گیسو شاکری
| گیسو شاکری | |
|---|---|
 گیسو شاکری | |
| محل زندگی | سوئد |
| ملیت | ایرانی |
| پیشه | خواننده، شاعر، نویسنده، بازیگر تئاتر و فعال حقوق زنان |
| سال‌های فعالیت | از دههٔ ۱۳۶۰ تاکنون |
| نهاد | شورای ملی مقاومت ایران |
| شناخته‌شده برای | اجرای موسیقی اعتراضی، دفاع از حقوق زنان و فعالیت در حمایت از مقاومت ایران |
| نقش‌های برجسته | هنرمند مقاومت ایران |
| سبک | موسیقی سنتی ایرانی، موسیقی اعتراضی و اجتماعی |
| تأثیرگذاران | قمرالملوک وزیری |
| برنامه(ها)ی تلویزیونی | سیمای آزادی |
| جنبش | مقاومت ایران، جنبش برابری زنان |
| مخالفان | حکومت جمهوری اسلامی ایران؛ نظام سلطنتی |
| منصب | عضو شورای ملی مقاومت ایران |
| مکتب | هنر متعهد و اعتراضی |
| آثار | تا به کی خموشی؛ گیسو شاکری از قمر می‌خواند؛ سرم را بی‌سایه می‌خواهم؛ رها، نه در قفس |
گیسو شاکری خواننده، شاعر، نویسنده، بازیگر تئاتر، فعال حقوق زنان و عضو شورای ملی مقاومت ایران است. رسانه‌های مقاومت ایران از او با عنوان «هنرمند مقاومت» یاد می‌کنند. فعالیت هنری شاکری اغلب با موسیقی اعتراضی، دفاع از آزادی زنان، مخالفت با اعدام و بازتاب مبارزهٔ مردم ایران علیه دو نظام سلطنتی و جمهوری اسلامی پیوند خورده است.[۱]
شاکری پس از خروج از ایران در سال ۱۳۶۷ در سوئد اقامت گزید و فعالیت علنی خود در زمینهٔ موسیقی و حقوق زنان را گسترش داد. نخستین کنسرت موسیقی سنتی او در خارج از کشور در سال ۱۹۸۹ میلادی در شمال سوئد برگزار شد. او در سال‌های بعد در کشورهای مختلف به اجرای موسیقی، سخنرانی و شرکت در برنامه‌های سیاسی و حقوق‌بشری پرداخت.[۲]
از آثار شناخته‌شدهٔ او می‌توان به آلبوم‌های تا به کی خموشی و گیسو شاکری از قمر می‌خواند، دفتر شعر سرم را بی‌سایه می‌خواهم و کتاب کودکان رها، نه در قفس اشاره کرد.[۳] آلبوم دوم او بازخوانی شماری از ترانه‌های اجتماعی و آزادی‌خواهانهٔ قمرالملوک وزیری است.
گیسو شاکری در گردهمایی‌ها، کنفرانس‌ها و کارزارهای مقاومت ایران در اروپا و آمریکا حضور داشته و در برنامه‌هایی مرتبط با قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷، مخالفت با مجازات اعدام، دفاع از ساکنان قرارگاه اشرف و کمپ لیبرتی و حمایت از طرح جمهوری دموکراتیک و جدایی دین از دولت سخنرانی یا اجرای هنری داشته است.
زندگی و فعالیت‌های آغازین
او در گفت‌وگویی با سیمای آزادی گفته است که در روز تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در میدان فردوسی تهران حضور داشته و فضای سرکوب و بازداشت معترضان در آن روز را از نزدیک دیده است.[۴]
شاکری در سال ۱۹۸۸ میلادی، برابر با ۱۳۶۷ خورشیدی، ایران را ترک کرد و زندگی در تبعید را در سوئد برگزید. نخستین اجرای شناخته‌شدهٔ او در خارج از کشور، کنسرتی از موسیقی سنتی ایرانی در سال ۱۹۸۹ در شمال سوئد بود. پس از آن، فعالیت‌های هنری او به کشورهای مختلف اروپا و آمریکای شمالی گسترش یافت.[۲]
وی در این دوره موسیقی را با سخنرانی و فعالیت دربارهٔ حقوق زنان، سانسور هنری، اعدام‌های سیاسی و وضعیت حقوق بشر در ایران تلفیق کرد. از این رو، بخش عمده‌ای از آثار و اجراهای او در قالب «هنر متعهد» یا «هنر اعتراضی» قرار می‌گیرد.
