کاربر:Hamidreza/صفحه تمرین۳: تفاوت میان نسخه‌ها
Alireza k h (بحث | مشارکت‌ها) صفحه را خالی کرد برچسب‌ها: خالی کردن واگردانی دستی |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۱۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات دانشمند | |||
| نام = جی. مایکل بیشاپ | |||
| نام انگلیسی = J. Michael Bishop | |||
| تصویر =جی. مایکل بیشاپ.jpg | |||
| توضیح تصویر = | |||
| نام اصلی = جان مایکل بیشاپ | |||
| زمینه فعالیت = پزشکی، ویروس‌شناسی و زیست‌شناسی سرطان | |||
| ملیت = آمریکایی | |||
| تاریخ تولد = ۲۲ فوریهٔ ۱۹۳۶ | |||
| محل تولد = یورک، پنسیلوانیا، ایالات متحده | |||
| والدین = | |||
| تاریخ مرگ = ۲۰ مارس ۲۰۲۶ | |||
| محل مرگ = سان‌فرانسیسکو، کالیفرنیا، ایالات متحده | |||
| علت مرگ = | |||
| محل زندگی = سان‌فرانسیسکو، ایالات متحده | |||
| مختصات محل زندگی = | |||
| مدفن = | |||
| در زمان حکومت = | |||
| اتفاقات مهم = کشف منشأ سلولی انکوژن‌های رتروویروسی | |||
| نام دیگر = مایکل بیشاپ | |||
| لقب = | |||
| بنیانگذار = از بنیان‌گذاران زیست‌شناسی مولکولی سرطان | |||
| پیشه = پزشک، پژوهشگر و استاد دانشگاه | |||
| سال‌های فعالیت = از دههٔ ۱۹۶۰ | |||
| سبک پژوهشی = ویروس‌شناسی مولکولی و ژنتیک سرطان | |||
| آثار مهم = کشف پروتو-انکوژن‌ها و نقش آن‌ها در سرطان | |||
| مقالات = | |||
| جوایز = جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی ۱۹۸۹؛ نشان ملی علوم | |||
| علت شهرت = کشف این‌که انکوژن‌های ویروسی از ژن‌های طبیعی سلول منشأ می‌گیرند | |||
| تأثیرگذاشته بر = سرطان‌شناسی، ژنتیک و درمان‌های هدفمند سرطان | |||
| تأثیرپذیرفته از = ویروس‌شناسی و زیست‌شناسی مولکولی | |||
| وبگاه = https://profiles.ucsf.edu/j.michael.bishop | |||
| تحصیلات = دکترای پزشکی، دانشکدهٔ پزشکی هاروارد | |||
| دانشگاه = دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو | |||
| حوزه = انکوژن‌ها و زیست‌شناسی سرطان | |||
| همسر = | |||
| فرزندان = | |||
| گفتاورد = | |||
| امضا = | |||
}} | |||
'''جان مایکل بیشاپ''' ('''J. Michael Bishop'''؛ ۲۲ فوریهٔ ۱۹۳۶ – ۲۰ مارس ۲۰۲۶) پزشک، ویروس‌شناس و زیست‌شناس سرطان آمریکایی بود. او به‌خاطر کشف منشأ سلولی ژن‌هایی که می‌توانند باعث سرطان شوند، شناخته می‌شود. بیشاپ و [[هارولد وارموس]] در سال ۱۹۸۹ به‌طور مشترک جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را دریافت کردند. انگیزهٔ رسمی جایزه «برای کشف منشأ سلولی انکوژن‌های رتروویروسی» اعلام شد.<ref name="نوبل-اطلاعات">[https://www.nobelprize.org/prizes/medicine/1989/bishop/facts/ J. Michael Bishop – Facts، وبگاه رسمی جایزهٔ نوبل]</ref> | |||
کشف بیشاپ و وارموس نگاه دانشمندان به سرطان را تغییر داد. پیش از این تصور می‌شد ژن‌های سرطان‌زا عمدتاً ویژگی اختصاصی ویروس‌های عامل سرطان هستند. پژوهش آن‌ها نشان داد که این ژن‌ها در اصل از ژن‌های طبیعی سلول‌های جانوری منشأ می‌گیرند و ویروس‌ها می‌توانند نسخه‌ای از آن‌ها را با خود حمل کنند. اگر این ژن‌ها بر اثر جهش یا تغییرات دیگر فعال شوند، تنظیم رشد و تقسیم سلول به هم می‌خورد و تومور شکل می‌گیرد. | |||
