درگاه:اصلی/نوشتارهای برگزیده: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
<!-- نوشتار 1 --> | <!-- نوشتار 1 --> | ||
<div class="box-content"> | <div class="box-content"> | ||
<div>[[پرونده: | <div>[[پرونده:آرم حزب دموکرات کردستان ایران.jpg|جایگزین=حزب دموکرات کردستان ایران|بندانگشتی|160x160پیکسل|حزب دموکرات کردستان ایران]]</div> | ||
<div> | <div> | ||
''' | '''حزب دموکرات کردستان ایران'''، یک حزب سیاسی کردی است که به نسبت تعداد اعضا و هواداران از سایر احزاب و گروههای کردی در ایران بزرگتر است. این حزب خواهان یک جمهوری دمکراتیک و فدرال است که در آن حقوق ملیتهای گوناگون، از طریق این سیستم حکومتی در چهارچوب کشور ایران تأمین شود. این حزب جدایی طلبی را نفی میکند. | ||
در | این حزب در مقدمهی برنامه و اساسنامهای که منتشر کرده است، مبانی فکری خود را به این شکل عرضه میکند: | ||
«كردستان، سرزمين كرد در آن بخش از پهنهی جغرافیایی واقع شده که خاورميانه نامیده میشود، منطقه ای به لحاظ منابع طبیعی ثروتمند. اين منطقه، محل ظهور چند تمدن تاریخی و اديان مختلف است كه هر يك دارای مذاهب گوناگونی هستند که دارای پیروان خود میباشند. خاورمیانه به لحاظ فرهنگی و ملی نیز منطقهای متنوع میباشد که چندین ملت در آن ساكن هستند و هرکدام از این فرهنگها دارای ارزش، موقعیت و هویت ویژه خود میباشند. اين ساختار گوناگون، از بدو تأسيس دول مدرن در اوايل قرن بيستم، به دليل محروم كردن بخشي از ملتهاي اين منطقه از حق تعيين سرنوشت خود و نهادينه نشدن دمكراسي، به عرصه تخاصمات و درگيریها تبديل شده است. كرد، بزرگترين ملت فاقد دولت درجهان است. سرزمين كردستان متعاقب جنگ چالدران به سال ٨٩٣ هجری، ١٥١٤ ميلادي، که ميان دو امپراتوری عثمانی و صفوی روی داد عملاً تقسيم شد و اين تقسيم در سال ١٠١٨ خورشیدی، ١٦٣٩ ميلادي، با امضاي پيمان ذهاب في مابين حکومت صفوی و حکومت عثمانی، به طور رسمی اعلام شد. پس از جنگ جهانی اول و تجزیه امپراتوری عثمانی، سرزمین و مردم كردستان یك بار دیگر با تقسیم جدیدی روبرو شدند و سرانجام میان چهار كشور منطقه یعنی ایران، عراق، ترکیه و سوریه تقسیم شدند. ملت کرد در همهی بخشهای کردستان، از سوی حکومتهای هر چهار کشور، حقوق ملیاش نقض گردید و روند محرومیت ملت كرد از حقوقش، جنبه قانونی به خود گرفت.» | |||
[[حزب دموکرات کردستان ایران|بیشتر بخوانید...]] | |||
<!-- نوشتار ۲ --> | <!-- نوشتار ۲ --> | ||
<div class="box-content"> | <div class="box-content"> | ||
<div>[[پرونده: | <div>[[پرونده:میرزا رضا ۵.JPG|جایگزین=میرزا رضا کرمانی|بندانگشتی|170x170پیکسل|میرزا رضا کرمانی]]</div> | ||
<div> | <div> | ||
