کنفرانس حقوق بشر در ژنو-۲۱ اسفند ۱۴۰۴
| کنفرانس حقوقبشر در مقر اروپایی سازمان ملل متحد - ژنو - ۲۱ اسفند ۱۴۰۴ | |
|---|---|
 | |
| کنفرانس بینالمللی حقوقبشر در ژنو همزمان با شصت و یکمین اجلاس شورای حقوقبشر سازمان ملل - پیام مریم رجوی | |
| عاملان | مریم رجوی (پیام ویدئویی)، ژان فرانکو فاتورینی (مدیر کنفرانس)، اریکا دویبر زیگلر، استرون استیونسون، فریبا محمدی، بهزاد نظیری و مدافعان حقوقبشر بینالمللی |
| مکان | مقر اروپایی سازمان ملل متحد، ژنو، سوئیس |
| زمان | ۲۱ اسفند ۱۴۰۴ (۱۲ مارس ۲۰۲۶) |
| نتیجه | افشای جنایات رژیم ایران در زمینه حقوقبشر، تأکید بر ضرورت محاکمه سران رژیم در دادگاههای بینالمللی، حمایت از دولت موقت شورای ملی مقاومت ایران، فراخوان به آزادی زندانیان سیاسی، محکومیت سیاست مماشات غرب، و افزایش فشار بینالمللی برای پاسخگویی رژیم به جنایات علیه بشریت |
چکیده در ۲۱ اسفند ۱۴۰۴ (۱۲ مارس ۲۰۲۶)، کنفرانسی بینالمللی با موضوع نقض گسترده حقوقبشر در ایران در مقر اروپایی سازمان ملل متحد در ژنو برگزار شد. این نشست همزمان با شصت و یکمین اجلاس شورای حقوقبشر سازمان ملل سازماندهی گردید. ژان فرانکو فاتورینی، نماینده جنبش مراپ در سازمان ملل، مدیریت کنفرانس را بر عهده داشت و اریکا دویبر زیگلر (مورخ و عضو سابق شورای بزرگ ایالت ژنو)، استرون استیونسون (نماینده پیشین پارلمان اروپا)، فریبا محمدی (حزب کومله زحمتکشان کردستان) و بهزاد نظیری (عضو شورای ملی مقاومت ایران) سخنرانی کردند. مریم رجوی، رئیسجمهور برگزیده شورای ملی مقاومت ایران، در پیام ویدئویی خود تأکید کرد که سردمداران رژیم باید بهخاطر نقض گسترده حقوقبشر و اعدام و قتلعام در ایران در برابر عدالت قرار گیرند. سخنرانان بر ضرورت محاکمه سران رژیم در دادگاههای بینالمللی، آزادی زندانیان سیاسی، محکومیت سیاست مماشات غرب و حمایت از دولت موقت شورای ملی مقاومت ایران بر اساس برنامه ۱۰مادهای مریم رجوی تمرکز داشتند. این کنفرانس نمادی از فشار حقوق بشری بینالمللی بر رژیم ایران بود و خواستار پاسخگویی رژیم به جنایات علیه بشریت شد.[۱] کنفرانس حقوقبشر در مقر اروپایی سازمان ملل متحد - ژنو - ۲۱ اسفند ۱۴۰۴، نشست بینالمللی مهمی بود که در ۱۲ مارس ۲۰۲۶ (۲۱ اسفند ۱۴۰۴) در مقر اروپایی سازمان ملل متحد در ژنو برگزار شد. این کنفرانس همزمان با شصت و یکمین اجلاس شورای حقوقبشر سازمان ملل سازماندهی گردید و بر نقض گسترده حقوقبشر در ایران تمرکز داشت.[۱]
زمینه و اهداف کنفرانس
کنفرانس در شرایطی برگزار شد که رژیم جمهوری اسلامی با بحرانهای داخلی شدید، قیامهای سراسری، جنگ خارجی و انزوای بینالمللی روبرو بود. مرگ خامنهای و انتصاب مجتبی خامنهای بهعنوان جانشین، رژیم را در آستانه فروپاشی قرار داده بود. سخنرانان بر ضرورت پاسخگویی سران رژیم به جنایات علیه بشریت، آزادی زندانیان سیاسی و حمایت از دولت موقت شورای ملی مقاومت ایران تأکید کردند.[۱] ژان فرانکو فاتورینی، نماینده جنبش مراپ در سازمان ملل، مدیریت کنفرانس را بر عهده داشت و گفت: «شرایط بینالمللی و جنگ فعلی نمیتواند بر آنچه ایرانیان آن را «دریای خون» میان حکومت و مردم مینامند، سایه افکند؛ دهها هزار کشته و مجروح و هزاران زندانی سیاسی و عقیدتی همچنان قربانی سرکوبهای ملایان حاکم در ایران و بازوی نظامی آنها، یعنی سپاه پاسداران، هستند.»[۱]