فعالیت موسیقایی
گیسو شاکری در زمینهٔ موسیقی سنتی و ترانه‌های اجتماعی و سیاسی فعالیت کرده است. در معرفی منتشرشده از امضاکنندگان بیانیهٔ هنرمندان دربارهٔ حمله به کمپ لیبرتی، از او به‌عنوان «خواننده، نویسنده، شاعر و بازیگر تئاتر» نام برده شده است.[۱]
موضوع ترانه‌های او اغلب شامل آزادی، برابری زنان، مقاومت در برابر استبداد، زندان و اعدام، تبعید و دادخواهی قربانیان سرکوب سیاسی است. شاکری هنر را وسیله‌ای برای سرگرمی نمی‌داند و بر مسئولیت اجتماعی هنرمند در برابر استبداد و نقض حقوق مردم تأکید می‌کند.
او در مصاحبه‌ای دربارهٔ رابطهٔ هنر و جنبش‌های اجتماعی گفته است که هنرمندان باید از خواسته‌های مردم دفاع کنند و نباید نسبت به سرکوب، فقر، جنگ و دخالت‌های حکومت جمهوری اسلامی در منطقه بی‌تفاوت بمانند.[۵]
تا به کی خموشی
تا به کی خموشی نخستین آلبوم منتشرشدهٔ گیسو شاکری است که در سال ۲۰۰۱ میلادی انتشار یافت. این مجموعه در منابع مختلف با صورت «تا به کی خموشی» یا «تا به کی خاموشی» ثبت شده است.[۳]
آلبوم یادشده شامل بازخوانی ترانه‌هایی با مضامین اجتماعی و آزادی‌خواهانه بود. عنوان اثر نیز به سکوت تحمیل‌شده بر زنان و محدودیت صدای خوانندگان زن در جمهوری اسلامی اشاره داشت. حکومت جمهوری اسلامی از نخستین سال‌های استقرار خود، آواز انفرادی زنان در برابر مخاطبان مختلط را محدود و در مواردی ممنوع کرد؛ موضوعی که در فعالیت هنری شاکری جایگاه محوری داشته است.
گیسو شاکری از قمر می‌خواند
آلبوم گیسو شاکری از قمر می‌خواند در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. این اثر مجموعه‌ای از بازخوانی ترانه‌هایی است که پیش‌تر با صدای قمرالملوک وزیری اجرا شده بودند. تنظیم قطعات را محمد شمس انجام داد و نوازندگانی از جمله حمیدرضا طاهرزاده، علی ترشیزی، فردوس یاور و جاوید در اجرای آن مشارکت داشتند.[۶]
شاکری قمرالملوک وزیری را نمونه‌ای از هنرمند متعهد و پیشگام مبارزه برای حضور مستقل زنان در فضای عمومی می‌داند. قمر از نخستین خوانندگان زن ایرانی بود که بدون حجاب اجباری روی صحنه رفت و ترانه‌هایی با محتوای اجتماعی و سیاسی اجرا کرد.
در این آلبوم شش ترانه از آثار قمر بازخوانی شد. شاکری این مجموعه را ادای دین به زنی دانسته است که هنر خود را با اعتراض به استبداد، نابرابری و موقعیت فرودست زنان پیوند زده بود.[۷]
ترانه‌ها و اجراهای اعتراضی
شاکری در کنار انتشار آلبوم، ترانه‌ها و نماهنگ‌هایی با محتوای سیاسی و اجتماعی اجرا کرده است. «قطعنامه» از جمله ترانه‌های اعتراضی اوست که در آن سانسور مطبوعات، ادبیات، سینما، تئاتر و موسیقی در جمهوری اسلامی نقد شده است.