''' | '''میرزا رضا کرمانی'''، (متولد ۱۲۲۶ خورشیدی کرمان – ۲۱ مرداد ۱۲۷۵ خورشیدی تهران) از شاگردان سید جمالالدین اسدآبادی بود که در روز ۱۲ اردیبهشت ۱۲۷۵ با کشتن [[ناصرالدین شاه|ناصرالدین شاه]] به ظلم و ستم دربار قاجار پایان داد. او ناصرالدین شاه را عامل ویرانی، عقبافتادگی و فقر و فلاکت ایران میدانست. | ||
میرزا رضای کرمانی پیش از مرگ هنگامی که از او پرسیده شد به چه دلیل شاه را کشتی پاسخ داد: در کشورم این همه ظلم و جور و فساد میدیدم، با خودم گفتم اگر شاه خبر ندارد که وای به حال مملکتی که شاه آن ایشان باشد و اگر شاه خبر دارد پس باید ایران را از دست او رها کرد و من از این اقدام خرسندم. | |||
هنگامی که به میرزا رضاکرمانی گفتند الان سیدجمالالدین اسدآبادی در ترکیه نشسته و به ریش تو میخندد، در پاسخ گفت: حکما ریش ما خندهدار است که او به آن میخندد! میرزا رضا کرمانی تا لحظهی مرگ از کار خود اظهار پشیمانی نکرد و عمل خود را عملی میهنپرستانه میدانست. | |||
[[ | [[میرزا رضا کرمانی|بیشتر بخوانید...]] | ||
<div> | <div> | ||
| خط ۳۸: | خط ۳۴: | ||
<!-- نوشتار 3 --> | <!-- نوشتار 3 --> | ||
<div class="box-content"> | <div class="box-content"> | ||
<div>[[پرونده: | <div>[[پرونده:عیسی چاری،گلستان.jpg|جایگزین=عیسی چاری|بندانگشتی|175x175پیکسل|عیسی چاری]]</div> | ||
<div> | <div> | ||
''' | '''عیسی چاری'''، (متولد سال ۱۳۶۸، آققلا استان گلستان) کارگر ۳۷ ساله بلوچ و پدر دو فرزند خردسال، روز ۱۶ آذرماه ۱۴۰۴ در ورامین توسط نیروهای اطلاعات [[سپاه پاسداران]] بازداشت شد. وی اهل شهرستان آققلا در استان گلستان بود و برای تأمین معیشت خانواده بهعنوان کارگر مرغداری در ورامین اشتغال داشت. | ||
پس از حدود هفت ماه نگهداری در بیخبری مطلق و محرومیت از تماس با خانواده، شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی محمدمهدی شهمیرزادی او را به اتهام «عضویت در [[سازمان مجاهدین خلق ایران]]» و «اقدامات ضدامنیتی» به اعدام محکوم کرد. | |||
در اوایل مردادماه ۱۴۰۵ عیسی چاری بهصورت ناگهانی به سلول انفرادی سالن ۳۵ [[زندان قزلحصار]] کرج منتقل شده است؛ اقدامی که نگرانیها درباره خطر اجرای قریبالوقوع حکم اعدام وی را افزایش داده است. جزئیات روند دادرسی، دسترسی به وکیل منتخب و مستندات پرونده بهصورت رسمی منتشر نشده است. | |||
[[ | [[عیسی چاری|بیشتر بخوانید...]] | ||
<div> | <div> | ||
نسخهٔ ۱۰ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۵۹
نوشتارهای جدید هفته
حزب دموکرات کردستان ایران، یک حزب سیاسی کردی است که به نسبت تعداد اعضا و هواداران از سایر احزاب و گروههای کردی در ایران بزرگتر است. این حزب خواهان یک جمهوری دمکراتیک و فدرال است که در آن حقوق ملیتهای گوناگون، از طریق این سیستم حکومتی در چهارچوب کشور ایران تأمین شود. این حزب جدایی طلبی را نفی میکند.