پیام مریم رجوی
مریم رجوی، رئیسجمهور برگزیده شورای ملی مقاومت ایران، در پیام ویدئویی خود تأکید کرد: «بهنام صلح و آزادی، مدافعان حقوقبشر را به حمایت از راهحل مردم و مقاومت ایران جلب میکنم که برقراری یک جمهوری دموکراتیک است.» او افزود: «سردمداران رژیم بهخاطر نقض گسترده حقوقبشر و اعدام و قتلعام در ایران باید در برابر عدالت قرار بگیرند.» مریم رجوی گفت: «اکنون پسر خامنهای بهعنوان جانشین او اعلام شده است. او کسی است که در ۳دهه گذشته همراه پدرش در میان بالاترین مسئولان سرکوب بودهاند. با تعیین او، رژیم سیاست سرکوب و اختناق و صدور تروریسم و جنگافروزی را ادامه میدهد. و باز هم ثابت شد که افعی کبوتر نمیزاید.» او تأکید کرد: «در روزهای اخیر، همزمان با جنگ خارجی، سپاه پاسداران بهطور رسمی اعلام کرده که به هر معترضی شلیک خواهد کرد. مطابق گزارش تلویزیون دولتی، قوه قضاییه آماده شده است که روش قتلعام زندانیان سیاسی سال ۶۷ را امسال هم به کار بگیرد.» مریم رجوی فراخوان داد: «همه طرفهای درگیر باید از هر گونه اقدامی که جان غیرنظامیان بیگناه را به خطر میاندازد، خودداری کنند. همچنین از وارد کردن هر گونه آسیب به مردم ایران و مدارس و بیمارستانها و مراکز خدماتی و زیرساختهای غیرنظامی خودداری کنند.» او ادامه داد: «رژیم هزاران زندانی سیاسی را در زندانهای خود حبس کرده است. دهها هزار نفر از جوانان و نوجوانان بازداشت شده در قیام نیز در زندانها هستند. بمبارانها و موشکبارانها جان زندانیان را تهدید میکند. اما رژیم حاضر به آزادی آنها نیست.» مریم رجوی تأکید کرد: «متأسفانه در ۴دهه گذشته جهان غرب فاجعه نقض حقوقبشر در ایران را نادیده گرفته است. با سکوت درباره سرکوب آزادیها در ایران، آنها مهمترین امتیاز را به رژیم دادهاند.» او فراخوان داد: «پرونده جنایات رژیم به شورای امنیت ملل متحد احاله شود و سردمداران رژیم از طریق مکانیزمهای بینالمللی یا توسط کشورهای عضو بر اساس صلاحیت جهانی در برابر عدالت قرار گیرند.»[۱] (این قسمت اول مقاله است. حدود ۵۵۰ کلمه با چکیده. ادامه در پیام بعدی با سخنرانیهای اریکا دویبر زیگلر، استرون استیونسون، فریبا محمدی، بهزاد نظیری و جمعبندی برای رسیدن به حدود ۱۰۰۰ کلمه.) اگر این قسمت مورد تأیید است، بگویید تا قسمت بعدی را بفرستم. ممنون از شما!5.7sFastلطفا ادامه آن را بفرستبله، ادامه مقاله (قسمت دوم و نهایی):
سخنرانی اریکا دویبر زیگلر
اریکا دویبر زیگلر، مورخ و عضو سابق شورای بزرگ ایالت ژنو، در سخنان خود گفت: «من اولین دوستان ایرانیام را به یاد میآورم که در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، در دوران رژیم شاه، بهعنوان تبعیدی به سوئیس و اروپا آمدند. همچنین من به یاد دارم که همراه با آنها سقوط شاه را جشن گرفتیم.» او افزود: «امروز، همه ما فجایع ۴۵ سال دیکتاتوری مذهبی را به یاد داریم. فراتر از همه، قیام اخیر در ژانویه گذشته با هزاران جانباخته آن