کارلوس فیلیپه شیمنش بلو
کارلوس فیلیپه شیمنش بلو (به پرتغالی: Carlos Filipe Ximenes Belo) (زادهٔ ۳ فوریهٔ ۱۹۴۸) اسقف کاتولیک، فعال صلح و برندهٔ مشترک جایزهٔ نوبل صلح ۱۹۹۶ تیمور شرقی است. او به همراه ژوزه راموس-هورتا این جایزه را برای تلاشهای مسالمتآمیز در برابر اشغال اندونزی و دفاع از حقوق مردم تیمور شرقی دریافت کرد. اسقف بلو به دلیل شجاعت در محکومیت خشونت اشغالگران و حمایت از مقاومت مسالمتآمیز، لقب «اسقف شجاع صلح» را کسب کرده است.
زندگی اولیه
کارلوس فیلیپه شیمنش بلو در ۳ فوریه ۱۹۴۸ در والیلاکاما، تیمور شرقی، در خانوادهای کشاورز متولد شد. از کودکی به مسائل دینی علاقهمند بود و تحصیلات مذهبی را آغاز کرد. در سال ۱۹۸۱ بهعنوان کشیش کاتولیک مقدس شد و در سال ۱۹۸۳، در سن ۳۵ سالگی، بهعنوان رئیس کلیسای کاتولیک تیمور شرقی (اسقف اعظم) منصوب گردید.
مقاومت در برابر اشغال
بلافاصله پس از انتصاب، اسقف بلو اشغال نظامی اندونزی را علناً محکوم کرد. نیروهای اشغالگر او را تحت نظارت شدید قرار دادند و چندین بار تهدید به مرگ شد، اما او هرگز از موضع خود عقبنشینی نکرد. در سال ۱۹۸۹ نامهای به دبیرکل سازمان ملل متحد نوشت و خواستار برگزاری همهپرسی برای تعیین سرنوشت تیمور شرقی شد.
پس از قتلعام سانتاکروز در سال ۱۹۹۱، او دو شاهد را مخفیانه به ژنو فرستاد تا در سازمان ملل شهادت دهند. این اقدامات نقش مهمی در جلب توجه جامعهٔ جهانی به جنایات اشغالگران داشت.
دریافت جایزه نوبل صلح
در سال ۱۹۹۶، کارلوس فیلیپه شیمنش بلو به همراه ژوزه راموس-هورتا جایزهٔ نوبل صلح را «به دلیل تلاشهایشان برای یافتن راهحل صلحآمیز و عادلانه برای مناقشه تیمور شرقی» دریافت کردند. این جایزه نقطهٔ عطفی در مبارزهٔ مردم تیمور شرقی برای استقلال بود.
فعالیتهای پس از استقلال
پس از استقلال تیمور شرقی، اسقف بلو به فعالیتهای مذهبی و اجتماعی خود ادامه داد. او نماد مقاومت مذهبی در برابر دیکتاتوری و دفاع از حقوق بشر تحت ستم است.
حمایت از مقاومت ایران
کارلوس فیلیپه شیمنش بلو از حامیان جنبشهای آزادیخواهی بوده و در بیانیه مهم زیر را امضا کرده است:
- امضاکنندهٔ بیانیهٔ ۱۱۳ برندهٔ نوبل (ژانویه ۲۰۲۶) در حمایت از مقاومت ایران.
منابع
«Carlos Filipe Ximenes Belo – Facts». بازبینیشده در ۲۳ مه ۲۰۲۶. «Nobel Laureates Urge Action on Iran». ژانویه ۲۰۲۶. بازبینیشده در ۲۳ مه ۲۰۲۶.
