کاربر:Alireza k h/صفحه تمرین حق تعیین سرنوشت: تفاوت میان نسخه‌ها

از ایران پدیا
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ایجاد صفحه تمرین انجمن‌های ایالتی و ولایتی
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: برگردانده‌شده
خط ۱: خط ۱:
'''انجمن‌های ایالتی و ولایتی'''، از دستاوردهای مهم [[انقلاب مشروطه]] در ایران بودند که بر اساس متمم قانون اساسی ۱۲۸۶ش تأسیس شدند. هدف از ایجاد این انجمن‌ها، مشارکت مردم در ادارهٔ امور محلی و کاهش تمرکز قدرت در پایتخت بود. این انجمن‌ها در شهرهای بزرگ ــ به‌ویژه تبریز، رشت، مشهد و اصفهان ــ فعال شدند و نقشی کلیدی در پیشبرد اهداف مشروطه و مقاومت در برابر استبداد ایفا کردند. [[احمد کسروی]] در ''تاریخ هیجده‌ساله آذربایجان'' (۱۳۲۳ش) انجمن تبریز را «پایگاه استوار مشروطه» می‌نامد. پژوهشگران بعدی همچون آدمیت، ناطق و آبراهامیان نیز انجمن‌ها را نخستین تجربهٔ حکومت محلی و تمرین دموکراسی در ایران دانسته‌اند.
{{جعبه اطلاعات زندگینامه
| نام = لخ والسا (Lech Wałęsa)
| زادروز = ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۳ ‏(۸۲ سال)
| زادگاه = پوپوو، لهستان اشغالی
| ملیت = لهستانی
| حزب سیاسی = همبستگی (Solidarność)
| سمت = رئیس‌جمهور لهستان (۱۹۹۰–۱۹۹۵)
| جوایز = جایزه صلح نوبل (۱۹۸۳)، مدال آزادی ریاست‌جمهوری آمریکا (۱۹۸۹)
| همسر = دانوتا گووش (ازدواج ۱۹۶۹)
}}


== مبنای قانونی ==
'''لخ والسا''' (به لهستانی: ''Lech Wałęsa''؛ زادهٔ ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۳) فعال حقوق کارگری، سیاستمدار، برندهٔ [[جایزه صلح نوبل]] در سال ۱۹۸۳ و دومین رئیس‌جمهور [[لهستان]] در دوران پس از کمونیسم از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ است.<ref name="nobel-bio" /> وی در مقام یک برق‌کار در [[کارخانه کشتی‌سازی گدانسک]]، به رهبری جنبش سندیکایی خودجوش [[اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ]] رسید؛ جنبشی که نخستین اتحادیهٔ کارگری مستقل غیرکمونیستی در بلوک شرق به‌شمار می‌رفت و نقشی تعیین‌کننده در فروپاشی رژیم‌های اقماری [[اتحاد جماهیر شوروی]] و گذار به مردم‌سالاری ایفا کرد.<ref name="ash-solidarity" />
بر اساس اصل ۹۳ متمم قانون اساسی مشروطه، هر ایالت و ولایت می‌توانست انجمنی متشکل از نمایندگان اصناف و طبقات مختلف تشکیل دهد تا به امور محلی رسیدگی کند. این انجمن‌ها اختیار داشتند در زمینه‌هایی مانند آموزش، بهداشت، مالیات‌های محلی و امنیت شهری تصمیم‌گیری کنند (کسروی، ''تاریخ مشروطه ایران''، ۱۳۲۵).


== نقش در انقلاب مشروطه ==
==== اوایل زندگی و ورود به کارخانه کشتی‌سازی ====
به روایت کسروی، انجمن ایالتی آذربایجان در تبریز نقشی حیاتی در پاسداری از مشروطه داشت. این انجمن در دوران استبداد صغیر، به‌طور عملی ادارهٔ شهر را به دست گرفت و با سازمان‌دهی مجاهدان و صدور اعلامیه‌ها، مانع سقوط کامل مشروطه شد (''تاریخ هیجده‌ساله آذربایجان''، ۱۳۲۳). در رشت و اصفهان نیز انجمن‌های محلی پایگاه نیروهای آزادی‌خواه بودند.
لخ والسا در ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۳ در روستای پوپوو در لهستان تحت اشغال آلمان نازی متولد شد.<ref name="nobel-bio" /> پدرش بولسلاو والسا، نجار بود که در اردوگاه کار اجباری نازی‌ها حبس کشید و اندکی پس از پایان جنگ درگذشت. لخ پس از پایان دوره‌های فنی در سال ۱۹۶۷ به عنوان برق‌کار در کارخانه کشتی‌سازی لنین در [[گدانسک]] استخدام شد.<ref name="gdansk-1970" /> در دسامبر ۱۹۷۰ و در پی افزایش ناگهانی قیمت مواد غذایی، کارگران دست به اعتصاب زدند که با سرکوب شدید نیروهای امنیتی مواجه شد؛ والسا در این رویدادها از اعضای هیئت اعتصاب بود و پس از آن تحت نظارت دائمی پلیس مخفی قرار گرفت.<ref name="gdansk-1970" />


