹ اولین وزیر امور فرهنگی فرانسه کرد (تا ۱۹۶۹). مالرو فرهنگ را ابزار اتحاد ملی دانست و اصلاحات بزرگی کرد: ایجاد «خانه‌های فرهنگ» در شهرهای کوچک برای دسترسی عموم به تئاتر، موسیقی و نمایشگاه؛ پاکسازی بناهای تاریخی از دود صنعتی (مانند لوور و نوتردام)؛ حمایت از سینما (جشنواره کن) و حفاظت میراث.


Add to chat
او مخالف شکنجه فرانسه در جنگ الجزایر بود و از استقلال مستعمرات حمایت کرد. در ۱۹۶۵ به چین رفت و با مائو دیدار کرد. پس از استعفا، به نوشتن ادامه داد و از حقوق بشر دفاع کرد.<ref>{{cite web |url=https://www.culture.gouv.fr/en/The-Ministry/History-of-the-Ministry/Andre-Malraux-1959-1969 |title=André Malraux (1959-1969) |publisher=French Ministry of Culture |accessdate=2025-12-26}}</ref>
4.3s
بله


قسمت دوم: ساختار نهضت، اصول هفت‌گانه و توسعه تاریخی (۱۸۶۴–۱۹۴۹)
== زندگی شخصی، مرگ و میراث ==
[[پرونده:Red Crescent emblem.svg|بندانگشتی|راست|۲۵۰پیکسل|نشان هلال احمر – اضافه‌شده در ۱۹۲۹ برای کشورهای مسلمان. منبع: Wikimedia Commons.<ref name="ifrc-emblem">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.ifrc.org/who-we-are/the-movement/emblem|عنوان=The emblem|وبگاه=IFRC}}</ref>]]
مالرو دو بار ازدواج کرد: اول با کلارا (طلاق ۱۹۴۷)، سپس مادلن (تا مرگ او در ۱۹۶۶). سه فرزند داشت؛ دو پسر در مقاومت کشته شدند. زندگی شخصی‌اش پر از بحران بود: افسردگی، اعتیاد به مواد و مشکلات سلامتی.
 
در ۲۳ نوامبر ۱۹۷۶ بر اثر آمبولی ریوی درگذشت. ابتدا در ورریر-له-بویسون دفن شد، اما در ۱۹۹۶ خاکسترش به پانتئون منتقل گردید – افتخار نادر برای یک نویسنده. میراث مالرو چندوجهی است: الهام‌بخش برای اگزیستانسیالیست‌ها مانند سارتر، پیشگام دموکراتیزه کردن فرهنگ، و نظریه‌پرداز هنر جهانی. در ۲۰۲۵، ایده‌های او درباره موزه دیجیتال و مبارزه فرهنگی همچنان فعال است.<ref>{{cite web |url=https://www.franceculture.fr/personne/andre-malraux |title=André Malraux |publisher=France Culture |accessdate=2025-12-26}}</ref>
== ساختار نهضت و اجزای اصلی ==
نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر از سه بخش مستقل اما هماهنگ تشکیل شده:
 
کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC): تأسیس ۱۸۶۳، مستقر در ژنو، سوئیسی و بی‌طرف. تمرکز بر درگیری‌های مسلحانه، بازدید از اسرا، حفاظت غیرنظامیان و توسعه حقوق بشردوستانه. ICRC تنها سازمانی است که کنوانسیون‌های ژنو به آن مأموریت مستقیم داده.
فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر (IFRC): تأسیس ۱۹۱۹ (ابتدا لیگ جمعیت‌ها)، هماهنگ‌کننده ۱۹۲ جمعیت ملی، تمرکز بر بلایای طبیعی، سلامت، توسعه و کمک‌های طولانی‌مدت.
جمعیت‌های ملی: ۱۹۲ جمعیت در کشورها (مانند هلال احمر ایران، صلیب سرخ آمریکا) که کمک محلی ارائه می‌دهند و در زمان صلح آماده‌باش هستند.
کنفرانس بین‌المللی صلیب سرخ (هر ۴ سال) و شورای نمایندگان تصمیم‌گیری می‌کنند. نهضت بیش از ۱۶ میلیون داوطلب دارد و بودجه‌اش از دولت‌ها، کمک‌های خصوصی و سرمایه‌گذاری است.<ref name="icrc-structure">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.icrc.org/en/who-we-are/movement|عنوان=The Movement|وبگاه=ICRC}}</ref><ref name="ifrc-structure">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.ifrc.org/who-we-are|عنوان=Who we are|وبگاه=IFRC}}</ref>
 
