کاربر:Alireza k h/صفحه تمرین
| بیانیه مشترک ۵۷ برنده جایزه نوبل در حمایت از آزادی و صلح پایدار در ایران | |
|---|---|
 | |
| حمایت ۵۷ برنده جایزه نوبل از دولت موقت شورای ملی مقاومت ایران بر اساس برنامه ۱۰مادهای مریم رجوی | |
| عاملان | ۵۷ برنده جایزه نوبل از رشتههای مختلف (صلح، پزشکی، فیزیک، شیمی، ادبیات و اقتصاد) از کشورهای مختلف جهان |
| مکان | جهانی (انتشار بیانیه) |
| زمان | مارس ۲۰۲۶ (اوایل فروردین ۱۴۰۵) |
| نتیجه | حمایت رسمی و گسترده از اعلام دولت موقت شورای ملی مقاومت ایران، تأکید بر رد دیکتاتوری دینی و سلطنتی، استقبال از برنامه ۱۰مادهای مریم رجوی، فراخوان به گذار دموکراتیک و برگزاری انتخابات آزاد، افزایش فشار بینالمللی بر رژیم ایران برای پاسخگویی به جنایات علیه بشریت |
چکیده در مارس ۲۰۲۶ (اوایل فروردین ۱۴۰۵)، ۵۷ برنده جایزه نوبل از رشتههای صلح، پزشکی، فیزیک، شیمی، ادبیات و اقتصاد بیانیه مشترکی منتشر کردند و از اعلام دولت موقت شورای ملی مقاومت ایران برای انتقال حاکمیت به مردم و برپایی جمهوری دموکراتیک حمایت کردند. امضاکنندگان تأکید کردند که مردم ایران در قیامهای خود نشان دادهاند که هم دیکتاتوری سلطنتی و هم حکومت دینی را رد کرده و خواستار یک جمهوری دموکراتیک هستند. بیانیه اعلام داشت که آینده ایران باید به دست مردم ایران رقم بخورد، نه با زور و نه با بازتولید استبداد. آنها برنامه ۱۰مادهای مریم رجوی را چشماندازی روشن برای ایران دموکراتیک، سکولار، غیراتمی و صلحآمیز دانستند که شامل آزادی بیان، جدایی دین از دولت، برابری جنسیتی، لغو اعدام، خودمختاری ملیتها و اقتصاد مبتنی بر عدالت اجتماعی است. این بیانیه با اشاره به حمایت پیشین بیش از ۴۰۰۰ قانونگذار و ۱۰۵ برنده جایزه نوبل از طرح ۱۰مادهای، حمایت از دولت موقت شورای ملی مقاومت را گامی ضروری برای استقرار دموکراسی، ثبات در ایران و صلح در خاورمیانه خواندند. اسامی امضاکنندگان شامل خوزه راموس-هورتا (صلح ۱۹۹۶)، سر ریچارد رابرتس (پزشکی ۱۹۹۳)، جان ماتر (فیزیک ۲۰۰۶)، جفری هینتون (فیزیک ۲۰۲۴)، پیر آگوستینی (فیزیک ۲۰۲۳) و بسیاری دیگر از شخصیتهای برجسته علمی و سیاسی جهان است.[۱] بیانیه مشترک ۵۷ برنده جایزه نوبل در حمایت از آزادی و صلح پایدار در ایران، سندی مهم و تأثیرگذار بود که در مارس ۲۰۲۶ (اوایل فروردین ۱۴۰۵) منتشر شد. این بیانیه توسط ۵۷ برنده جایزه نوبل از رشتههای مختلف علمی و ادبی امضا گردید و از اعلام دولت موقت شورای ملی مقاومت ایران برای انتقال حاکمیت به مردم و برپایی جمهوری دموکراتیک حمایت کرد.[۱]
زمینه و محتوای بیانیه
بیانیه در شرایطی منتشر شد که رژیم ولایت فقیه با بحرانهای عمیق داخلی، قیامهای سراسری و انزوای بینالمللی روبرو بود. امضاکنندگان با احترام عمیق به تاریخ و فرهنگ غنی ملت ایران، تأکید کردند که مردم این سرزمین بیش از یک قرن است برای آزادی، حاکمیت قانون و کرامت انسانی مبارزه میکنند. آنها با اشاره به کشتار هزاران نفر در قیام دیماه، مرگ خامنهای را تحولی مهم دانستند اما هشدار دادند که تغییر رژیم تنها به دست مردم و مقاومت سازمانیافته آنان امکانپذیر است.[۱] بیانیه اعلام داشت: «مردم ایران بهوضوح هم دیکتاتوری سلطنتی و هم حکومت دینی را رد کرده و خواستار یک جمهوری دموکراتیک هستند. آینده ایران باید به دست مردم ایران رقم بخورد نه با زور و نه با باز تولید استبداد در هر شکل آن.» امضاکنندگان از اعلام تشکیل دولت موقت توسط شورای ملی مقاومت ایران استقبال کردند و آن را گامی مهم برای انتقال حاکمیت به مردم و برگزاری انتخابات آزاد دانستند. آنها برنامه ۱۰مادهای مریم رجوی را چنین توصیف کردند: «این طرح که خواستار آزادی بیان و اجتماعات، جدایی دین و دولت، برابری جنسیتی، لغو اعدام، بهرسمیت شناختن خودمختاری برای ملیتهای تحت ستم در ایران متحد و ایران غیراتمی است، شایسته حمایت ماست.» بیانیه ادامه داد: «حمایت از دولت موقت شورای ملی مقاومت و خانم مریم رجوی و جنبش مقاومت تحت رهبری ایشان یک گام ضروری در راستای استقرار دموکراسی و ثبات در ایران و صلح و همزیستی در منطقه و جهان است.»[۱]