او همچنین شعرهایی از شاعران معاصر ایران، از جمله نصرت رحمانی، را در قالب ترانه اجرا کرده است. مضمون برخی از این آثار، تبعید، اعتراض، تنهایی و ایستادگی در برابر سرکوب سیاسی است.
گیسو شاکری در شماری از برنامه‌های خود با موسیقی‌دانانی چون محمد شمس و حمیدرضا طاهرزاده همکاری داشته است. این همکاری‌ها در کنسرت‌ها و گردهمایی‌های مقاومت ایران در پاریس، لندن و دیگر شهرهای اروپا ادامه یافته است.
نویسندگی و شعر
فعالیت هنری گیسو شاکری به موسیقی محدود نیست. او در زمینهٔ شعر، داستان کودک و نمایش نیز فعالیت کرده است. دو اثر مکتوب شناخته‌شدهٔ او عبارت‌اند از:
- سرم را بی‌سایه می‌خواهم، مجموعه شعر؛
- رها، نه در قفس، داستانی برای کودکان.[۳]
درون‌مایهٔ نوشته‌ها و شعرهای او با موضوعاتی مانند آزادی فردی، استقلال زنان، تبعید، خشونت سیاسی و مقاومت در برابر سلطه پیوند دارد. عنوان رها، نه در قفس نیز از تقابل آزادی و اسارت حکایت می‌کند؛ تقابلی که در بسیاری از آثار موسیقایی و سخنرانی‌های شاکری دیده می‌شود.
فعالیت در زمینهٔ حقوق زنان
گیسو شاکری از فعالان برابری زنان و مردان است و در کنفرانس‌های متعددی دربارهٔ نقش زنان در مبارزه با بنیادگرایی شرکت کرده است. او محدودیت آواز زنان، حجاب اجباری و قوانین تبعیض‌آمیز جمهوری اسلامی را بخشی از ساختار سیاسی مبتنی بر زن‌ستیزی می‌داند.
در اسفند ۱۳۹۴، شاکری در گردهمایی بین‌المللی روز جهانی زن در پاریس که با حضور مریم رجوی، فعالان حقوق زنان، سیاستمداران و گزارشگران پیشین سازمان ملل برگزار شد، برنامهٔ هنری اجرا کرد. در گزارش این نشست از او و مرجان به‌عنوان «هنرمندان مقاومت ایران» نام برده شد.[۸]
شاکری در سخنرانی‌هایش زنان را تنها قربانیان بنیادگرایی نمی‌داند، بلکه آنان را نیرویی تعیین‌کننده در تغییر سیاسی و اجتماعی معرفی می‌کند. او پیشتازی زنان در تشکیلات سازمان مجاهدین خلق ایران را نمونه‌ای از شکستن مناسبات مردسالارانه ارزیابی کرده است.
پیوستن به مقاومت ایران
گیسو شاکری پیش از پیوستن رسمی به شورای ملی مقاومت، در برنامه‌های سیاسی و حقوق‌بشری مخالف جمهوری اسلامی حضور داشت. او گفته است که شناخت بیشتر از اعضای سازمان مجاهدین، برنامه‌های شورای ملی مقاومت و پایداری ساکنان قرارگاه اشرف، او را به مقاومت ایران نزدیک کرد.