== اصول هفت‌گانه و نشان‌ها ==
نهضت بر اصول هفت‌گانه (تأیید ۱۹۶۵ در وین) استوار است:
 
انسانیت: حفاظت از زندگی و کرامت انسانی.
بی‌طرفی: عدم جانبداری در درگیری‌ها.
بی‌غرض‌ورزی: کمک بدون تبعیض.
استقلال: جمعیت‌های ملی مستقل از دولت‌ها.
خدمت داوطلبانه: بدون سودجویی.
وحدت: یک جمعیت ملی در هر کشور.
جهان‌شمولی: برابر برای همه.
نشان‌ها: صلیب سرخ (۱۸۶۴)، هلال احمر (۱۹۲۹ برای کشورهای مسلمان، پس از مقاومت عثمانی)، بلور سرخ (۲۰۰۵ برای حل جنجال‌ها). نشان‌ها حفاظت قانونی دارند و سوءاستفاده جرم جنگی است.<ref name="icrc-principles">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.icrc.org/en/principles|عنوان=Fundamental principles|وبگاه=ICRC}}</ref>
 
== توسعه در جنگ‌های جهانی و کنوانسیون‌های ژنو ==
در جنگ جهانی اول، ICRC بازدید از اسرا کرد و میلیون‌ها پیام خانوادگی منتقل نمود – فعالیت‌هایی که دو جایزه نوبل (۱۹۱۷ و ۱۹۴۴) آورد. در جنگ جهانی دوم، ICRC به اسرا کمک کرد، اما در هولوکاست انتقاد شد (به دلیل سکوت برای حفظ بی‌طرفی).
 
پس از جنگ، کنوانسیون‌های چهارگانه ژنو (۱۹۴۹) تصویب شد: حفاظت از زخمی‌ها، اسرا، غیرنظامیان و قوانین جنگ. پروتکل‌های الحاقی (۱۹۷۷ و ۲۰۰۵) جنگ‌های داخلی و سلاح‌های جدید را پوشش داد. نهضت در جنگ‌های سرد (ویتنام، افغانستان) و استقلال مستعمرات فعال بود.<ref name="icrc-history"/><ref name="britannica-movement"/>
 
این قسمت دوم حدود ۶۵۰ کلمه است. کل مقاله تا اینجا حدود ۱۲۰۰ کلمه. قسمت بعدی (فعالیت در قرن ۲۱، چالش‌ها و نقش امروز) را در پیام بعدی می‌فرستم! 😊
 
2.5s
بله
 
قسمت چهارم (آخرین قسمت): فعالیت در قرن ۲۱، چالش‌ها، نقش امروز و میراث
[[پرونده:Red Cross volunteers modern.jpg|بندانگشتی|راست|۳۰۰پیکسل|داوطلبان صلیب سرخ در عملیات امدادرسانی مدرن، قرن ۲۱. منبع: Wikimedia Commons.<ref name="ifrc-modern">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.ifrc.org/our-work|عنوان=Our work|وبگاه=IFRC}}</ref>]]
 
== فعالیت در قرن ۲۱ و بحران‌های معاصر ==
نهضت صلیب سرخ در قرن ۲۱ با چالش‌های جدید روبرو است: جنگ‌های نامتقارن، تروریسم، تغییرات اقلیمی، همه‌گیری‌ها و مهاجرت‌های انبوه. ICRC در درگیری‌های سوریه، یمن، افغانستان و اوکراین فعال است: بازدید از اسرا، کمک پزشکی و حفاظت غیرنظامیان.
 
در همه‌گیری کووید-۱۹ (۲۰۲۰–۲۰۲۳)، نهضت میلیون‌ها واکسن توزیع کرد، کمپین‌های آموزشی راه انداخت و به آسیب‌پذیرترین‌ها کمک نمود. IFRC در بلایای طبیعی مانند زلزله ترکیه-سوریه (۲۰۲۳)، طوفان‌های کارائیب و سیل پاکستان نقش کلیدی داشت.
 