این حزب در مقدمهی برنامه و اساسنامهای که منتشر کرده است، مبانی فکری خود را به این شکل عرضه میکند:
«كردستان، سرزمين كرد در آن بخش از پهنهی جغرافیایی واقع شده که خاورميانه نامیده میشود، منطقه ای به لحاظ منابع طبیعی ثروتمند. اين منطقه، محل ظهور چند تمدن تاریخی و اديان مختلف است كه هر يك دارای مذاهب گوناگونی هستند که دارای پیروان خود میباشند. خاورمیانه به لحاظ فرهنگی و ملی نیز منطقهای متنوع میباشد که چندین ملت در آن ساكن هستند و هرکدام از این فرهنگها دارای ارزش، موقعیت و هویت ویژه خود میباشند. اين ساختار گوناگون، از بدو تأسيس دول مدرن در اوايل قرن بيستم، به دليل محروم كردن بخشي از ملتهاي اين منطقه از حق تعيين سرنوشت خود و نهادينه نشدن دمكراسي، به عرصه تخاصمات و درگيریها تبديل شده است. كرد، بزرگترين ملت فاقد دولت درجهان است. سرزمين كردستان متعاقب جنگ چالدران به سال ٨٩٣ هجری، ١٥١٤ ميلادي، که ميان دو امپراتوری عثمانی و صفوی روی داد عملاً تقسيم شد و اين تقسيم در سال ١٠١٨ خورشیدی، ١٦٣٩ ميلادي، با امضاي پيمان ذهاب في مابين حکومت صفوی و حکومت عثمانی، به طور رسمی اعلام شد. پس از جنگ جهانی اول و تجزیه امپراتوری عثمانی، سرزمین و مردم كردستان یك بار دیگر با تقسیم جدیدی روبرو شدند و سرانجام میان چهار كشور منطقه یعنی ایران، عراق، ترکیه و سوریه تقسیم شدند. ملت کرد در همهی بخشهای کردستان، از سوی حکومتهای هر چهار کشور، حقوق ملیاش نقض گردید و روند محرومیت ملت كرد از حقوقش، جنبه قانونی به خود گرفت.»
میرزا رضا کرمانی، (متولد ۱۲۲۶ خورشیدی کرمان – ۲۱ مرداد ۱۲۷۵ خورشیدی تهران) از شاگردان سید جمالالدین اسدآبادی بود که در روز ۱۲ اردیبهشت ۱۲۷۵ با کشتن ناصرالدین شاه به ظلم و ستم دربار قاجار پایان داد. او ناصرالدین شاه را عامل ویرانی، عقبافتادگی و فقر و فلاکت ایران میدانست.
میرزا رضای کرمانی پیش از مرگ هنگامی که از او پرسیده شد به چه دلیل شاه را کشتی پاسخ داد: در کشورم این همه ظلم و جور و فساد میدیدم، با خودم گفتم اگر شاه خبر ندارد که وای به حال مملکتی که شاه آن ایشان باشد و اگر شاه خبر دارد پس باید ایران را از دست او رها کرد و من از این اقدام خرسندم.
هنگامی که به میرزا رضاکرمانی گفتند الان سیدجمالالدین اسدآبادی در ترکیه نشسته و به ریش تو میخندد، در پاسخ گفت: حکما ریش ما خندهدار است که او به آن میخندد! میرزا رضا کرمانی تا لحظهی مرگ از کار خود اظهار پشیمانی نکرد و عمل خود را عملی میهنپرستانه میدانست.
عیسی چاری، (متولد سال ۱۳۶۸، آققلا استان گلستان) کارگر ۳۷ ساله بلوچ و پدر دو فرزند خردسال، روز ۱۶ آذرماه ۱۴۰۴ در ورامین توسط نیروهای اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت شد. وی اهل شهرستان آققلا در استان گلستان بود و برای تأمین معیشت خانواده بهعنوان کارگر مرغداری در ورامین اشتغال داشت.
پس از حدود هفت ماه نگهداری در بیخبری مطلق و محرومیت از تماس با خانواده، شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی محمدمهدی شهمیرزادی او را به اتهام «عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران» و «اقدامات ضدامنیتی» به اعدام محکوم کرد.
در اوایل مردادماه ۱۴۰۵ عیسی چاری بهصورت ناگهانی به سلول انفرادی سالن ۳۵ زندان قزلحصار کرج منتقل شده است؛ اقدامی که نگرانیها درباره خطر اجرای قریبالوقوع حکم اعدام وی را افزایش داده است. جزئیات روند دادرسی، دسترسی به وکیل منتخب و مستندات پرونده بهصورت رسمی منتشر نشده است.