== زندگی و تحصیلات == | |||
جی. مایکل بیشاپ در ۲۲ فوریهٔ ۱۹۳۶ در شهر یورک در ایالت پنسیلوانیا متولد شد. او در ناحیه‌ای روستایی در کرانهٔ غربی رودخانهٔ سوسکوهانا بزرگ شد. پدرش کشیش لوتری بود و خانوادهٔ او زندگی ساده‌ای داشتند. بیشاپ در کودکی به تاریخ، موسیقی و ادبیات علاقه‌مند بود و در ابتدا مسیر حرفه‌ای مشخصی در علوم زیستی نداشت.<ref name="نوبل-زندگی">[https://www.nobelprize.org/prizes/medicine/1989/bishop/biographical/ J. Michael Bishop – Biographical، وبگاه رسمی جایزهٔ نوبل]</ref> | |||
او در کالج گتیسبورگ تحصیل کرد و رشتهٔ شیمی را برگزید. بیشاپ در ابتدا قصد داشت پزشک شود، اما در دوران دانشگاه به آموزش و پژوهش علمی علاقه‌مند شد. سپس وارد دانشکدهٔ پزشکی هاروارد شد. در آنجا دریافت که مسیر پیشرفت در زیست‌پزشکی تنها از راه طبابت نمی‌گذرد و پژوهش بنیادی نقش مهمی دارد. | |||
بیشاپ پس از دریافت مدرک پزشکی، دوره‌ای را در بیمارستان عمومی ماساچوست گذراند و در سال‌های بعد در برنامهٔ آموزش پژوهشی مؤسسهٔ ملی سلامت ایالات متحده فعالیت کرد. او در این دوره با مطالعهٔ تکثیر ویروس فلج اطفال و ویروس‌های جانوری، به زیست‌شناسی مولکولی علاقه‌مند شد. در سال ۱۹۶۸ به هیئت علمی دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو پیوست و بیشتر دوران علمی خود را در آن دانشگاه گذراند.<ref name="یوسی‌اس‌اف">[https://profiles.ucsf.edu/j.michael.bishop J. Michael Bishop, MD، دانشگاه کالیفرنیا سان‌فرانسیسکو]</ref> | |||
== همکاری با هارولد وارموس == | |||
بیشاپ در دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو با هارولد وارموس همکاری کرد. آن‌ها پژوهش خود را بر ویروس سارکومای روس، یک رتروویروس عامل سرطان در جوجه‌ها، متمرکز کردند. این ویروس در سلول‌های آلوده تغییراتی ایجاد می‌کرد که به رشد تومور می‌انجامید. | |||
پژوهشگران می‌خواستند بدانند ژن ویروسی مسئول ایجاد سرطان چگونه عمل می‌کند. آنان ژن سرطان‌زای ویروس را که '''v-src''' نام گرفت، جدا و با ژن‌های سلول‌های طبیعی مقایسه کردند. نتیجهٔ آزمایش‌ها شگفت‌آور بود: نسخه‌ای بسیار مشابه از این ژن در DNA سلول‌های سالم جوجه و دیگر جانوران وجود داشت. | |||
این یافته نشان داد که ویروس ژن سرطان‌زا را از هیچ خلق نکرده است. ویروس در طول تکامل، نسخه‌ای از یک ژن طبیعی سلول را گرفته و با خود حمل کرده بود. ژن طبیعی '''c-src''' بخشی از سامانهٔ تنظیم رشد و پیام‌رسانی سلول بود. هنگامی که نسخهٔ ویروسی آن تغییر کرد یا به شکل نامناسبی فعال شد، می‌توانست سلول را به سمت سرطانی‌شدن سوق دهد.<ref name="نوبل-بیانیه">[https://www.nobelprize.org/prizes/medicine/1989/press-release/ The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1989، بیانیهٔ مجمع نوبل]</ref> | |||
== پروتو-انکوژن‌ها و سرطان == | |||
