حسین احمدی
حسین احمدی جیحون‌آبادی | |
|---|---|
 حسین احمدی جیحون‌آبادی، عضو سازمان مجاهدین خلق ایران | |
| زادروز | ۱۳۳۵ جیحون‌آباد، شهرستان صحنه، استان کرمانشاه |
| درگذشت | ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ بیمارستان بعقوبه، استان دیاله، عراق |
| علت مرگ | جراحات ناشی از شلیک نیروهای عراقی و تأخیر در انتقال و درمان |
| محل زندگی | کرمانشاه، فرانسه و کمپ اشرف |
| ملیت | ایرانی |
| تابعیت | ایرانی |
| تحصیلات | دانشجوی سال سوم جامعه‌شناسی |
| از دانشگاه | یکی از دانشگاه‌های فرانسه |
| پیشه | فعال سیاسی |
| سال‌های فعالیت | ۱۳۵۸–۱۳۹۰ |
| نهاد | سازمان مجاهدین خلق ایران؛ ارتش آزادی‌بخش ملی ایران |
| شناخته‌شده برای | عضویت در سازمان مجاهدین؛ از ۳۶ گروگان حمله مرداد ۱۳۸۸ به اشرف؛ جان‌باختن در حمله ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ |
| نقش‌های برجسته | شرکت در اعتصاب غذای ۷۲روزه گروگان‌های اشرف |
| شهر خانگی | صحنه، کرمانشاه |
| جنبش | مقاومت ایران |
| مخالفان | جمهوری اسلامی ایران |
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه |
حسین احمدی با نام کامل حسین احمدی جیحون‌آبادی (۱۳۳۵ – ۱۹ فروردین ۱۳۹۰)، دانشجوی جامعه‌شناسی، عضو سازمان مجاهدین خلق ایران و از اعضای ارتش آزادی‌بخش ملی ایران بود. او پس از انقلاب ۱۳۵۷ برای تحصیل به فرانسه رفت و فعالیت سیاسی خود را در انجمن دانشجویان مسلمان هوادار سازمان مجاهدین آغاز کرد. احمدی در سال ۱۳۶۸ به قرارگاه‌های ارتش آزادی‌بخش در عراق پیوست و تا پایان زندگی در کمپ اشرف اقامت داشت.[۱]
او در حمله نیروهای عراقی به کمپ اشرف در ۶ و ۷ مرداد ۱۳۸۸ مجروح و همراه با ۳۵ تن دیگر از ساکنان اشرف بازداشت شد. احمدی و دیگر بازداشت‌شدگان برای اعتراض به ادامه بازداشت خود دست به اعتصاب غذا زدند و پس از ۷۲ روز آزاد شدند. او در حمله دیگری به اشرف در ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ به‌شدت مجروح شد و نیروهای عراقی وی را از اردوگاه خارج کردند. بنا بر اطلاعیه شورای ملی مقاومت، انتقال او به بیمارستان بعقوبه چند ساعت به تأخیر افتاد و وی بر اثر جراحات و نرسیدن خدمات درمانی به‌موقع جان باخت.[۲]
کودکی و تحصیلات
حسین احمدی در سال ۱۳۳۵ در روستای جیحون‌آباد، از توابع شهرستان صحنه در استان کرمانشاه، متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در استان کرمانشاه گذراند و پس از آن وارد هنرستان صنعتی کرمانشاه شد. احمدی تحصیلاتش را در این هنرستان تا دریافت دیپلم ادامه داد.[۱]
اطلاعات بیشتری درباره خانواده، دوران کودکی و رشته تحصیلی او در هنرستان صنعتی در منابع منتشرشده وجود ندارد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷، احمدی در سال ۱۳۵۸ برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت. او در یکی از دانشگاه‌های این کشور در رشته جامعه‌شناسی ثبت‌نام کرد و تحصیلاتش را تا سال سوم دانشگاه ادامه داد. نام دانشگاه محل تحصیل او در منابع مورد استفاده ذکر نشده است.[۱]
فعالیت دانشجویی در فرانسه
حسین احمدی هم‌زمان با تحصیل در فرانسه، با «انجمن دانشجویان مسلمان؛ هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران» آشنا شد. این انجمن بخشی از شبکه دانشجویان ایرانی هوادار مجاهدین در کشورهای اروپایی بود و در زمینه معرفی مواضع سازمان، برگزاری گردهمایی‌ها و اعتراض به سیاست‌های جمهوری اسلامی فعالیت می‌کرد.