شاکری در مصاحبه‌ای توضیح داده است که پس از حمله به قرارگاه اشرف نمی‌توانست در برابر کشته و مجروح‌شدن ساکنان آن سکوت کند. به گفتهٔ او، بدون دعوت رسمی و با تصمیم شخصی به حمایت فعال از مقاومت پرداخت و پیوستن خود را انجام یک «مسئولیت سیاسی» توصیف کرد.[۹]
او در سال‌های بعد در اجلاس‌های شورای ملی مقاومت به‌عنوان هنرمند و عضو شورا حضور یافت. در اجلاس آغاز چهلمین سال تأسیس شورای ملی مقاومت در مرداد ۱۳۹۹، سخنرانی او در کنار سخنرانی دیگر اعضای شورا منتشر شد.[۱۰]
شاکری در سخنان خود بر تعهد شورای ملی مقاومت به حاکمیت رأی مردم، برقراری یک جمهوری دموکراتیک و غیرمذهبی، برابری زنان و مردان و مخالفت با بازگشت نظام سلطنتی تأکید کرده است.[۱۰]
عضویت در شورای ملی مقاومت ایران
گیسو شاکری در نشست‌ها و بیانیه‌های شورای ملی مقاومت به‌عنوان عضو و هنرمند این شورا حضور داشته است. او در اجلاس‌های شورا دربارهٔ سیاست‌های جمهوری اسلامی، جنبش دادخواهی، حقوق زنان، نقش هنر در مبارزه و برنامهٔ سیاسی مقاومت ایران سخن گفته است.
در اجلاس شورای ملی مقاومت در تیر ۱۴۰۵، شاکری ضمن تأکید بر مخالفت با دو دیکتاتوری شاه و شیخ، از جمهوری دموکراتیک، جدایی دین از دولت و برنامهٔ ده‌ماده‌ای مریم رجوی حمایت کرد.[۱۱]
او در این فعالیت‌ها هنر را بخشی از مبارزهٔ سیاسی و فرهنگی علیه استبداد معرفی می‌کند و معتقد است که هنرمند در برابر نقض آزادی و کرامت انسانی نمی‌تواند بی‌طرف بماند.
فعالیت در جنبش دادخواهی
موضوع قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ جایگاه مهمی در فعالیت سیاسی و هنری گیسو شاکری دارد. او در برنامه‌ها، تظاهرات و گردهمایی‌های مرتبط با این رویداد حضور یافته و خواهان محاکمهٔ آمران و عاملان اعدام‌ها شده است.
شاکری در تظاهرات ایرانیان در سوئد به مناسبت سی‌وسومین سالگرد قتل‌عام زندانیان سیاسی گفت که قربانیان دههٔ ۱۳۶۰ نمایندهٔ نسلی آگاه و آزادی‌خواه بودند و دادخواهی آنان نباید به خانواده‌های قربانیان محدود شود.[۱۲]
او همچنین در تجمع میدان ترافالگار لندن در حمایت از جنبش دادخواهی، همراه با حمیدرضا طاهرزاده قطعاتی اجرا کرد. در این برنامه، شاکری خواهان تحقیقات بین‌المللی دربارهٔ اعدام‌های دههٔ ۱۳۶۰ و محاکمهٔ مسئولان آن شد.[۱۳]
مخالفت با نظام سلطنتی
گیسو شاکری در کنار مخالفت با جمهوری اسلامی، از منتقدان بازگشت سلطنت به ایران است. او دیدگاه سیاسی خود را با شعار «نه شاه، نه شیخ» بیان کرده و از جمهوری دموکراتیک مبتنی بر انتخابات آزاد حمایت می‌کند.