نهضت در مهاجرت (مدیترانه، مرز آمریکا-مکزیک) کمک می‌کند و با سازمان ملل همکاری دارد. جمعیت‌های ملی مانند هلال احمر ایران در زلزله‌ها و تحریم‌ها فعال هستند.<ref name="icrc-modern">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.icrc.org/en/war-and-law/contemporary-challenges|عنوان=Contemporary challenges|وبگاه=ICRC}}</ref><ref name="ifrc-covid">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.ifrc.org/our-work/disasters-climate-and-crises/covid-19|عنوان=COVID-19 response|وبگاه=IFRC}}</ref>
 
== چالش‌ها و انتقادها ==
نهضت با چالش‌هایی روبرو است: سوءاستفاده از نشان توسط گروه‌های مسلح، فشارهای سیاسی (مانند محدودیت دسترسی در برخی کشورها)، کمبود بودجه و حملات به امدادگران (صلیب سرخ هدف حملات در یمن و افغانستان بوده).
 
انتقادها شامل سکوت در برخی موارد (مانند رواندا ۱۹۹۴) یا وابستگی به کمک‌های دولتی است. نهضت برای حفظ بی‌طرفی تلاش می‌کند، اما در جنگ‌های ایدئولوژیک سخت است.<ref name="britannica-movement"/><ref name="icrc-challenges">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.icrc.org/en/document/challenges-humanitarian-action|عنوان=Challenges to humanitarian action|وبگاه=ICRC}}</ref>
 
== نقش امروز و آینده نهضت ==
نهضت با ۱۶ میلیون داوطلب، بزرگ‌ترین شبکه بشردوستانه است. تمرکز بر تغییرات اقلیمی (کمک به جوامع آسیب‌پذیر)، جنگ‌های سایبری و هوش مصنوعی در حقوق جنگ است. اصول هفت‌گانه راهنما باقی مانده‌اند.
 
نهضت سه بار نوبل صلح گرفت (۱۹۱۷، ۱۹۴۴، ۱۹۶۳) و هنری دونان ۱۹۰۱. صلیب سرخ نماد امید در بحران‌هاست و میلیون‌ها زندگی نجات داده.<ref name="ifrc-future">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.ifrc.org/strategy-2030|عنوان=Strategy 2030|وبگاه=IFRC}}</ref>


== منابع ==
== منابع ==
"International Red Cross and Red Crescent Movement." Encyclopædia Britannica. https://www.britannica.com/topic/International-Red-Cross-and-Red-Crescent-Movement
Official ICRC History. https://www.icrc.org/en/our-history
IFRC History and Archives. https://www.ifrc.org/our-history-and-archives
Forsythe, David P. ''The Humanitarians: The International Committee of the Red Cross''. Cambridge University Press, ۲۰۰۵.
== پانویس ==
{{پانویس}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۱

آندره مالرو

آندره مالرو در حدود سال ۱۹۳۳
نام اصلی ژرژ-آندره مالرو
زمینهٔ کاری رمان، مقاله، نظریه هنر، خاطرات
زادروز ۳ نوامبر ۱۹۰۱(۱۹۰۱-11-0۳)
پاریس، فرانسه
مرگ ۲۳ نوامبر ۱۹۷۶ میلادی (۷۵ سال)
کرتی‌یه-سن-آندره، فرانسه
ملیت فرانسوی
علت مرگ آمبولی ریوی
جایگاه خاکسپاری پانتئون پاریس (از ۱۹۹۶)
پیشه نویسنده، نظریه‌پرداز هنر، ماجراجو، سیاستمدار، وزیر فرهنگ
سال‌های نویسندگی ۱۹۲۱–۱۹۷۶
سبک نوشتاری اگزیستانسیالیسم، رمان انقلابی، فلسفه هنر
کتاب‌ها وضعیت انسانی، امید، صداهای سکوت، ضدمذکرات
همسر(ها) کلارا گلدشمیت (۱۹۲۱–۱۹۴۷)، مادلن مالرو (۱۹۴۸–۱۹۶۶)
فرزندان سه فرزند (دو پسر در جنگ کشته شدند)
دلیل سرشناسی رمان‌نویسی انقلابی، نظریه «موزه خیالی»، وزارت فرهنگ فرانسه
اثرگذاشته بر نویسندگان اگزیستانسیالیست، نظریه‌پردازان هنر مدرن
اثرپذیرفته از فریدریش نیچه، فئودور داستایوفسکی، اسپنگلر
امضا پرونده:André Malraux signature.svg

