درگاه:اصلی/نوشتارهای برگزیده: تفاوت میان نسخه‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
<!-- نوشتار 1 --> | <!-- نوشتار 1 --> | ||
<div class="box-content"> | <div class="box-content"> | ||
<div>[[پرونده: | <div>[[پرونده:معصومه عضدانلو ۲.jpg|جایگزین=معصومه عضدانلو|بندانگشتی|200x200پیکسل|معصومه عضدانلو]]</div> | ||
<div> | <div> | ||
''' | '''معصومه عضدانلو،''' ( زاده‌ی ۱۳۳۸، تهران - درگذشته ۷ مهر ۱۳۶۱، [['''زندان اوین''']]) در خانواده‌ای متوسط و سیاسی به دنیا آمد. معصومه عضدانلو خواهر کوچکتر [[مریم رجوی|'''مریم رجوی (عضدانلو)''']] است. او از سال اول دبیرستان با مطالعه کتاب‌های مختلف با مسائل سیاسی – اجتماعی آشنا شد و از همان زمان فعالیت‌های سیاسی خود را آغاز کرد. برادرش محمود عضدانلو که عضو [[سازمان مجاهدین خلق ایران]] بود در سال ۱۳۵۲ دستگیر شد. | ||
از | |||
معصومه عضدانلو در آن زمان نوجوان بود. او درملاقات با زندانیان و هنگام شرکت در جلسات خانواده‌های زندانیان سیاسی، با سازمان مجاهدین خلق آشنا شد. معصومه عضدانلو در در سال ۱۳۵۶، در دانشگاه علم و صنعت تهران در رشته مهندسی به تحصیل پرداخت و در [[جنبش دانشجویی]] فعالیت داشت. معصومه عضدانلو بعد از پیروزی [[انقلاب ضد سلطنتی|'''انقلاب ضدسلطنتی''']] در بخش دانشجویی سازمان مجاهدین خلق بود. | |||
در روز سیزده فروردین ۱۳۶۱، [[سپاه پاسداران انقلاب اسلامی|'''سپاه پاسداران''']] جمهوری اسلامی به محل زندگی او و همسرش (مسعود ایزدخواه) حمله کردند. در جریان این حمله همسر معصومه عضدانلو جان باخت و خود او در حالی که بار‌دار بود، مورد اصابت ۴ گلوله قرار گرفت و در حالت بیهوشی دستگیر شد. معصومه عضدانلو سرانجام پس از تحمل [['''شکنجه''']]های بسیار، در ۷ مهر سال ۱۳۶۱، در [[زندان اوین]] تیر باران شد. | |||
[[معصومه عضدانلو|بیشتر بخوانید...]] | |||
| خط ۱۷: | خط ۲۵: | ||
<!-- نوشتار ۲ --> | <!-- نوشتار ۲ --> | ||
<div class="box-content"> | <div class="box-content"> | ||
<div>[[پرونده: | <div>[[پرونده:احمد کسروی.JPG|جایگزین=احمد کسروی|بندانگشتی|235x235پیکسل|احمد کسروی]]</div> | ||
<div> | <div> | ||
''' | '''احمد کسروی،''' (زاده‌ی ۸ مهر ۱۲۶۹ در تبریز – درگذشته‌ی ۲۰ اسفند ۱۳۲۴ در تهران) با نام اصلی سید احمد حکم آبادی، تاریخ‌نگار، زبان‌شناس، پژوهشگر، حقوق‌دان و اندیشمند ایرانی بود. احمد کسروی در رشته‌ی حقوق در دانشگاه تهران تدریس می‌کرد و همچنین در اوقات دیگر به وکالت می‌پرداخت. تا زمانی که در سال ۱۹۴۶ ترور شد، تا حدودی از طریق وکالت خصوصی دعاوی در تهران و نیز تا حدودی به عنوان استاد حقوق در دانشکده حقوق تهران روزگار می‌گذراند. | ||
کسروی به طور عام یک عنصر مترقی و ضد بنیادگرایی و عقب ماندگی فکری بود. وی نه یک ضددین بلکه یک ضدخرافه بود. احمد کسروی منتقد شرایط زندگی و آداب اجتماعی بی‌دلیلی بودکه به اعتقاد وی مردم را در فقر و عقب‌ماندگی نگاه داشته بود. | |||
او همچنی به برخی از اعتقادات مذهبی انتقاد می‌کرد و فرهنگ تشیع و بهائیت را زیر سؤال می‌برد. احمد کسروی همچنین منتقد شاعرانی چون خیام، حافظ و سعدی بود. | |||
احمد کسروی در حوزه‌های مختلفی هم‌چون تاریخ، زبان‌شناسی، ادبیات، علوم دینی، روزنامه‌نگاری، وکالت، قضاوت و سیاست فعالیت داشت. وی بنیان‌گذار جنبشی سیاسی-اجتماعی با هدف ساختن یک «هویت ایرانیِ سکولار» در جامعه‌ی ایران، موسوم به جنبش «پاک‌دینی» بود که در دوره‌ای از حکومت پهلوی شکل گرفت. | |||