ژن‌های طبیعی سلول که توانایی تبدیل‌شدن به ژن‌های سرطان‌زا را دارند، پروتو-انکوژن نامیده می‌شوند. این ژن‌ها در حالت طبیعی برای رشد، تقسیم، تمایز و بقای سلول ضروری‌اند. سلول برای آن‌که به‌درستی رشد کند، باید پیام‌های دقیقی دربارهٔ زمان تقسیم و زمان توقف دریافت کند. | |||
اگر پروتو-انکوژن بر اثر جهش تغییر کند، تعداد نسخه‌های آن افزایش یابد یا بیش از اندازه فعال شود، ممکن است پیام‌های رشد به‌طور مداوم صادر شوند. در این حالت، سلول بدون توجه به نیاز بافت تقسیم می‌شود. جهش در ژن‌های تنظیم‌کنندهٔ رشد می‌تواند همراه با تغییرات دیگری در ژنوم، به ایجاد سرطان کمک کند. | |||
کشف بیشاپ و وارموس نشان داد که سرطان اساساً بیماری‌ای مرتبط با ژن‌هاست؛ اما این موضوع به معنای ارثی‌بودن همهٔ سرطان‌ها نیست. بسیاری از تغییرات سرطان‌زا پس از تولد و در سلول‌های بدن رخ می‌دهند. این تغییرات می‌توانند در اثر خطاهای طبیعی تکثیر DNA، عوامل محیطی یا فرایندهای دیگر ایجاد شوند. | |||
== اهمیت کشف در سرطان‌شناسی == | |||
پیش از کشف پروتو-انکوژن‌ها، سرطان بیشتر به‌عنوان رشد بی‌قاعدهٔ بافت یا بیماری ناشی از عوامل بیرونی بررسی می‌شد. پژوهش بیشاپ و وارموس توجه را به شبکه‌های ژنتیکی داخل سلول جلب کرد. آنان نشان دادند که سلول سرطانی از همان سازوکارهای طبیعی رشد استفاده می‌کند، اما این سازوکارها را از مسیر تنظیم‌شده خارج می‌سازد. | |||
این دیدگاه به شکل‌گیری سرطان‌شناسی مولکولی کمک کرد. دانشمندان پس از آن توانستند ژن‌های متعدد مرتبط با سرطان را شناسایی کنند. برخی از این ژن‌ها پیام‌های رشد را منتقل می‌کنند و برخی دیگر در ترمیم DNA، مرگ برنامه‌ریزی‌شدهٔ سلول یا کنترل چرخهٔ سلولی نقش دارند. | |||
اهمیت عملی این کشف در درمان‌های هدفمند نیز آشکار شد. وقتی یک تومور به دلیل فعال‌شدن مسیر مولکولی مشخصی رشد می‌کند، می‌توان دارویی طراحی کرد که همان مسیر را مهار کند. همهٔ سرطان‌ها به یک شکل به این درمان‌ها پاسخ نمی‌دهند، اما شناسایی تغییرات ژنتیکی تومور به انتخاب درمان مناسب‌تر کمک می‌کند. | |||
== فعالیت دانشگاهی و علمی == | |||
بیشاپ در دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو استاد میکروب‌شناسی و ایمنی‌شناسی و مدیر بنیاد جی. دبلیو. هوپر بود. او از سال ۱۹۶۸ عضو هیئت علمی این دانشگاه شد و در سال ۱۹۸۱ مدیریت بنیاد هوپر را بر عهده گرفت. بیشاپ در سال ۱۹۹۸ به مقام ریاست دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو رسید و تا سال ۲۰۰۹ در این سمت فعالیت کرد.<ref name="یوسی‌اس‌اف" /> | |||
او در زمان ریاست دانشگاه، فعالیت پژوهشی خود را نیز ادامه داد. گروه پژوهشی بیشاپ روی مبانی ژنتیکی سرطان و مجموعهٔ بزرگی از ژن‌های سلولی، از جمله پروتو-انکوژن‌ها، کار می‌کرد. او همچنین به آموزش دانشجویان پزشکی و پژوهشگران جوان اهمیت می‌داد و بر ارتباط میان پژوهش بنیادی و نیازهای بالینی تأکید می‌کرد. | |||
بیشاپ عضو آکادمی ملی علوم ایالات متحده و انجمن‌های علمی متعدد بود. او در سال ۲۰۰۳ نشان ملی علوم آمریکا را دریافت کرد. جوایز دیگری مانند جایزهٔ آلبرت لاسکر برای پژوهش‌های بنیادی پزشکی و جوایز علمی انجمن‌های سرطان‌شناسی نیز به او اعطا شد. | |||
== جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی ۱۹۸۹ == | |||
مجمع نوبل مؤسسهٔ کارولینسکا در سال ۱۹۸۹ جایزهٔ فیزیولوژی یا پزشکی را به‌طور مشترک به جی. مایکل بیشاپ و هارولد وارموس اعطا کرد. این جایزه به دلیل اثبات منشأ سلولی انکوژن‌های رتروویروسی بود. | |||
کمیتهٔ نوبل اعلام کرد که این کشف نشان می‌دهد ژن‌های سرطان‌زا می‌توانند از ژن‌های طبیعی موجود در سلول‌های جانوری منشأ بگیرند. ویروس با برداشتن و تغییر دادن چنین ژن‌هایی می‌تواند توانایی ایجاد تومور پیدا کند. مهم‌تر از آن، همین ژن‌های طبیعی در سلول‌های سالم نیز وجود دارند و فعال‌شدن نادرست آن‌ها ممکن است در سرطان‌های غیر ویروسی نیز نقش داشته باشد.<ref name="نوبل-اطلاعات" /> | |||
== درگذشت == | |||
جی. مایکل بیشاپ در ۲۰ مارس ۲۰۲۶ در سان‌فرانسیسکو، کالیفرنیا درگذشت. او ۹۰ سال داشت. نام او در تاریخ پزشکی مدرن با پیوندزدن ویروس‌شناسی، ژنتیک و سرطان‌شناسی مولکولی باقی مانده است. کشف پروتو-انکوژن‌ها راه را برای مطالعهٔ ژن‌های عامل سرطان و توسعهٔ درمان‌های مبتنی بر ویژگی‌های مولکولی هر تومور هموار کرد.<ref name="نوبل-اطلاعات" /> | |||
== حمایت از مقاومت ایران == | |||
نام جی. مایکل بیشاپ در فهرست امضاکنندگان بیانیهٔ مشترک ۵۶ برندهٔ نوبل در حمایت از اجلاس ایران آزاد در سال ۲۰۲۲ آمده است. [[شورای ملی مقاومت ایران]] در گزارش خود، او را با عنوان «پروفسور جی. مایکل بیشاپ، برندهٔ نوبل پزشکی ۱۹۸۹، ایالات متحده» معرفی کرده است.<ref name="شورا-۲۰۲۲">[https://www.ncr-iran.org/en/news/iran-protests/joint-statement-of-56-nobel-laureates-in-support-of-free-iran-summit-2022/ Joint Statement of 56 Nobel Laureates in Support of Free Iran Summit 2022، شورای ملی مقاومت ایران، ۲۹ اوت ۲۰۲۲]</ref> | |||
در متن این بیانیه، امضاکنندگان نگرانی خود را دربارهٔ وضعیت حقوق بشر در ایران اعلام کرده و از خواست مردم ایران برای آزادی و دموکراسی حمایت کرده‌اند. آنان همچنین از طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی برای آیندهٔ ایران پشتیبانی کرده‌اند؛ طرحی که بر حق رأی همگانی، انتخابات آزاد، جدایی دین از دولت، برابری جنسیتی، دینی و قومی، همزیستی مسالمت‌آمیز و ایران غیراتمی تأکید دارد. | |||
نام بیشاپ در نامهٔ مشترک ۸۰ برندهٔ نوبل به رهبران جهان در سال ۲۰۲۴ نیز آمده است. این نامه با محکوم‌کردن سرکوب و نقض حقوق بشر در ایران، از جامعهٔ بین‌المللی خواسته است از تلاش مردم ایران برای دستیابی به آزادی و جمهوری دموکراتیک حمایت کند.<ref name="شورا-۲۰۲۴">[https://www.ncr-iran.org/en/global-support-statements/in-joint-letter-to-world-leaders-79-nobel-laureates-support-free-and-democratic-iran/ In Joint Letter to World Leaders, 80 Nobel Laureates Support Free and Democratic Iran، شورای ملی مقاومت ایران، ۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴]</ref> | |||
== منابع == | |||
<references /> | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۱ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۴
