علیرضا صیدی
| علیرضا صیدی | |
|---|---|
 شهید قیام سراسری ۱۴۰۴، علیرضا صیدی | |
| زادروز | حدوداً ۱۶ ساله آبدانان، استان ایلام |
| درگذشت | ۱۸ دی ۱۴۰۴ تهران |
| علت مرگ | شلیک مستقیم نیروهای حکومتی |
| آرامگاه | آبدانان، استان ایلام |
| ملیت | ایرانی |
| شناختهشده برای | جان باختن در اعتراضات سراسری ۱۴۰۴ به عنوان نوجوان معترض |
علیرضا صیدی، (جانباخته ۱۸دیماه۱۴۰۴)نوجوان ۱۶ ساله اهل شهرستان آبدانان استان ایلام، یکی از جوانترین جانباختگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۴ بود. او در شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، در جریان تظاهرات مردمی در تهران، بر اثر شلیک مستقیم گلوله نیروهای سرکوبگر حکومتی جان باخت. گزارشهای حقوق بشری مانند ههنگاو، کردپا و بیبیسی فارسی تأیید کردهاند که علیرضا صیدی در اعتراضات تهران هدف تیراندازی قرار گرفت و جان باخت.
جان باختن علیرضا صیدی به عنوان نوجوانی از مناطق دورافتاده که به پایتخت آمده بود، نمادی از مشارکت نسل جوان و فراگیر شدن قیام شد. مراسم تشییع و خاکسپاری او در ۲۱ دی در آبدانان با حضور گسترده مردم و شعارهای ضدحکومتی مانند «مرگ بر خامنهای» برگزار شد.
زندگینامه مختصر و نحوهی جان باختن
علیرضا صیدی، نوجوان ۱۶ ساله اهل شهرستان آبدانان از توابع استان ایلام، در شامگاه پنجشنبه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات سراسری ۱۴۰۴ در تهران، بر اثر شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جان باخت.[۱]
بر اساس گزارشها، علیرضا صیدی برای شرکت در اعتراضات به تهران سفر کرده بود و در خیابانهای پایتخت هدف تیراندازی مستقیم قرار گرفت. منابع حقوق بشری او را یکی از جوانترین قربانیان این خیزش معرفی کردهاند که نماد شجاعت نسل نوجوان شد.[۲]
مراسم تشییع و خاکسپاری علیرضا صیدی در روز یکشنبه ۲۱ دیماه در آبدانان با حضور گسترده مردم برگزار شد. شرکتکنندگان با شعارهای «مرگ بر خامنهای»، «مرگ بر سپاهی» و «امسال سال خونه، سیدعلی سرنگونه» خشم خود را ابراز کردند. نیروهای امنیتی به مراسم حمله کردند اما مردم مقاومت نشان دادند.[۳]
ویژگیهای کلیدی اعتراضات سراسری ۱۴۰۴
- تمرکز اصلی بر نفی حاکمیت ولایت فقیه و شخص رهبر آن (شعارهای «مرگ بر دیکتاتور» و «مرگ بر اصل ولایت فقیه»)
- گستردگی جغرافیایی بیسابقه: درگیری اعتراضی در بیش از ۱۹۰ شهر
- شکلگیری خودجوش ضرورت «سازماندهی در حین نبرد» به عنوان یک نیاز فوری و درونی
- روشنگری و مرزبندی قاطع با هرگونه دیکتاتوری (گذشته و آینده) و محدودسازی امکان مصادره توسط نیروهای واپسگرا
- اتکای آگاهانه به نیروی درونی جامعه و آزادسازی انرژی اجتماعی عظیم
- تثبیت جهتگیری استراتژیک بازگشتناپذیر به سوی سرنگونی حاکمیت
در مقابل این خیزش، حاکمیت با حداکثر سطح خشونت (هزاران کشته، مجروح و بازداشتشده) پاسخ داد؛ اما همین شدت سرکوب نهتنها مردم را عقب نراند، بلکه عزم بازگشتناپذیر برای پایان دادن به نظام ولایت فقیه را در لایههای مختلف جامعه عمیقتر و پایدارتر کرد.
قیام دی ۱۴۰۴ به عنوان نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران، اصالت، مشروعیت و توقفناپذیری خود را هم در داخل کشور و هم در سطح جهانی به ثبت رساند و امید به امکان تغییر بنیادین را در میان بخش بزرگی از جامعه ایران و حامیان بینالمللی آن تقویت کرد.[۴]