[[ | آثار احمد کسروی بالغ بر ۷۰ جلد کتاب به زبان‌های فارسی و عربی است. از مهمترین آثار کسروی می‌توان به دو کتاب ''تاریخ مشروطه ایران'' و ''تاریخ هجده ساله آذربایجان'' اشاره کرد که از مهمترین آثار مربوط به تاریخ جنبش مشروطه‌خواهی ایران می‌باشند و تا به امروز مرجع اصلی محققان درباره‌ی جنبش مشروطیت ایران بوده‌است. وی در کتاب ''آذری یا زبان باستان آذربایجان''، برای نخستین‌بار این نظریّه را مطرح کرد که زبان تاریخی منطقهٔ آذربایجان پیش از رایج‌شدن زبان ترکی آذربایجانی که مورخان از آن به نام «آذری» یاد کرده‌اند، زبانی از خانوادهٔ زبان‌های ایرانی بوده‌است. این نظریه امروز در میان دانشمندان به‌طور عام پذیرفته شده‌است. | ||
احمد کسروی در ۲۰ اسفند ۱۳۲۴ و در سن ۵۵ سالگی، در اتاق بازپرسی ساختمان کاخ دادگستری تهران به ضرب «گلوله و ۲۷ ضربه چاقو» توسط افراد گروه «فدائیان اسلام»، ترور شد. | |||
[[احمد کسروی|بیشتر بخوانید...]] | |||
<div> | <div> | ||
<!-- نوشتار 3 --> | <!-- نوشتار 3 --> | ||
<div class="box-content"> | <div class="box-content"> | ||
<div>[[پرونده: | <div>[[پرونده:محمدتقی پسیان در جوانی.jpg|جایگزین=محمدتقی پسیان|بندانگشتی|170x170پیکسل|محمدتقی پسیان]]</div> | ||
<div> | <div> | ||
''' | '''محمدتقی پسیان'''، (زاده ۱۲۷۱ خورشیدی، تبریز - مقتول در ۱۱ مهر ۱۳۰۰ خورشیدی، قوچان) یا محمدتقی‌خان پسیان یا کلنل (سرهنگ) محمدتقی‌خان پسیان افسر میهن‌پرست و از نظامیان اواخر دورهٔ قاجاریه و فرمانده قیام ۱۳۰۰ خورشیدی در خراسان بود. | ||
او نخستین ایرانی بود که موفق به طی دوره خلبانی و پرواز با هواپیما شده بود. کلنل پسیان سرانجام علیه ظلم و ستم حاکمان به پاخاست و با استفاده از محبوبیتی که داشت یک قیام منطقه‌ای را شکل داد. | |||
بسیاری برای سرکوب کلنل پسیان راهی خراسان شدند اما نتوانستند قیام وی را شکست دهند. [['''قوام‌السلطنه''']] با یاری رضاخان و تحریک اقوام حواشی خراسان توانستند او را وارد جنگ‌های متعدد کنند. سرانجام کلنل محمد تقی‌خان پسیان در روز نهم مهر ۱۳۰۰ در جریان نبرد کشته شد و سرش را از بدنش جدا کردند. | |||
[[ | [[محمدتقی پسیان|بیشتر بخوانید...]] | ||
<div> | <div> | ||
نسخهٔ ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۲۹
نوشتارهای جدید هفته
معصومه عضدانلو، ( زاده‌ی ۱۳۳۸، تهران - درگذشته ۷ مهر ۱۳۶۱، '''زندان اوین''') در خانواده‌ای متوسط و سیاسی به دنیا آمد. معصومه عضدانلو خواهر کوچکتر مریم رجوی (عضدانلو) است. او از سال اول دبیرستان با مطالعه کتاب‌های مختلف با مسائل سیاسی – اجتماعی آشنا شد و از همان زمان فعالیت‌های سیاسی خود را آغاز کرد. برادرش محمود عضدانلو که عضو سازمان مجاهدین خلق ایران بود در سال ۱۳۵۲ دستگیر شد.
معصومه عضدانلو در آن زمان نوجوان بود. او درملاقات با زندانیان و هنگام شرکت در جلسات خانواده‌های زندانیان سیاسی، با سازمان مجاهدین خلق آشنا شد. معصومه عضدانلو در در سال ۱۳۵۶، در دانشگاه علم و صنعت تهران در رشته مهندسی به تحصیل پرداخت و در جنبش دانشجویی فعالیت داشت. معصومه عضدانلو بعد از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی در بخش دانشجویی سازمان مجاهدین خلق بود.