| جی. مایکل بیشاپ | |
|---|---|
 | |
| متولد | ۲۲ فوریهٔ ۱۹۳۶ |
| مرگ | ۲۰ مارس ۲۰۲۶ سان‌فرانسیسکو، کالیفرنیا، ایالات متحده |
| محل زندگی | سان‌فرانسیسکو، ایالات متحده |
| ملیت | آمریکایی |
| جوایز | جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی ۱۹۸۹؛ نشان ملی علوم |
جان مایکل بیشاپ (J. Michael Bishop؛ ۲۲ فوریهٔ ۱۹۳۶ – ۲۰ مارس ۲۰۲۶) پزشک، ویروس‌شناس و زیست‌شناس سرطان آمریکایی بود. او به‌خاطر کشف منشأ سلولی ژن‌هایی که می‌توانند باعث سرطان شوند، شناخته می‌شود. بیشاپ و هارولد وارموس در سال ۱۹۸۹ به‌طور مشترک جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را دریافت کردند. انگیزهٔ رسمی جایزه «برای کشف منشأ سلولی انکوژن‌های رتروویروسی» اعلام شد.[۱]
کشف بیشاپ و وارموس نگاه دانشمندان به سرطان را تغییر داد. پیش از این تصور می‌شد ژن‌های سرطان‌زا عمدتاً ویژگی اختصاصی ویروس‌های عامل سرطان هستند. پژوهش آن‌ها نشان داد که این ژن‌ها در اصل از ژن‌های طبیعی سلول‌های جانوری منشأ می‌گیرند و ویروس‌ها می‌توانند نسخه‌ای از آن‌ها را با خود حمل کنند. اگر این ژن‌ها بر اثر جهش یا تغییرات دیگر فعال شوند، تنظیم رشد و تقسیم سلول به هم می‌خورد و تومور شکل می‌گیرد.
زندگی و تحصیلات
جی. مایکل بیشاپ در ۲۲ فوریهٔ ۱۹۳۶ در شهر یورک در ایالت پنسیلوانیا متولد شد. او در ناحیه‌ای روستایی در کرانهٔ غربی رودخانهٔ سوسکوهانا بزرگ شد. پدرش کشیش لوتری بود و خانوادهٔ او زندگی ساده‌ای داشتند. بیشاپ در کودکی به تاریخ، موسیقی و ادبیات علاقه‌مند بود و در ابتدا مسیر حرفه‌ای مشخصی در علوم زیستی نداشت.[۲]
او در کالج گتیسبورگ تحصیل کرد و رشتهٔ شیمی را برگزید. بیشاپ در ابتدا قصد داشت پزشک شود، اما در دوران دانشگاه به آموزش و پژوهش علمی علاقه‌مند شد. سپس وارد دانشکدهٔ پزشکی هاروارد شد. در آنجا دریافت که مسیر پیشرفت در زیست‌پزشکی تنها از راه طبابت نمی‌گذرد و پژوهش بنیادی نقش مهمی دارد.
بیشاپ پس از دریافت مدرک پزشکی، دوره‌ای را در بیمارستان عمومی ماساچوست گذراند و در سال‌های بعد در برنامهٔ آموزش پژوهشی مؤسسهٔ ملی سلامت ایالات متحده فعالیت کرد. او در این دوره با مطالعهٔ تکثیر ویروس فلج اطفال و ویروس‌های جانوری، به زیست‌شناسی مولکولی علاقه‌مند شد. در سال ۱۹۶۸ به هیئت علمی دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو پیوست و بیشتر دوران علمی خود را در آن دانشگاه گذراند.[۳]
همکاری با هارولد وارموس
بیشاپ در دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو با هارولد وارموس همکاری کرد. آن‌ها پژوهش خود را بر ویروس سارکومای روس، یک رتروویروس عامل سرطان در جوجه‌ها، متمرکز کردند. این ویروس در سلول‌های آلوده تغییراتی ایجاد می‌کرد که به رشد تومور می‌انجامید.
پژوهشگران می‌خواستند بدانند ژن ویروسی مسئول ایجاد سرطان چگونه عمل می‌کند. آنان ژن سرطان‌زای ویروس را که v-src نام گرفت، جدا و با ژن‌های سلول‌های طبیعی مقایسه کردند. نتیجهٔ آزمایش‌ها شگفت‌آور بود: نسخه‌ای بسیار مشابه از این ژن در DNA سلول‌های سالم جوجه و دیگر جانوران وجود داشت.