احمدی در برنامه‌هایی مانند برپایی میز کتاب در دانشگاه، توزیع نشریات، معرفی دیدگاه‌های سازمان مجاهدین در میان دانشجویان ایرانی، سازمان‌دهی تجمع‌های اعتراضی و جمع‌آوری کمک مالی مشارکت داشت.[۱]
در پی سرکوب تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در تهران و گسترش بازداشت و اعدام اعضا و هواداران سازمان مجاهدین، انجمن‌های دانشجویی هوادار این سازمان در خارج از ایران نیز فعالیت‌های اعتراضی خود را گسترش دادند. احمدی در فرانسه در تظاهراتی که در اعتراض به سرکوب ۳۰ خرداد برگزار شد، شرکت کرد.
او بعدها درباره تأثیر این فعالیت‌ها بر انتخاب سیاسی خود نوشته بود:
«احساس می‌کردم به چیزی که تشنه‌اش بودم رسیده‌ام.»[۱]
اعتراض به تبعید اعضای مجاهدین به گابن
در آذر ۱۳۶۶، دولت فرانسه شماری از اعضا و هواداران سازمان مجاهدین را بازداشت و گروهی از آنان را به کشور گابن منتقل کرد. این اقدام با اعتراض اعضا و هواداران سازمان در فرانسه و کشورهای دیگر روبه‌رو شد.
حسین احمدی در جریان اعتراض‌ها به این اقدام، در اعتصاب غذای هواداران سازمان در پاریس شرکت کرد.[۱] این اعتصاب بخشی از کارزاری بود که با هدف بازگرداندن افراد تبعیدشده و اعتراض به محدودیت‌های اعمال‌شده بر فعالیت مقاومت ایران صورت گرفت.
پیوستن به ارتش آزادی‌بخش ملی ایران
پس از انتقال مرکز فعالیت سازمان مجاهدین از فرانسه به عراق و تشکیل ارتش آزادی‌بخش ملی ایران، احمدی تصمیم گرفت فعالیت دانشجویی و زندگی خود در فرانسه را رها کند و به قرارگاه‌های سازمان در عراق بپیوندد.
او در سال ۱۳۶۸ به عراق رفت و در قرارگاه‌های ارتش آزادی‌بخش مستقر شد. به نوشته منابع مجاهدین، احمدی پس از پیوستن به این نیرو، آموزش‌های تشکیلاتی و نظامی را طی کرد و در مسئولیت‌های مختلف سازمانی فعالیت داشت.[۱]
جزئیات مسئولیت‌ها و فعالیت‌های او در سال‌های نخست حضورش در عراق در منابع منتشرشده بیان نشده است. احمدی در دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ از اعضای مستقر در کمپ اشرف بود.
اقامت در کمپ اشرف
کمپ اشرف در استان دیاله عراق، از اواسط دهه ۱۳۶۰ تا سال ۱۳۹۲ محل استقرار اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران بود. حسین احمدی از سال ۱۳۶۸ در این اردوگاه زندگی و فعالیت می‌کرد.
پس از اشغال عراق در سال ۲۰۰۳، اعضای سازمان مجاهدین در اشرف سلاح‌های خود را تحویل نیروهای آمریکایی دادند. نیروهای ایالات متحده پس از انجام بررسی‌های انفرادی، برای ساکنان اشرف کارت‌های شناسایی صادر کردند و آنان را «افراد حفاظت‌شده» تحت کنوانسیون چهارم ژنو معرفی کردند.
در سال ۱۳۸۷، مسئولیت حفاظت از کمپ اشرف از نیروهای آمریکایی به دولت عراق منتقل شد. پس از این انتقال، فشارهای سیاسی، امنیتی، پزشکی و تدارکاتی بر ساکنان اردوگاه افزایش یافت و نیروهای عراقی چند بار به کمپ حمله کردند.