در فروردین ۱۴۰۵، روزنامهٔ سوئدی داگنز نی‌هیتر یادداشتی از شاکری دربارهٔ دعوت از رضا پهلوی به پارلمان سوئد منتشر کرد. او این دعوت را مغایر با جایگاه دموکراتیک پارلمان دانست و نوشت که نقض حقوق بشر در حکومت پهلوی و جمهوری اسلامی مستند است و مردم ایران نباید میان دو شکل دیکتاتوری حق انتخاب داشته باشند.[۱۴]
فعالیت‌های بین‌المللی
شاکری در کشورهای مختلف در برنامه‌های مربوط به حقوق بشر، آزادی زنان و حمایت از مقاومت ایران حضور داشته است. از جملهٔ این فعالیت‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
- اجرای برنامه در گردهمایی‌های سالانهٔ مقاومت ایران؛
- شرکت در کنفرانس‌های روز جهانی زن؛
- حضور در تجمع‌های دادخواهی قتل‌عام ۱۳۶۷؛
- حمایت از کارزار لغو مجازات اعدام؛
- دفاع از ساکنان قرارگاه اشرف و کمپ لیبرتی؛
- شرکت در برنامه‌های همیاری با سیمای آزادی؛
- سخنرانی در گردهمایی‌های ایرانیان در سوئد؛
- اجرای موسیقی در نشست‌های حامیان فرانسوی مقاومت ایران.
در گردهمایی ایران آزاد سال ۲۰۱۸ در پاریس، شاکری چند ترانه برای حاضران اجرا کرد. او همچنین در گردهمایی‌های سال نو با حضور حامیان فرانسوی مقاومت، همراه با محمد شمس و حمیدرضا طاهرزاده برنامهٔ هنری داشته است.[۱۵]
حمله به خودروی گیسو شاکری
در ۱۹ تیر ۱۴۰۳، شیشه‌های خودروی گیسو شاکری در سوئد شکسته و به آن خسارت وارد شد. شورای ملی مقاومت ایران این اقدام را به عوامل مرتبط با دستگاه اطلاعاتی جمهوری اسلامی نسبت داد و اعلام کرد که شاکری پیش از آن نیز نامه‌های تهدیدآمیز دریافت کرده بود.[۱۶]
شورای ملی مقاومت از دولت و پلیس سوئد خواست عاملان و آمران این حمله را شناسایی و محاکمه کنند و حفاظت از شاکری را بر عهده بگیرند. این شورا بعداً در گزارشی دربارهٔ حمله به یک انجمن حامی سازمان مجاهدین در سوئد، بار دیگر به تخریب خودروی شاکری و تهدیدهای پیشین علیه او اشاره کرد.[۱۷]
دیدگاه دربارهٔ هنر متعهد
گیسو شاکری هنر را جدا از شرایط سیاسی و اجتماعی نمی‌داند. از دید او، آواز، تئاتر، سینما، ادبیات و شعر می‌توانند شکل‌هایی از مقاومت در برابر سانسور و استبداد باشند. او در گفت‌وگویی با سیمای آزادی اظهار داشت که هنر مبارزه تنها به خواندن، نمایش، رقص یا نوشتن محدود نیست و ابتکار عمل مردم در برابر سرکوب نیز می‌تواند نوعی هنر باشد.[۴]
او هنرمند متعهد را کسی می‌داند که در برابر نقض آزادی، اعدام، سرکوب زنان و تبعیض اجتماعی سکوت نکند. این برداشت در بازخوانی ترانه‌های قمر، آثار شعری، سخنرانی‌ها و حضور او در گردهمایی‌های مقاومت بازتاب یافته است.
شاکری همچنین از بهره‌برداری حکومت‌های دیکتاتوری از هنر و هنرمندان انتقاد کرده است. او در سال ۱۴۰۳ همراه با محمد شمس، ناهید همت‌آبادی، خسرو شهریاری، امیر آرام، فریدون ژورک و حمیدرضا طاهرزاده نامه‌ای دربارهٔ نمایش فیلمی در جشنوارهٔ گوتنبرگ امضا کرد. امضاکنندگان در این نامه دربارهٔ استفادهٔ حکومت جمهوری اسلامی از تولیدات فرهنگی برای تخریب اپوزیسیون هشدار دادند.[۱۸]
آثار
موسیقی
- تا به کی خموشی، آلبوم موسیقی، ۲۰۰۱؛
- گیسو شاکری از قمر می‌خواند، آلبوم بازخوانی آثار قمرالملوک وزیری، ۲۰۰۸؛
- «قطعنامه»، ترانه و نماهنگ اعتراضی؛
- اجراهایی بر اشعار شاعران معاصر، از جمله نصرت رحمانی؛
- اجراهای متعدد در گردهمایی‌ها و کنفرانس‌های مقاومت ایران.