آندره مالرو (به فرانسوی: André Malraux؛ ۳ نوامبر ۱۹۰۱ – ۲۳ نوامبر ۱۹۷۶) یکی از برجسته‌ترین نویسندگان، نظریه‌پردازان هنر و سیاستمداران فرانسوی قرن بیستم بود. او با رمان‌های انقلابی مانند وضعیت انسانی (برنده جایزه گونکور ۱۹۳۳) و امید (۱۹۳۷)، و آثار نظری هنر مانند مجموعه روان‌شناسی هنر و صداهای سکوت، شهرت جهانی یافت. مالرو زندگی پرهیجانی داشت: از کاوش‌های باستان‌شناسی در کامبوج و مبارزه ضداستعماری در هندوچین تا فرماندهی اسکادران هوایی در جنگ داخلی اسپانیا و مقاومت علیه نازی‌ها در جنگ جهانی دوم. او نماد انسان مدرن در جستجوی معنا در جهانی پر از بحران بود و هنر را به عنوان شورش علیه مرگ و فراموشی توصیف می‌کرد.

در دوران پس از جنگ، مالرو به شارل دوگل پیوست و از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۹ اولین وزیر امور فرهنگی فرانسه شد. او با ایجاد خانه‌های فرهنگ، پاکسازی بناهای تاریخی و دموکراتیزه کردن دسترسی به هنر، تأثیر ماندگاری بر سیاست فرهنگی گذاشت. دیدگاه‌های او از کمونیسم اولیه به گولیسم تحول یافت، اما همیشه ضدفاشیسم و انسان‌گرایی در مرکز بود. مالرو مفهوم «موزه خیالی» را ابداع کرد که هنر جهانی را فراتر از مرزها متحد می‌سازد. مرگ او در ۷۵ سالگی پایان عصر یک متفکر ماجراجو بود، اما میراثش در ادبیات، فلسفه هنر و سیاست فرهنگی فرانسه زنده ماند. خاکسترش در ۱۹۹۶ به پانتئون منتقل شد، نماد قدردانی ملت از خدماتش.[۱]

زندگی اولیه و جوانی

آندره مالرو در ۳ نوامبر ۱۹۰۱ در محله‌ای کارگری پاریس به دنیا آمد. پدرش فرنان مالرو، دلال بورس بود که در ۱۹۳۰ خودکشی کرد، و مادرش برت لامی. والدین زود جدا شدند و مالرو توسط مادر، مادربزرگ و عمه‌اش بزرگ شد. او از کودکی با مشکلات عصبی (تیک‌های شدید، احتمالاً سندرم تورت) دست و پنجه نرم می‌کرد، اما این مانع جاه‌طلبی‌هایش نشد. تحصیلات رسمی‌اش محدود بود؛ زود مدرسه را ترک کرد اما خودآموخته شد و ساعت‌ها در کتابخانه‌های عمومی پاریس غرق کتاب بود.

در نوجوانی به ادبیات و هنر شرق علاقه‌مند شد. تحت تأثیر نیچه، داستایوفسکی و نویسندگان فرانسوی مانند پروست قرار گرفت. اولین نوشته‌هایش در ۱۹۲۰ درباره کوبیسم منتشر شد. در ۱۹۲۱ با کلارا گلدشمیت، زن یهودی ثروتمند، ازدواج کرد که حمایت مالی برای ماجراجویی‌هایش فراهم کرد. در ۱۹۲۳ به هندوچین رفتند تا معابد خمر را کاوش کنند، اما مالرو به جرم برداشتن مجسمه‌های باستانی دستگیر شد. این ماجرا او را به مبارز ضداستعماری تبدیل کرد و دوستان ادبی‌اش مانند آندره ژید برای آزادی‌اش تلاش کردند. بازگشت به فرانسه با دیدگاه‌های چپ‌گرایانه همراه بود.[۲]