در روز سیزده فروردین ۱۳۶۱، سپاه پاسداران جمهوری اسلامی به محل زندگی او و همسرش (مسعود ایزدخواه) حمله کردند. در جریان این حمله همسر معصومه عضدانلو جان باخت و خود او در حالی که بار‌دار بود، مورد اصابت ۴ گلوله قرار گرفت و در حالت بیهوشی دستگیر شد. معصومه عضدانلو سرانجام پس از تحمل '''شکنجه'''های بسیار، در ۷ مهر سال ۱۳۶۱، در زندان اوین تیر باران شد.
احمد کسروی، (زاده‌ی ۸ مهر ۱۲۶۹ در تبریز – درگذشته‌ی ۲۰ اسفند ۱۳۲۴ در تهران) با نام اصلی سید احمد حکم آبادی، تاریخ‌نگار، زبان‌شناس، پژوهشگر، حقوق‌دان و اندیشمند ایرانی بود. احمد کسروی در رشته‌ی حقوق در دانشگاه تهران تدریس می‌کرد و همچنین در اوقات دیگر به وکالت می‌پرداخت. تا زمانی که در سال ۱۹۴۶ ترور شد، تا حدودی از طریق وکالت خصوصی دعاوی در تهران و نیز تا حدودی به عنوان استاد حقوق در دانشکده حقوق تهران روزگار می‌گذراند.
کسروی به طور عام یک عنصر مترقی و ضد بنیادگرایی و عقب ماندگی فکری بود. وی نه یک ضددین بلکه یک ضدخرافه بود. احمد کسروی منتقد شرایط زندگی و آداب اجتماعی بی‌دلیلی بودکه به اعتقاد وی مردم را در فقر و عقب‌ماندگی نگاه داشته بود.
او همچنی به برخی از اعتقادات مذهبی انتقاد می‌کرد و فرهنگ تشیع و بهائیت را زیر سؤال می‌برد. احمد کسروی همچنین منتقد شاعرانی چون خیام، حافظ و سعدی بود.
احمد کسروی در حوزه‌های مختلفی هم‌چون تاریخ، زبان‌شناسی، ادبیات، علوم دینی، روزنامه‌نگاری، وکالت، قضاوت و سیاست فعالیت داشت. وی بنیان‌گذار جنبشی سیاسی-اجتماعی با هدف ساختن یک «هویت ایرانیِ سکولار» در جامعه‌ی ایران، موسوم به جنبش «پاک‌دینی» بود که در دوره‌ای از حکومت پهلوی شکل گرفت.
آثار احمد کسروی بالغ بر ۷۰ جلد کتاب به زبان‌های فارسی و عربی است. از مهمترین آثار کسروی می‌توان به دو کتاب تاریخ مشروطه ایران و تاریخ هجده ساله آذربایجان اشاره کرد که از مهمترین آثار مربوط به تاریخ جنبش مشروطه‌خواهی ایران می‌باشند و تا به امروز مرجع اصلی محققان درباره‌ی جنبش مشروطیت ایران بوده‌است. وی در کتاب آذری یا زبان باستان آذربایجان، برای نخستین‌بار این نظریّه را مطرح کرد که زبان تاریخی منطقهٔ آذربایجان پیش از رایج‌شدن زبان ترکی آذربایجانی که مورخان از آن به نام «آذری» یاد کرده‌اند، زبانی از خانوادهٔ زبان‌های ایرانی بوده‌است. این نظریه امروز در میان دانشمندان به‌طور عام پذیرفته شده‌است. احمد کسروی در ۲۰ اسفند ۱۳۲۴ و در سن ۵۵ سالگی، در اتاق بازپرسی ساختمان کاخ دادگستری تهران به ضرب «گلوله و ۲۷ ضربه چاقو» توسط افراد گروه «فدائیان اسلام»، ترور شد.
محمدتقی پسیان، (زاده ۱۲۷۱ خورشیدی، تبریز - مقتول در ۱۱ مهر ۱۳۰۰ خورشیدی، قوچان) یا محمدتقی‌خان پسیان یا کلنل (سرهنگ) محمدتقی‌خان پسیان افسر میهن‌پرست و از نظامیان اواخر دورهٔ قاجاریه و فرمانده قیام ۱۳۰۰ خورشیدی در خراسان بود.
او نخستین ایرانی بود که موفق به طی دوره خلبانی و پرواز با هواپیما شده بود. کلنل پسیان سرانجام علیه ظلم و ستم حاکمان به پاخاست و با استفاده از محبوبیتی که داشت یک قیام منطقه‌ای را شکل داد.
بسیاری برای سرکوب کلنل پسیان راهی خراسان شدند اما نتوانستند قیام وی را شکست دهند. '''قوام‌السلطنه''' با یاری رضاخان و تحریک اقوام حواشی خراسان توانستند او را وارد جنگ‌های متعدد کنند. سرانجام کلنل محمد تقی‌خان پسیان در روز نهم مهر ۱۳۰۰ در جریان نبرد کشته شد و سرش را از بدنش جدا کردند.