این یافته نشان داد که ویروس ژن سرطان‌زا را از هیچ خلق نکرده است. ویروس در طول تکامل، نسخه‌ای از یک ژن طبیعی سلول را گرفته و با خود حمل کرده بود. ژن طبیعی c-src بخشی از سامانهٔ تنظیم رشد و پیام‌رسانی سلول بود. هنگامی که نسخهٔ ویروسی آن تغییر کرد یا به شکل نامناسبی فعال شد، می‌توانست سلول را به سمت سرطانی‌شدن سوق دهد.[۴]
پروتو-انکوژن‌ها و سرطان
ژن‌های طبیعی سلول که توانایی تبدیل‌شدن به ژن‌های سرطان‌زا را دارند، پروتو-انکوژن نامیده می‌شوند. این ژن‌ها در حالت طبیعی برای رشد، تقسیم، تمایز و بقای سلول ضروری‌اند. سلول برای آن‌که به‌درستی رشد کند، باید پیام‌های دقیقی دربارهٔ زمان تقسیم و زمان توقف دریافت کند.
اگر پروتو-انکوژن بر اثر جهش تغییر کند، تعداد نسخه‌های آن افزایش یابد یا بیش از اندازه فعال شود، ممکن است پیام‌های رشد به‌طور مداوم صادر شوند. در این حالت، سلول بدون توجه به نیاز بافت تقسیم می‌شود. جهش در ژن‌های تنظیم‌کنندهٔ رشد می‌تواند همراه با تغییرات دیگری در ژنوم، به ایجاد سرطان کمک کند.
کشف بیشاپ و وارموس نشان داد که سرطان اساساً بیماری‌ای مرتبط با ژن‌هاست؛ اما این موضوع به معنای ارثی‌بودن همهٔ سرطان‌ها نیست. بسیاری از تغییرات سرطان‌زا پس از تولد و در سلول‌های بدن رخ می‌دهند. این تغییرات می‌توانند در اثر خطاهای طبیعی تکثیر DNA، عوامل محیطی یا فرایندهای دیگر ایجاد شوند.
اهمیت کشف در سرطان‌شناسی
پیش از کشف پروتو-انکوژن‌ها، سرطان بیشتر به‌عنوان رشد بی‌قاعدهٔ بافت یا بیماری ناشی از عوامل بیرونی بررسی می‌شد. پژوهش بیشاپ و وارموس توجه را به شبکه‌های ژنتیکی داخل سلول جلب کرد. آنان نشان دادند که سلول سرطانی از همان سازوکارهای طبیعی رشد استفاده می‌کند، اما این سازوکارها را از مسیر تنظیم‌شده خارج می‌سازد.
این دیدگاه به شکل‌گیری سرطان‌شناسی مولکولی کمک کرد. دانشمندان پس از آن توانستند ژن‌های متعدد مرتبط با سرطان را شناسایی کنند. برخی از این ژن‌ها پیام‌های رشد را منتقل می‌کنند و برخی دیگر در ترمیم DNA، مرگ برنامه‌ریزی‌شدهٔ سلول یا کنترل چرخهٔ سلولی نقش دارند.
اهمیت عملی این کشف در درمان‌های هدفمند نیز آشکار شد. وقتی یک تومور به دلیل فعال‌شدن مسیر مولکولی مشخصی رشد می‌کند، می‌توان دارویی طراحی کرد که همان مسیر را مهار کند. همهٔ سرطان‌ها به یک شکل به این درمان‌ها پاسخ نمی‌دهند، اما شناسایی تغییرات ژنتیکی تومور به انتخاب درمان مناسب‌تر کمک می‌کند.
فعالیت دانشگاهی و علمی
بیشاپ در دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو استاد میکروب‌شناسی و ایمنی‌شناسی و مدیر بنیاد جی. دبلیو. هوپر بود. او از سال ۱۹۶۸ عضو هیئت علمی این دانشگاه شد و در سال ۱۹۸۱ مدیریت بنیاد هوپر را بر عهده گرفت. بیشاپ در سال ۱۹۹۸ به مقام ریاست دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو رسید و تا سال ۲۰۰۹ در این سمت فعالیت کرد.[۳]
او در زمان ریاست دانشگاه، فعالیت پژوهشی خود را نیز ادامه داد. گروه پژوهشی بیشاپ روی مبانی ژنتیکی سرطان و مجموعهٔ بزرگی از ژن‌های سلولی، از جمله پروتو-انکوژن‌ها، کار می‌کرد. او همچنین به آموزش دانشجویان پزشکی و پژوهشگران جوان اهمیت می‌داد و بر ارتباط میان پژوهش بنیادی و نیازهای بالینی تأکید می‌کرد.