ماجراجویی‌های آسیایی و فعالیت‌های سیاسی اولیه

دهه ۱۹۲۰ مالرو را به شرق کشاند. او در سایگون روزنامه ضداستعماری منتشر کرد و از استقلال‌طلبان ویتنامی حمایت کرد. تجربیاتش در چین (شاهد انقلاب ۱۹۲۵–۱۹۲۷) منبع رمان‌های آسیایی‌اش شد: فاتحان (۱۹۲۸) و راه سلطنتی (۱۹۳۰) که شکست انقلاب را روایت می‌کنند. این آثار او را به شهرت رساندند و تم‌های اگزیستانسیال – مبارزه انسان با سرنوشت – را معرفی کردند. با ظهور نازیسم، مالرو ضدفاشیست شد. در ۱۹۳۴ به برلین رفت تا علیه سرکوب کمونیست‌ها اعتراض کند. در جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) برای جمهوری‌خواهان جنگید و اسکادران هوایی "اسپانیا" را فرماندهی کرد، با هواپیماهای قدیمی علیه فرانکو. رمان امید از این تجربیات الهام گرفت و حماسه مبارزه را به تصویر کشید.

در جنگ جهانی دوم به ارتش فرانسه پیوست، اسیر نازی‌ها شد اما فرار کرد و به مقاومت پیوست. کد نامش "کلنل برژه" بود و در آزادسازی آلزاس نقش داشت. دو پسرش در مقاومت کشته شدند.[۳]

آثار ادبی و رمان‌های انقلابی

آندره مالرو در دهه ۱۹۳۰ به اوج ادبی رسید. رمان وضعیت انسانی (La Condition humaine، ۱۹۳۳) شاهکار اوست که انقلاب شکست‌خورده کمونیست‌ها در شانگهای ۱۹۲۷ را روایت می‌کند. شخصیت‌های اصلی – مانند کاتوف، تروریست روس، و چن، انقلابی چینی – در میان خیانت، مرگ و ایدئولوژی مبارزه می‌کنند تا معنا بیابند. این رمان جایزه گونکور را برد و مالرو را به صدای نسل ضدفاشیست تبدیل کرد. تم اصلی: انسان در وضعیت تراژیک، جایی که عمل انقلابی تنها راه مقاومت علیه پوچی است.

رمان بعدی روزهای تحقیر (Le Temps du mépris، ۱۹۳۵) درباره زندانی کمونیست در زندان نازی‌هاست و برادری انسانی را ستایش می‌کند. امید (L'Espoir، ۱۹۳۷) حماسی از جنگ اسپانیا است: داستان خلبانان، مبارزان و روشنفکران در برابر فرانکو. مالرو این رمان را با فیلم مستند امید (که خودش کارگردانی کرد) همراه کرد. پس از جنگ، رمان‌نویسی را کنار گذاشت و به خاطرات و نظریه هنر روی آورد، اما درختان والنوت آلتنبورگ (Les Noyers de l'Altenburg، ۱۹۴۳) ناتمام ماند و درباره جنگ جهانی اول است.[۴][۵]

در دوران پساجنگ، ضدمذکرات (Antimémoires، ۱۹۶۷) نیمه‌خودزندگی‌نامه‌ای است: خاطرات دیدار با مائو، نهرو و دوگل، با تأملات فلسفی درباره تاریخ و هنر. این کتاب سبک نوآورانه‌ای دارد – ترکیبی از خاطره، مقاله و رمان.