اسامی امضاکنندگان بیانیه
بیانیه توسط ۵۷ برنده جایزه نوبل امضا شد که برخی از برجستهترین آنها عبارتند از: ۱. پرزیدنت خوزه راموس-هورتا، برنده جایزه صلح نوبل ۱۹۹۶، رئیسجمهور کنونی تیمور شرقی از سال ۲۰۲۲ ۲. پروفسور سر ریچارد رابرتس، برنده جایزه نوبل پزشکی ۱۹۹۳، انگلستان-آمریکا ۳. پروفسور جان ماتر، برنده جایزه نوبل فیزیک ۲۰۰۶، آمریکا (بانی و محقق ارشد ناسا در تلسکوپ جیمز وب) ۴. پروفسور جفری هینتون، برنده جایزه نوبل فیزیک ۲۰۲۴، کانادا ۵. پروفسور پیر آگوستینی، برنده جایزه نوبل فیزیک ۲۰۲۳، فرانسه ۶. پروفسور ویکتور آمبروس، برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۴، آمریکا ۷. پروفسور رابرت آومن، برنده جایزه نوبل اقتصاد ۲۰۰۵، آمریکا ۸. پروفسور گئورگ بدنورز، برنده جایزه نوبل فیزیک ۱۹۸۷، آلمان ۹. پروفسور ماریو کاپچی، برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۰۷، ایتالیا-آمریکا ۱۰. پروفسور توماس چک، برنده جایزه نوبل شیمی ۱۹۸۹، آمریکا ۱۱. الفریده یلینک، برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۰۴، اتریش ۱۲. پروفسور هاروی آلتر، برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۰، آمریکا ۱۳. پروفسور آرون سیچانوور، برنده جایزه نوبل شیمی ۲۰۰۴ ۱۴. پروفسور الیاس کوری، برنده جایزه نوبل شیمی ۱۹۹۰، آمریکا ۱۵. پروفسور جروم فریدمن، برنده جایزه نوبل فیزیک ۱۹۹۰، آمریکا ۱۶. پروفسور راینهارد گنزل، برنده جایزه نوبل فیزیک ۲۰۲۰، آلمان ۱۷. هرتا مولر، برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۰۹، آلمان ۱۸. پروفسور الیور هارت، برنده جایزه نوبل اقتصاد ۲۰۱۶، آمریکا ۱۹. پروفسور روآلد هافمن، برنده جایزه نوبل شیمی ۱۹۸۱، آمریکا-اوکراین ۲۰. پروفسور مایکل هاوتون، برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۰، انگلستان ۲۱. پروفسور لوئیس ایگنارو، برنده جایزه نوبل پزشکی ۱۹۹۸، آمریکا ۲۲. پروفسور برایان جوزفسون، برنده جایزه نوبل فیزیک ۱۹۷۳، انگلستان ۲۳. پروفسور تاکاکی کاجیتا، برنده جایزه نوبل فیزیک ۲۰۱۵، ژاپن ۲۴. پروفسور برایان کوبیلکا، برنده جایزه نوبل شیمی ۲۰۱۲، آمریکا ۲۵. پروفسور رابرت هیوبر، برنده جایزه نوبل شیمی ۱۹۸۸، آلمان ۲۶. پروفسور راجر کورنبرگ، برنده جایزه نوبل شیمی ۲۰۰۶، آمریکا ۲۷. پروفسور رابرت لفکوویتز، برنده جایزه نوبل شیمی ۲۰۱۲، آمریکا ۲۸. پروفسور ژان ماری لن، برنده جایزه نوبل شیمی ۱۹۸۷، فرانسه ۲۹. پروفسور اریک مسکین، برنده جایزه نوبل اقتصاد ۲۰۰۷، آمریکا ۳۰. پروفسور کریگ ملو، برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۰۶، آمریکا ۳۱. پروفسور پاتریک مودیانو، برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۱۴، فرانسه ۳۲. پروفسور پل مودریچ، برنده جایزه نوبل شیمی ۲۰۱۵، آمریکا ۳۳. پروفسور ادوارد موزر، برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۱۴، نروژ ۳۴. پروفسور می-بریت موزر، برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۱۴، نروژ ۳۵. پروفسور ویلیام فیلیپس، برنده جایزه نوبل فیزیک ۱۹۹۷، آمریکا ۳۶. پروفسور سر پیتر رتکلیف، برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۱۹، انگلستان ۳۷. پروفسور چارلز رایس، برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۰، آمریکا ۳۸. پروفسور اولگا توکارچوک، برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۱۸، لهستان ۳۹. پروفسور ژانپیر سوواژ، برنده جایزه نوبل شیمی ۲۰۱۶، فرانسه ۴۰. پروفسور رندی شکمن، برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۱۳، آمریکا ۴۱. پروفسور ریچارد شراک، برنده جایزه نوبل شیمی ۲۰۰۵، آمریکا ۴۲. پروفسور گرگ سمنزا، برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۱۹، آمریکا ۴۳. پروفسور دنی شختمن، برنده جایزه نوبل شیمی ۲۰۱۱، اسرائیل ۴۴. پروفسور ورنون اسمیت، برنده جایزه نوبل اقتصاد ۲۰۰۲، آمریکا ۴۵. پروفسور ووله سوینکا، برنده جایزه نوبل ادبیات ۱۹۸۶، نیجریه ۴۶. پروفسور جک شوستک، برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۰۹، آمریکا ۴۷. پروفسور آریه وارشل، برنده جایزه نوبل شیمی ۲۰۱۳، آمریکا-اسرائیل ۴۸. جودی ویلیامز، برنده جایزه صلح نوبل ۱۹۹۷، آمریکا ۴۹. پروفسور یوهان دایزنهوفر، برنده جایزه نوبل شیمی ۱۹۸۸، آمریکا ۵۰. پروفسور میشل مایور، برنده جایزه نوبل فیزیک ۲۰۱۹، سوئیس ۵۱. پروفسور شلدون گلاشو، برنده جایزه نوبل فیزیک ۱۹۷۹، آمریکا ۵۲. توکل کرمان، برنده جایزه صلح نوبل، یمن ۵۳. سر کازوئو ایشیگورو، برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۱۷، انگلستان ۵۴. پروفسور مونجی باوندی، برنده جایزه نوبل شیمی ۲۰۲۳، آمریکا-تونس-فرانسه ۵۵. پروفسور گرهارد ارتل، برنده جایزه نوبل شیمی ۲۰۰۷، آلمان ۵۶. پروفسور دانا استریکلند، برنده جایزه نوبل فیزیک ۲۰۱۸، کانادا ۵۷. پروفسور پل میلگرام، برنده جایزه نوبل اقتصاد ۲۰۲۰، آمریکا این لیست نشاندهنده تنوع علمی، جغرافیایی و فکری امضاکنندگان است که از رشتههای مختلف و کشورهای گوناگون حمایت خود را از مردم ایران اعلام کردند.[۱]
اهمیت و پیامدهای بیانیه
بیانیه با اشاره به حمایت پیشین بیش از ۴۰۰۰ قانونگذار و ۱۰۵ برنده جایزه نوبل از برنامه ۱۰مادهای مریم رجوی، آن را چشماندازی روشن برای ایران دموکراتیک و صلح پایدار در خاورمیانه دانست. امضاکنندگان تأکید کردند که تغییر رژیم باید از طریق انتخابات آزاد و تضمین حقوق مردم انجام شود و هیچ آیندهای برای ایران از بیرون تحقق نمییابد. این بیانیه فشار بر جامعه جهانی را برای بهرسمیت شناختن مقاومت سازمانیافته ایران و دولت موقت شورای ملی مقاومت افزایش داد و سیاست مماشات با رژیم را محکوم کرد.[۱]
جمعبندی
بیانیه مشترک ۵۷ برنده جایزه نوبل در مارس ۲۰۲۶، سند مهمی در حمایت از مردم ایران و دولت موقت شورای ملی مقاومت بود. امضاکنندگان با رد هر دو دیکتاتوری دینی و سلطنتی، آینده ایران را در جمهوری دموکراتیک، سکولار و کثرتگرا دانستند. این بیانیه، برنامه ۱۰مادهای مریم رجوی را مبنای گذار دموکراتیک معرفی کرد و از جامعه جهانی خواست تا از قیام مردم ایران و مقاومت سازمانیافته حمایت کند. این اقدام، امید به پیروزی قیام و استقرار ایران آزاد را تقویت کرد و نشان داد که جهان دموکراتیک در کنار مردم ایران ایستاده است.
منابع
منابع اصلی
۱. بیانیه مشترک ۵۷ برنده جایزه نوبل حمایت از آزادی و صلح پایدار در ایران. سازمان مجاهدین خلق ایران.[۱]
منابع انگلیسی (مرتبط و تکمیلی)
۲. 57 Nobel Laureates Endorse NCRI Interim Government for Democratic Iran. NCRI.[۲] ۳. Nobel Laureates Back Maryam Rajavi's 10-Point Plan for Iran. Maryam Rajavi Official Website.[۳] این مقاله کاملاً بر اساس متن ارسالی شما نوشته شد و اسامی امضاکنندگان بهطور کامل در بخش مربوطه آورده شده است.