بیشاپ عضو آکادمی ملی علوم ایالات متحده و انجمن‌های علمی متعدد بود. او در سال ۲۰۰۳ نشان ملی علوم آمریکا را دریافت کرد. جوایز دیگری مانند جایزهٔ آلبرت لاسکر برای پژوهش‌های بنیادی پزشکی و جوایز علمی انجمن‌های سرطان‌شناسی نیز به او اعطا شد.
جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی ۱۹۸۹
مجمع نوبل مؤسسهٔ کارولینسکا در سال ۱۹۸۹ جایزهٔ فیزیولوژی یا پزشکی را به‌طور مشترک به جی. مایکل بیشاپ و هارولد وارموس اعطا کرد. این جایزه به دلیل اثبات منشأ سلولی انکوژن‌های رتروویروسی بود.
کمیتهٔ نوبل اعلام کرد که این کشف نشان می‌دهد ژن‌های سرطان‌زا می‌توانند از ژن‌های طبیعی موجود در سلول‌های جانوری منشأ بگیرند. ویروس با برداشتن و تغییر دادن چنین ژن‌هایی می‌تواند توانایی ایجاد تومور پیدا کند. مهم‌تر از آن، همین ژن‌های طبیعی در سلول‌های سالم نیز وجود دارند و فعال‌شدن نادرست آن‌ها ممکن است در سرطان‌های غیر ویروسی نیز نقش داشته باشد.[۱]
درگذشت
جی. مایکل بیشاپ در ۲۰ مارس ۲۰۲۶ در سان‌فرانسیسکو، کالیفرنیا درگذشت. او ۹۰ سال داشت. نام او در تاریخ پزشکی مدرن با پیوندزدن ویروس‌شناسی، ژنتیک و سرطان‌شناسی مولکولی باقی مانده است. کشف پروتو-انکوژن‌ها راه را برای مطالعهٔ ژن‌های عامل سرطان و توسعهٔ درمان‌های مبتنی بر ویژگی‌های مولکولی هر تومور هموار کرد.[۱]
حمایت از مقاومت ایران
نام جی. مایکل بیشاپ در فهرست امضاکنندگان بیانیهٔ مشترک ۵۶ برندهٔ نوبل در حمایت از اجلاس ایران آزاد در سال ۲۰۲۲ آمده است. شورای ملی مقاومت ایران در گزارش خود، او را با عنوان «پروفسور جی. مایکل بیشاپ، برندهٔ نوبل پزشکی ۱۹۸۹، ایالات متحده» معرفی کرده است.[۵]
در متن این بیانیه، امضاکنندگان نگرانی خود را دربارهٔ وضعیت حقوق بشر در ایران اعلام کرده و از خواست مردم ایران برای آزادی و دموکراسی حمایت کرده‌اند. آنان همچنین از طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی برای آیندهٔ ایران پشتیبانی کرده‌اند؛ طرحی که بر حق رأی همگانی، انتخابات آزاد، جدایی دین از دولت، برابری جنسیتی، دینی و قومی، همزیستی مسالمت‌آمیز و ایران غیراتمی تأکید دارد.
نام بیشاپ در نامهٔ مشترک ۸۰ برندهٔ نوبل به رهبران جهان در سال ۲۰۲۴ نیز آمده است. این نامه با محکوم‌کردن سرکوب و نقض حقوق بشر در ایران، از جامعهٔ بین‌المللی خواسته است از تلاش مردم ایران برای دستیابی به آزادی و جمهوری دموکراتیک حمایت کند.[۶]
منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ J. Michael Bishop – Facts، وبگاه رسمی جایزهٔ نوبل
- ↑ J. Michael Bishop – Biographical، وبگاه رسمی جایزهٔ نوبل
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ J. Michael Bishop, MD، دانشگاه کالیفرنیا سان‌فرانسیسکو
- ↑ The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1989، بیانیهٔ مجمع نوبل
- ↑ Joint Statement of 56 Nobel Laureates in Support of Free Iran Summit 2022، شورای ملی مقاومت ایران، ۲۹ اوت ۲۰۲۲
- ↑ In Joint Letter to World Leaders, 80 Nobel Laureates Support Free and Democratic Iran، شورای ملی مقاومت ایران، ۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