حمله ۶ و ۷ مرداد ۱۳۸۸
روزهای ۶ و ۷ مرداد ۱۳۸۸، نیروهای نظامی و پلیس عراق به کمپ اشرف حمله کردند. این حمله چند هفته پس از آغاز اعتراض‌های سراسری به نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۳۸۸ در ایران صورت گرفت.
بر اساس گزارش شورای ملی مقاومت، در این حمله ۱۱ تن از ساکنان اشرف کشته و صدها تن مجروح شدند. نیروهای عراقی همچنین ۳۶ تن از ساکنان را بازداشت و از اردوگاه خارج کردند.[۳]
حسین احمدی یکی از این ۳۶ بازداشت‌شده بود. به نوشته زندگی‌نامه منتشرشده از سوی سازمان مجاهدین، او هنگام مقاومت در برابر بازداشت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت و مجروح شد.[۱]
اسامی احمدی و دیگر بازداشت‌شدگان در اطلاعیه‌های مقاومت ایران و کارزارهای بین‌المللی برای آزادی آنان منتشر شد.
اعتصاب غذای ۷۲روزه
بازداشت‌شدگان اشرف در اعتراض به بازداشت و انتقالشان از اردوگاه، دست به اعتصاب غذا زدند. با وجود صدور چند حکم قضایی برای آزادی آنان، مقام‌های عراقی از اجرای این احکام خودداری کردند.
اعتصاب غذای آنان در مجموع ۷۲ روز ادامه یافت. ۳۶ بازداشت‌شده پس از ۶۵ روز اعتصاب غذا، اعتصاب خشک را آغاز کردند و در هفت روز پایانی از خوردن آب نیز خودداری کردند.[۳]
در جریان بازداشت، آنان میان چند مرکز نگهداری جابه‌جا شدند و در روزهای پایانی به بازداشتگاهی در فرودگاه المثنی بغداد انتقال یافتند. مقاومت ایران درباره وخامت وضعیت جسمی اعتصاب‌کنندگان هشدار داد و خواهان مداخله فوری سازمان ملل، دولت آمریکا و نهادهای حقوق‌بشری شد.
در پی گسترش اعتراض‌های بین‌المللی، ۳۶ بازداشت‌شده در مهر ۱۳۸۸ آزاد و به کمپ اشرف بازگردانده شدند. حسین احمدی هنگام آزادی بر اثر اعتصاب غذای طولانی در وضعیت جسمی نامناسبی قرار داشت.[۴]
روایت احمدی از دوران بازداشت
حسین احمدی پس از بازگشت به کمپ اشرف، درباره نحوه برخورد نیروهای عراقی با بازداشت‌شدگان سخن گفت. بخشی از روایت تصویری او بعدها در مراسم‌های یادبود جان‌باختگان حمله ۱۹ فروردین منتشر شد.
او گفته بود که پس از بازداشت، بر اثر ضرب‌وشتم و جراحات واردشده قادر به حرکت عادی نبوده است. احمدی در بخشی از روایت خود شرح داد که در حالت خمیده روی زمین افتاده بود و یکی از مأموران از روی خودرو با هر دو پا بر کمر او پرید؛ اقدامی که برای مدتی تنفس او را مختل کرد.[۵]
این روایت در منابع مقاومت ایران به‌عنوان یکی از شهادت‌های عینی درباره رفتار نیروهای عراقی با ۳۶ بازداشت‌شده اشرف منتشر شده است.
حمله ۱۹ فروردین ۱۳۹۰
در ساعات اولیه بامداد جمعه ۱۹ فروردین ۱۳۹۰، نیروهای نظامی عراق با خودروهای زرهی، نفربر و سلاح‌های گرم وارد بخش‌هایی از کمپ اشرف شدند. این رویداد در منابع مقاومت ایران با عنوان «حماسه فروغ اشرف» یا «حمله ۱۹ فروردین به اشرف» شناخته می‌شود.
در جریان حمله، نیروهای عراقی به‌سوی ساکنان تیراندازی کردند و خودروهای زرهی و هاموی وارد تجمع ساکنان شدند. ده‌ها تن کشته و چندصد نفر مجروح شدند. سازمان مجاهدین شمار جان‌باختگان این حمله را ۳۶ تن و شمار مجروحان را بیش از ۳۰۰ تن اعلام کرد.