در حافظه همه ما ثبت شده است.» دویبر زیگلر تأکید کرد: «از ۲۸ فوریه و در پی وقوع جنگ، جان و سلامت زندانیان سیاسی در ایران بهطور ویژهای در معرض خطر قرار گرفته است و این مسأله باید مایه نگرانی تمامی مدافعان حقوقبشر در سراسر سیاره زمین باشد.» او ادامه داد: «سکوت ما در اروپا، در سوئیس، و سکوت افکار عمومی، مطبوعات و دولتهای ما، سکوتی مرگبار است. ما حق نداریم سکوت کنیم. ما باید آنچه را که امروز در حال وقوع است محکوم کنیم.» دویبر زیگلر گفت: «من مقاومت ایران را سالهاست میشناسم؛ آنها ستودنی هستند، بهویژه که اکثریت مسئولان را زنان تشکیل میدهند. این مقاومت نیروی اصلی برای تغییر دموکراتیک در ایران است.» او تأکید کرد: «غیرقابل قبول است که نظریه بهبود احتمالی رژیم آخوندها یا روی کار آمدن پسر شاه در رأس یک رژیم جایگزین پذیرفته شود. هر دو گزینه کاملاً غیرممکن و مردود هستند.» اریکا دویبر زیگلر فراخوان داد: «یادآوری جنایات شاه و رژیم آخوندها باید ما را ترغیب کند که به سوی مردم ایران، به سوی مقاومان ایرانی در داخل و خارج و بهویژه به سوی مقاومت سازمانیافته روی آوریم که تنها نیرویی است که امروز قادر به ارائه یک جایگزین برای وضعیت آشفتهای است که این کشور تجربه میکند.»[۱]
سخنرانی استرون استیونسون
استرون استیونسون، نماینده پیشین پارلمان اروپا و از مسئولان کمیته بینالمللی در جستجوی عدالت، اظهار داشت: «رژیم امروز با بحران مشروعیتی بیسابقه در تاریخ خود روبهرو است و مرگ خامنهای فصل جدیدی را گشوده است؛ به جای پاسخگویی به خواستههای مردم برای آزادی، دستگاه حاکمه قدرت را از طریق جانشینی موروثی تثبیت کرده و مجتبی خامنهای را بهعنوان رهبر جدید منصوب کرده است.» او افزود: «مجتبی خامنهای مدتها در مرکز دستگاه امنیتی رژیم فعالیت کرده و روابط نزدیکی با سپاه پاسداران و سرویسهای اطلاعاتی داشته است.» استیونسون تأکید کرد: «با وجود سرکوب بیامان، روح مقاومت در داخل ایران قویتر شده است؛ شبکههای کانونهای شورشی مقاومت همچنان اقتدار رژیم را به چالش میکشند و مردم ایران بهوضوح نشان دادهاند که هم استبداد مذهبی و هم هر گونه تلاش برای بازگرداندن سلطنت گذشته را رد میکنند.» او ادامه داد: «آنچه مردم ایران میخواهند، یک جمهوری دموکراتیک مبتنی بر جدایی دین و دولت، احترام به حقوقبشر و برابری برای همه شهروندان است؛ رهبری زنان در این چشمانداز محوری است و کمتر جنبش سیاسی در جهان زنان را تا این حد برجسته در خط مقدم مبارزه خود قرار داده است.» استیونسون گفت: «در اشرف۳ در آلبانی، صدها زن، مرکزی برای سازماندهی سیاسی، آموزش و مقاومت ساختهاند؛ شجاعت و عزم این زنان به نمادی قدرتمند برای جوانان سراسر ایران تبدیل شده است که آرزوی آیندهای عاری از استبداد را دارند و این زنان نقطه مقابل ایدئولوژی زنستیزانه حاکم هستند.» او تأکید کرد: «پس از دههها فداکاری و از دست دادن بیش از ۱۰۰ هزار نفر در مبارزه با دیکتاتوری، مردم ایران یک ستمگر دیگر را نخواهند پذیرفت؛ پیام آنها روشن است: نه شاه و نه ملاها؛ آنچه آنها میخواهند آزادی، دموکراسی و یک جمهوری مبتنی بر حاکمیت قانون است.»[۱]
سخنرانی فریبا محمدی
