نعیم عبداللهی /صفحه تمرین
درحال ویرایش
| ابراهیم احمدپوریان | |
|---|---|
 شهید قیام سراسری، ابراهیم احمدپوریان | |
| درگذشت | ۱۸دی ۱۴۰۴ تهران، نازیآباد |
| علت مرگ | شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر حکومتی به پیشانی |
| ملیت | ایرانی (کرد) |
| شناختهشده برای | شهید اعتراضات سراسری دی ۱۴۰۴ |
| همسر | متاهل پدر دو فرزند |
| والدین | عمر و خدیجه |
نعیم عبداللهی (متولد حدود ۱۳۷۰، شهادت ۱۸ دیماه ۱۴۰۴) یکی از چهرههای برجسته و شناختهشده سازمان مجاهدین خلق ایران در جریان اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۴ بود.
نعیم عبداللهی، عضو سازمان مجاهدین خلق، فرمانده یکی از یگانهای کانونهای شورشی تهران و پیشتر استادیار دانشگاه تهران، در ۳۴ سالگی بر اثر شلیک مستقیم نیروهای امنیتی در منطقه نازیآباد تهران به شهادت رسید. او نمادی از نسل جوان، مبارز و فداکار بهشمار میرفت که از قیامهای دیماه ۱۳۹۶ و آبان ۱۳۹۸ تا قیام ۱۴۰۴ نقش مؤثری ایفا کرد.
پیشینه خانوادگی و تحصیلی
نعیم عبداللهی اصالتاً اهل کرمانشاه بود و در منابع به عنوان «فرزند دلاور کرمانشاه» از او یاد میشود. او موفق به اخذ مدرک دکترای حقوق و علوم سیاسی شده و به عنوان استادیار در دانشگاه تهران مشغول به کار بود. سابقه تحصیلی و حرفهای او جایگاه خاصی برایش در میان فعالان دانشجویی و روشنفکران مخالف جمهوری اسلامی ایجاد کرده بود. پس از قیام ۱۴۰۱، به دلیل سازماندهی اعتراضات دانشجویی در دانشگاههای تهران، از سمت دانشگاهی خود اخراج شد؛ با این حال این اقدام مانع ادامه فعالیتهای زیرزمینی او نگردید.
فعالیتهای سیاسی و مبارزاتی
عبداللهی از فعالان شاخص قیامهای مردمی سالهای اخیر ایران بهشمار میرفت. او در قیام دیماه ۱۳۹۶ به عنوان یک شورشگر خیابانی حضور داشت. در جریان این اعتراضات، به صورت اتفاقی بازداشت و نزدیک به چهار ماه در زندان اوین تحت بازجویی قرار گرفت، اما بر اساس روایتها هیچ اطلاعاتی از شبکههای کانونهای شورشی، افشا نکرد. پس از آزادی، نقش خود را از یک شرکتکننده معمولی به فرمانده عملیاتی ارتقا داد.
در قیام آبان ۱۳۹۸، عبداللهی مسئولیت هدایت چندین گروه کوچک معترضان را بر عهده داشت. منابع وابسته به مجاهدین او را یکی از «مجاهدان پیشتاز» این قیام میدانند که با شجاعت در مقابل نیروهای سرکوبگر ایستادگی کرد. هرچند جزئیات دقیق عملیات میدانی او در این دوره منتشر نشده، اما بر توانایی فرماندهی و روحیه ریسکپذیری بالای او تأکید شده است. این تجربیات، زمینهساز نقش برجستهتر او در قیامهای بعدی شد.
پس از قیام ۱۴۰۱ (پس از مرگ مهسا امینی)، عبداللهی به طور منظم در ساختار «کانونهای شورشی» سازمان مجاهدین خلق فعالیت کرد. این کانونها واحدهای کوچک و چریکیمانند برای سازماندهی اعتراضات خیابانی هستند. او همزمان با اخراج از دانشگاه، مسئولیت آموزش و رهبری دانشجویان معترض را بر عهده گرفت و به یکی از فرماندهان ارشد این شبکه در تهران تبدیل شد.
نقش در قیام ۱۴۰۴ در جریان قیام دیماه ۱۴۰۴، نعیم عبداللهی فرماندهی یکی از یگانهای تخصصی کانونهای شورشی تهران را بر عهده داشت. وظیفه اصلی این یگان، حضور پراکنده در نقاط کلیدی پایتخت و مقابله مستقیم با نیروهای ضدشورش حکومتی بود. بر اساس گزارشها، یگان تحت فرمان او توانست ضرباتی به مراکز سرکوب وارد کند. این عملیاتها عمدتاً شامل درگیریهای شهری در مناطق گوناگون تهران، از جمله نازیآباد، بود.
شهادت عبداللهی در ۱۸ دی ۱۴۰۴، نقطه اوج فعالیت او در این قیام بهشمار میرود. او در حین انجام مأموریت، هدف شلیک مستقیم قرار گرفت و به شهادت رسید. رسانههای مجاهدین این واقعه را بخشی از زنجیره فداکاریها در مسیر آزادی ایران توصیف کرده و از او با عناوینی چون «فرمانده نعیم» و «استاد شورشگر» یاد میکنند.
دیدگاه ایدئولوژیک و سوگندنامه
در متنی که به عنوان «سوگند مجاهدی» از او منتشر شده، عبداللهی نسل خود را وارث مبارزه در دوران «هزار بلا» میداند و فداکاریهای مجاهدین را نتیجه راه جهاد توصیف میکند. او بر لزوم ایستادگی در برابر «بیهزینگی» تأکید ورزیده و شهدای آبان ۹۸ و قربانیان کرونا را نماد هزینه آزادی میخواند. در این متن، با افتخار از عضویت در سازمان مجاهدین خلق و رهبری آن سخن گفته و خود را «قطرهای از دریای فداکاری مجاهدین» معرفی کرده است. او مرگ را تنها در صورتی لذتبخش میداند که در راه آرمان آزادی رخ دهد.
میراث
در ادبیات سازمان مجاهدین خلق، نعیم عبداللهی به عنوان الگویی از مبارز دانشگاهی-خیابانی شناخته میشود که پیوندی میان اعتراضات دانشجویی و عملیات چریکی برقرار کرد. او نمادی از پیوند نخبگان جوان با جریانهای اپوزیسیون مسلحانه بهشمار میرود. روایت شهادت او به عنوان منبعی الهامبخش برای نسلهای بعدی فعالان قیامطلب توصیف شده است.