آثار مکتوب
- سرم را بی‌سایه می‌خواهم، مجموعه شعر؛
- رها، نه در قفس، داستان کودکان.
اطلاعات کتاب‌شناختی کامل، از جمله ناشر، محل انتشار و تاریخ دقیق چاپ برخی از آثار مکتوب او، در منابع مورد استفاده در دسترس نیست.
جایگاه در هنر مقاومت
گیسو شاکری در روایت رسانه‌های شورای ملی مقاومت از هنرمندانی است که فعالیت هنری خود را در خدمت مبارزه با استبداد، دفاع از حقوق زنان و رساندن صدای زندانیان و قربانیان سرکوب قرار داده‌اند. موسیقی او با بازخوانی سنت آواز اعتراضی زنان، به‌ویژه میراث قمرالملوک وزیری، پیوند دارد.
وی در کنار هنرمندانی چون مرضیه، مرجان، محمد شمس، حمیدرضا طاهرزاده، امیر آرام، ناهید همت‌آبادی، فریدون ژورک و خسرو شهریاری در برنامه‌های فرهنگی و سیاسی مقاومت ایران مشارکت داشته است.
فعالیت شاکری را می‌توان در چهار حوزه خلاصه کرد: احیای ترانه‌های اجتماعی زنان، اعتراض به سانسور و تبعیض جنسیتی، دادخواهی قربانیان سرکوب سیاسی و حمایت از جایگزینی جمهوری اسلامی با یک جمهوری دموکراتیک و سکولار.
گاه‌شمار
| سال یا تاریخ | رویداد |
|---|---|
| ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ | حضور در تظاهرات تهران، بنا بر روایت خود او |
| ۱۳۶۷ / ۱۹۸۸ | خروج از ایران و اقامت در سوئد |
| ۱۹۸۹ | برگزاری نخستین کنسرت موسیقی سنتی در شمال سوئد |
| ۲۰۰۱ | انتشار آلبوم تا به کی خموشی |
| ۲۰۰۸ | انتشار آلبوم گیسو شاکری از قمر می‌خواند |
| اواخر دههٔ ۱۳۸۰ | گسترش حمایت علنی از ساکنان قرارگاه اشرف و مقاومت ایران |
| دههٔ ۱۳۹۰ | پیوستن به شورای ملی مقاومت ایران و شرکت در اجلاس‌ها و گردهمایی‌های آن |
| اسفند ۱۳۹۴ | اجرای برنامه در کنفرانس بین‌المللی روز جهانی زن در پاریس |
| ۱۳۹۶ | حضور در تظاهرات میدان ترافالگار لندن در حمایت از جنبش دادخواهی |
| ۲۰۱۸ | اجرای موسیقی در گردهمایی ایران آزاد در پاریس |
| مرداد ۱۳۹۹ | سخنرانی در اجلاس آغاز چهلمین سال تأسیس شورای ملی مقاومت |
| ۱۴۰۰ | سخنرانی در تظاهرات ایرانیان در سوئد به‌مناسبت سالگرد قتل‌عام ۱۳۶۷ |
| ۱۹ تیر ۱۴۰۳ | شکستن شیشه‌های خودرو و واردشدن خسارت به آن در سوئد |
| فروردین ۱۴۰۵ | انتشار یادداشت در روزنامهٔ داگنز نی‌هیتر در مخالفت با دعوت رضا پهلوی به پارلمان سوئد |
| تیر ۱۴۰۵ | شرکت در اجلاس چهل‌وپنجمین سال تأسیس شورای ملی مقاومت ایران |
جستارهای وابسته
- شورای ملی مقاومت ایران
- سازمان مجاهدین خلق ایران
- هنر مقاومت
- قمرالملوک وزیری
- مرضیه
- مرجان
- محمد شمس
- حمیدرضا طاهرزاده
- سیمای آزادی
- قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷
- جنبش دادخواهی
- تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰
- قرارگاه اشرف
- حقوق زنان در ایران
- سانسور موسیقی در جمهوری اسلامی ایران
منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ سازمان مجاهدین خلق ایران، بیانیهٔ هنرمندان، ورزشکاران، روشنفکران، متخصصان و شخصیت‌های سیاسی و رسانه‌ای دربارهٔ حمله به کمپ لیبرتی، ۱۳۹۴.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ بی‌بی ایراندخت، زنان پرآوازهٔ موسیقی ایران؛ گیسو شاکری، ۴ تیر ۱۳۹۰.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ رادیو زمانه، گیسو شاکری: باید در مورد آرمان‌هایشان صحبت شود، ۱۳۹۵.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ سیمای آزادی، گفت‌وگوی ویژه با گیسو شاکری، هنرمند معترض تبعیدی، ۲۶ تیر ۱۴۰۵.