مریم رجوی در سالگرد این رویداد، آن را رویارویی نابرابر ساکنان غیرمسلح اشرف با نیروهای مسلح عراق توصیف کرد و از حسین احمدی در میان جان‌باختگان حمله نام برد.[۶]
مجروح‌شدن و انتقال به بعقوبه
حسین احمدی در جریان حمله ۱۹ فروردین هدف گلوله قرار گرفت و به‌شدت مجروح شد. نیروهای عراقی او و مرتضی بهشتی، یکی دیگر از مجروحان، را از کمپ اشرف خارج کردند.
بر اساس اطلاعیه دبیرخانه شورای ملی مقاومت، انتقال آنان به بیمارستان بعقوبه چند ساعت به تأخیر افتاد. مقاومت ایران اعلام کرد که وضعیت جسمی هر دو مجروح وخیم بود و تأخیر در انتقال و ناکافی‌بودن خدمات درمانی به مرگ آنان انجامید.[۲]
در همان زمان، شمار زیادی از مجروحان حمله در داخل کمپ اشرف باقی مانده بودند. امکانات درمانی محدود اردوگاه برای رسیدگی به صدها مجروح کافی نبود و مقام‌های عراقی نیز انتقال آزادانه آنان به بیمارستان‌های مجهز را محدود کرده بودند.
جان‌باختن در بیمارستان بعقوبه
حسین احمدی در ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ در بیمارستان بعقوبه جان باخت. مرتضی بهشتی نیز که هم‌زمان با او از کمپ خارج شده بود، در همان بیمارستان درگذشت. خبر شناسایی و جان‌باختن آنان روز ۲۱ فروردین ۱۳۹۰ از سوی دبیرخانه شورای ملی مقاومت منتشر شد.[۷]
شورای ملی مقاومت، رفتار نیروهای عراقی با مجروحان و تأخیر در انتقال آنان را مصداق نقض حقوق انسانی و مقررات مربوط به درمان مجروحان دانست. این شورا همچنین دولت آمریکا را به‌دلیل تعهدات پیشین خود در قبال حفاظت ساکنان اشرف، مسئول پیگیری وضعیت مجروحان معرفی کرد.[۲]
مقام‌های عراقی در روزهای نخست پس از حمله، از تحویل پیکر حسین احمدی و پنج تن دیگر از جان‌باختگانی که به بیمارستان‌های بعقوبه و بغداد انتقال یافته بودند، خودداری کردند.[۸]
اختلاف در سن ثبت‌شده
در صفحه زندگی‌نامه حسین احمدی در پایگاه جنبش دادخواهی سازمان مجاهدین، سال تولد او ۱۳۳۵ و سن وی هنگام مرگ ۵۷ سال درج شده است.[۱] با توجه به فاصله سال ۱۳۳۵ تا فروردین ۱۳۹۰، سن محاسبه‌شده او باید حدود ۵۴ یا ۵۵ سال باشد. بنابراین، رقم ۵۷ سال در شناسنامه منتشرشده با سال تولد ثبت‌شده هم‌خوانی ندارد. تا انتشار اطلاعات دقیق‌تر، سال ۱۳۳۵ به‌عنوان تاریخ تولد او در نظر گرفته می‌شود.
جایگاه در روایت مقاومت ایران
در منابع سازمان مجاهدین، از حسین احمدی با عنوان «مجاهد شهید» و «جاودانه‌فروغ اشرف» یاد شده است. زندگی او در این منابع با سه دوره اصلی شناخته می‌شود: فعالیت دانشجویی در فرانسه، عضویت در ارتش آزادی‌بخش و اقامت در اشرف، و مقاومت در دو حمله نیروهای عراقی در سال‌های ۱۳۸۸ و ۱۳۹۰.
حضور احمدی در میان ۳۶ گروگان اشرف و شرکت او در اعتصاب غذای ۷۲روزه، از مهم‌ترین بخش‌های زندگی سیاسی او در روایت مقاومت ایران است. بازگشت او به اشرف پس از این اعتصاب و جان‌باختنش کمتر از دو سال بعد در حمله دوم، نام او را با تاریخ پایداری ساکنان این اردوگاه پیوند داده است.