نظریه‌پردازی هنر و مفهوم موزه خیالی

پس از جنگ جهانی دوم، مالرو از رمان به فلسفه هنر روی آورد. مجموعه سه‌جلدی روان‌شناسی هنر (۱۹۴۷–۱۹۴۹) هنر را نه زیبایی‌شناختی صرف، بلکه متافیزیکی می‌داند: هنر پاسخ انسان به مرگ و فراموشی است. او می‌گوید هنرمندان با خلق آثار جاودانه، علیه سرنوشت شورش می‌کنند. کتاب صداهای سکوت (Les Voix du silence، ۱۹۵۱) گسترش همین ایده‌هاست: هنر جهانی یک زبان مشترک است که فرهنگ‌ها را متحد می‌کند. مالرو مفهوم انقلابی «موزه خیالی» (musée imaginaire) را معرفی کرد – موزه‌ای بدون دیوار که با عکس، بازتولید و کتاب، آثار هنری از غارهای لاسکو تا مجسمه‌های آفریقایی را کنار هم قرار می‌دهد. این ایده پیش‌بینی‌کننده اینترنت و دسترسی دیجیتال به هنر بود. سایر آثار هنری: دگرگونی خدایان (۱۹۵۷) و متامورفوز خدایان (۱۹۷۴–۱۹۷۶) درباره هنر غیرغربی و تحول نمادهای مذهبی به هنری سکولار. مالرو هنر را نیروی ضدسرنوشت می‌دانست و تأثیرش بر نظریه‌پردازان مدرن مانند والتر بنیامین مشهود است.[۶]

وزارت فرهنگ و فعالیت‌های سیاسی دیرینه

در ۱۹۴۵ مالرو به شارل دوگل نزدیک شد و از گولیسم حمایت کرد – تحولی از چپ‌گرایی اولیه. دوگل او را در ۱۹۵۸ به دولت آورد و در ۱۹۵۹ اولین وزیر امور فرهنگی فرانسه کرد (تا ۱۹۶۹). مالرو فرهنگ را ابزار اتحاد ملی دانست و اصلاحات بزرگی کرد: ایجاد «خانه‌های فرهنگ» در شهرهای کوچک برای دسترسی عموم به تئاتر، موسیقی و نمایشگاه؛ پاکسازی بناهای تاریخی از دود صنعتی (مانند لوور و نوتردام)؛ حمایت از سینما (جشنواره کن) و حفاظت میراث.

او مخالف شکنجه فرانسه در جنگ الجزایر بود و از استقلال مستعمرات حمایت کرد. در ۱۹۶۵ به چین رفت و با مائو دیدار کرد. پس از استعفا، به نوشتن ادامه داد و از حقوق بشر دفاع کرد.[۷]

زندگی شخصی، مرگ و میراث

مالرو دو بار ازدواج کرد: اول با کلارا (طلاق ۱۹۴۷)، سپس مادلن (تا مرگ او در ۱۹۶۶). سه فرزند داشت؛ دو پسر در مقاومت کشته شدند. زندگی شخصی‌اش پر از بحران بود: افسردگی، اعتیاد به مواد و مشکلات سلامتی. در ۲۳ نوامبر ۱۹۷۶ بر اثر آمبولی ریوی درگذشت. ابتدا در ورریر-له-بویسون دفن شد، اما در ۱۹۹۶ خاکسترش به پانتئون منتقل گردید – افتخار نادر برای یک نویسنده. میراث مالرو چندوجهی است: الهام‌بخش برای اگزیستانسیالیست‌ها مانند سارتر، پیشگام دموکراتیزه کردن فرهنگ، و نظریه‌پرداز هنر جهانی. در ۲۰۲۵، ایده‌های او درباره موزه دیجیتال و مبارزه فرهنگی همچنان فعال است.[۸]

منابع

  1. ↑ "André Malraux: The art of being human". The Guardian. 2001-11-03. Retrieved 2025-12-26. 
  2. ↑ "Andre Malraux". Encyclopedia.com. Retrieved 2025-12-26. 
  3. ↑ "The many lives of André Malraux". Apollo Magazine. 2020-11-03. Retrieved 2025-12-26. 
  4. ↑ "The Best André Malraux Books". Five Books. Retrieved 2025-12-26. 
  5. ↑ "Malraux at Large". The Paris Review. 2016-11-23. Retrieved 2025-12-26. 
  6. ↑ "Malraux, André". Dictionary of Art Historians. Retrieved 2025-12-26. 
  7. ↑ "André Malraux (1959-1969)". French Ministry of Culture. Retrieved 2025-12-26. 
  8. ↑ "André Malraux". France Culture. Retrieved 2025-12-26. 
برگرفته از «https://www.iran-pedia.org/w/index.php?title=کاربر:Alireza_k_h/صفحه_تمرین&oldid=83477»