- ↑ کیهان لندن، گیسو شاکری، خواننده و فعال حقوق زنان: هنرمندان باید از خواست‌های مردم دفاع کنند، ۱۱ بهمن ۱۳۹۶.
- ↑ رادیو سوئد، معرفی آلبوم «گیسو شاکری از قمر می‌خواند»، ۵ شهریور ۱۳۸۷.
- ↑ صدای زنان، زندگی و آثار گیسو شاکری، فروردین ۱۳۸۹.
- ↑ شورای ملی مقاومت ایران، مریم رجوی: با مشارکت فعال و برابر زنان در رهبری سیاسی، این قرن را به عصر رهایی زنان تبدیل کنیم، ۲۶ اسفند ۱۳۹۴.
- ↑ ایران آزادی، گفت‌وگو با گیسو شاکری دربارهٔ هنرمندان و مقاومت، ۱۳۹۷.
- ↑ ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ شورای ملی مقاومت ایران، سخنرانی اعضای شورا در اجلاس سه‌روزهٔ شورای ملی مقاومت ایران به‌مناسبت آغاز چهلمین سال تأسیس شورا، ۱۶ مرداد ۱۳۹۹.
- ↑ سیمای آزادی، سخنرانی گیسو شاکری در اجلاس شورای ملی مقاومت ایران، تیر ۱۴۰۵، ۱۵ مرداد ۱۴۰۵.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، تظاهرات ایرانیان در سوئد به‌مناسبت سی‌وسومین سال قتل‌عام زندانیان سیاسی، ۱۴۰۰.
- ↑ سیمای آزادی، لندن، میدان ترافالگار؛ تظاهرات در حمایت از جنبش دادخواهی قتل‌عام ۱۳۶۷، ۱۳۹۶.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، گیسو شاکری در داگنز نی‌هیتر: نمایندهٔ دیکتاتوری شاه به پارلمان دعوت می‌شود؛ این نمایش را متوقف کنید، ۲۵ فروردین ۱۴۰۵.
- ↑ شورای ملی مقاومت ایران، گردهمایی سال نو با حامیان فرانسوی مقاومت ایران، ۲۰۱۶.
- ↑ شورای ملی مقاومت ایران، حملهٔ مأموران و مزدوران اطلاعات آخوندها به خودروی خانم گیسو شاکری، هنرمند مقاومت، ۲۰ تیر ۱۴۰۳.
- ↑ شورای ملی مقاومت ایران، حملهٔ تروریستی به ساختمان یک انجمن هوادار مجاهدین در سوئد، ۱۹ شهریور ۱۴۰۳.
- ↑ سازمان مجاهدین خلق ایران، بیانیهٔ چهل‌وسومین سالگرد تأسیس شورای ملی مقاومت ایران، ۱۴۰۳.