در مراسم‌های سالگرد حمله ۱۹ فروردین، روایت احمدی از بازداشت و ضرب‌وشتم در سال ۱۳۸۸ بارها بازنشر شده است. سازمان مجاهدین، ایستادگی او در این دو حمله را نمونه‌ای از پایداری اعضای این سازمان در برابر فشار برای انحلال یا تسلیم معرفی می‌کند.
گاه‌شمار زندگی
- ۱۳۳۵: تولد در جیحون‌آباد، از توابع شهرستان صحنه در استان کرمانشاه.
- تا سال ۱۳۵۸: تحصیل در هنرستان صنعتی کرمانشاه و دریافت دیپلم.
- ۱۳۵۸: عزیمت به فرانسه و آغاز تحصیل در رشته جامعه‌شناسی.
- ۱۳۶۰: شرکت در فعالیت‌های اعتراضی دانشجویان هوادار سازمان مجاهدین پس از سرکوب ۳۰ خرداد.
- ۱۳۶۶: شرکت در اعتصاب غذای پاریس در اعتراض به تبعید اعضای مجاهدین به گابن.
- ۱۳۶۸: پیوستن به قرارگاه‌های ارتش آزادی‌بخش ملی ایران در عراق.
- ۶ مرداد ۱۳۸۸: مجروح‌شدن و بازداشت در حمله نیروهای عراقی به کمپ اشرف.
- مرداد تا مهر ۱۳۸۸: شرکت در اعتصاب غذای ۷۲روزه ۳۶ گروگان اشرف.
- ۱۵ مهر ۱۳۸۸: آزادی و بازگشت به کمپ اشرف همراه با دیگر گروگان‌ها.
- ۱۹ فروردین ۱۳۹۰: مجروح‌شدن در حمله دوم نیروهای عراقی، انتقال به بیمارستان بعقوبه و جان‌باختن.
جستارهای وابسته
- سازمان مجاهدین خلق ایران
- ارتش آزادی‌بخش ملی ایران
- کمپ اشرف
- حمله ۶ و ۷ مرداد ۱۳۸۸ به کمپ اشرف
- گروگان‌های اشرف
- اعتصاب غذای ۷۲روزه گروگان‌های اشرف
- حمله ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ به کمپ اشرف
- مرتضی بهشتی
- نوری مالکی
- مریم رجوی
- هیئت مساعدت سازمان ملل متحد در عراق
منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ ۱٫۶ ۱٫۷ ۱٫۸ فرازهایی از زندگی جاودانه‌فروغ اشرف، مجاهد حسین احمدی جیحون‌آبادی، پایگاه جنبش دادخواهی سازمان مجاهدین خلق ایران، ۲۹ دی ۱۳۹۰.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ جان‌باختن حسین احمدی و مرتضی بهشتی در بیمارستان بعقوبه، شورای ملی مقاومت ایران، ۱۰ آوریل ۲۰۱۱.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ گزارش رادیوی فرانسه درباره حمله به کمپ اشرف و بازداشت ۳۶ تن از ساکنان، شورای ملی مقاومت ایران، ۳۱ اکتبر ۲۰۰۹.
- ↑ حمله ژوئیه ۲۰۰۹ به اشرف و آزادی گروگان‌ها پس از اعتصاب غذای ۷۲روزه، شورای ملی مقاومت ایران.
- ↑ یادواره شهدای فروغ اشرف؛ درس‌هایی برای بشریت معاصر، سایت سازمان مجاهدین خلق ایران.
- ↑ سخنرانی مریم رجوی در ششمین سالگرد جان‌باختگان حمله ۱۹ فروردین به اشرف، شورای ملی مقاومت ایران، ۸ آوریل ۲۰۱۷.
- ↑ مجاهدان خلق حسین احمدی و مرتضی بهشتی در بعقوبه جان باختند، همبستگی ملی، ۲۱ فروردین ۱۳۹۰.
- ↑ جلوگیری دولت عراق از درمان مجروحان و تحویل پیکر جان‌باختگان اشرف، شورای ملی مقاومت ایران، ۱۲ آوریل ۲۰۱۱.