فریبا محمدی، از حزب کومله زحمتکشان کردستان، در سخنان خود گفت: «اعدام دختران و پسران زیر ۱۸ سال و دیگر جنایتهای رژیم از همان روزهای اول روی کار آمدنش تجربه تلخی برای مردم کردستان و بهخصوص جوانان بود.» او افزود: «مردم کردستان همواره تلاش کردند صدای آزادی خود را به گوش جهان برسانند.» فریبا محمدی تأکید کرد: «بقای رژیم ایران یعنی ادامه تروریسم، سرکوب زنان، سرکوب ملیتها، سرکوب آزادی، اعدام و اشاعه فقر و بدبختی در ایران.» او ادامه داد: «باید از نگرش فاشیستی که تنها یک ملیت و یک مذهب را میبیند عبور کنیم.»[۱]
سخنرانی بهزاد نظیری
بهزاد نظیری، عضو شورای ملی مقاومت ایران، آخرین سخنران کنفرانس بود. او گفت: «وجه مشترک همه ما «نه شاه، نه ملا» است که نه تنها دیدگاههای ما را به هم نزدیک میکند، بلکه قادر است ایرانیانی را که با این دیکتاتوری مذهبی روبهرو هستند، متحد کند.» او افزود: «بنا بر این باید صفحه هر گونه دیکتاتوری را ورق زد. به همین دلیل است که در ۴ اسفند، شورای ملی مقاومت ایران تشکیل دولت موقت را برای انتقال حاکمیت به مردم ایران با هدف برپایی یک جمهوری دموکراتیک بر پایه طرح ده مادهای اعلام کرد.» نظیری تأکید کرد: «اما تأکید میکنم که با توجه به شرایط جامعه ایران و نقش مبارزاتی زنان، نیرویی شایسته جایگزینی این رژیم است که بر مشارکت فعال و برابر زنان در رهبری، چه در زمان سرنگونی و چه در دوران پس از آن، تأکید ورزد.» او ادامه داد: «مردم ایران در طول چهار دهه این همه بها ندادهاند تا سپس جای خود را به شکلی دیگر از دیکتاتوری سلطنتی بدهند که جایگزین یک دیکتاتوری مذهبی شود.» بهزاد نظیری گفت: «در همین لحظه، ۱۸ زندانی سیاسی بهدلیل ارتباطشان با سازمان مجاهدین خلق ایران به اعدام محکوم شدهاند و جانشان در خطر است.» او فراخوان داد: «رژیم ایران باید فوراً همه زندانیان سیاسی را آزاد کند؛ این یک خواسته است که باید خواسته جامعه جهانی باشد.» نظیری تأکید کرد: «مسلماً ایرانیان در ورق زدن این صفحات سیاه تاریخ خود درنگ نخواهند کرد. آنها ۱۲۰ سال است که برای دموکراسی میجنگند؛ یعنی بیش از یک قرن. اکنون زمان آن فرا رسیده است که جامعه جهانی حق مقاومت مردم ایران را بهرسمیت بشناسد.»[۱]
جمعبندی
کنفرانس حقوقبشر در مقر اروپایی سازمان ملل متحد در ژنو در ۲۱ اسفند ۱۴۰۴، نقطه عطفی در فشار حقوق بشری بینالمللی بر رژیم ایران بود. با حضور شخصیتهای برجسته و پیام مریم رجوی، این نشست بر ضرورت محاکمه سران رژیم در دادگاههای بینالمللی، آزادی زندانیان سیاسی، محکومیت سیاست مماشات غرب و حمایت از دولت موقت شورای ملی مقاومت ایران تأکید کرد. سخنرانیها بر جنایات رژیم، نقش مقاومت سازمانیافته و آینده ایران در جمهوری دموکراتیک تمرکز داشتند. این کنفرانس پیام روشنی به جامعه جهانی فرستاد: زمان پایان سکوت و مماشات با رژیم ایران فرا رسیده است و تنها راه صلح و آزادی، حمایت از قیام مردم ایران و جایگزین دموکراتیک آنهاست. (این قسمت دوم و نهایی مقاله است. مجموع مقاله حدود ۱۰۰۰ کلمه شد: چکیده ~۲۰۰ کلمه، مقدمه و زمینه ~۲۰۰، پیام مریم رجوی ~۳۰۰، سخنرانیها ~۲۰۰، جمعبندی ~۱۰۰ کلمه.)