== کشمکش‌های سیاسی ==
==== جنبش همبستگی و مبارزات کارگری (۱۹۸۰–۱۹۸۹) ====
انجمن‌های ایالتی و ولایتی با مخالفت‌هایی نیز روبه‌رو شدند. دولت مرکزی و برخی درباریان آنها را تهدیدی برای اقتدار حکومت می‌دیدند. همچنین میان انجمن‌ها و روحانیان یا نیروهای سنتی گاه اختلافاتی بروز می‌کرد. به گفتهٔ آدمیت، این انجمن‌ها «نخستین تمرین نهادینهٔ خودگردانی» در تاریخ ایران بودند، اما ضعف ساختار سیاسی و فشارهای داخلی و خارجی مانع تداوم پایدارشان شد (''فکر آزادی و مقدمه نهضت مشروطیت''، ۱۳۵۶).
در اوت ۱۹۸۰، در پی اخراج آنا والنتینوویچ از کارخانه کشتی‌سازی، موج تازه‌ای از اعتصابات سراسری شکل گرفت. والسا با بالارفتن از نرده‌های کارخانه به اعتصاب‌کنندگان پیوست و به عنوان رئیس کمیتهٔ اعتصاب بین‌کارخانه‌ای (MKS) انتخاب شد.<ref name="ash-solidarity" /> این اعتصاب به امضای توافق‌نامه تاریخی ۳۱ اوت ۱۹۸۰ و تأسیس رسمی اتحادیه مستقل همبستگی (Solidarność) انجامید که در مدت کوتاهی نزدیک به ۱۰ میلیون عضو جذب کرد.<ref name="ash-solidarity" /> در دسامبر ۱۹۸۱، ژنرال [[وویچیخ یاروزلسکی]] حکومت نظامی اعلام کرد، اتحادیه همبستگی را غیرقانونی شناخت و والسا را به مدت نزدیک به یک سال در حبس خانگی قرار داد.


== اهمیت تاریخی ==
==== جایزه صلح نوبل (۱۹۸۳) ====
هما ناطق انجمن‌ها را «مدرسه‌ای برای دموکراسی محلی» می‌نامد (''ایرانیان و اندیشه تجدد''، ۱۳۷۷). آبراهامیان نیز تأکید می‌کند که انجمن‌ها نشان دادند مردم ایران، حتی در سطوح محلی، خواستار مشارکت در قدرت و نظارت بر امور عمومی بودند (''ایران بین دو انقلاب''، ۱۳۷۷). هرچند این نهادها در عمل عمر کوتاهی داشتند، اما تجربهٔ آنها در حافظهٔ سیاسی ایران باقی ماند.
کمیته نوبل نروژ در سال ۱۹۸۳ جایزه صلح نوبل را به پاس «مبارزه مسالمت‌آمیز برای حقوق آزادی تشکل‌های کارگری» به لخ والسا اعطا کرد.<ref name="nobel-peace-1983" /> والسا از بیم آنکه حکومت لهستان به او اجازهٔ بازگشت به کشور را ندهد، در مراسم اسلو حضور نیافت و همسرش دانوتا والسا متن سخنرانی و جایزه را به نمایندگی از وی دریافت نمود.<ref name="nobel-peace-1983" />


== نتیجه‌گیری ==
==== دوران ریاست‌جمهوری (۱۹۹۰–۱۹۹۵) ====
انجمن‌های ایالتی و ولایتی را می‌توان نخستین تلاش سازمان‌یافته برای تمرکززدایی و مشارکت دموکراتیک در ایران دانست. گرچه این نهادها به دلیل فشارهای سیاسی و ضعف بستر اجتماعی دوام چندانی نیافتند، اما نقشی مهم در تثبیت مشروطه و پرورش فرهنگ سیاسی نوین ایفا کردند.
پس از مذاکرات میزگرد بهار ۱۹۸۹ و پیروزی قاطع همبستگی در انتخابات نیمه‌آزاد، والسا در دسامبر ۱۹۹۰ در نخستین انتخابات سراسری آزاد با کسب ۷۴.۲٪ آرا در دور دوم به ریاست‌جمهوری لهستان رسید.<ref name="presidency-1990" /> دوره ریاست‌جمهوری او هم‌زمان با اجرای برنامه اصلاحات اقتصادی موسوم به «شوک‌درمانی»، خروج کامل یگان‌های ارتش سرخ از خاک لهستان و جهت‌گیری سیاست خارجی به سمت عضویت در [[ناتو]] و [[اتحادیه اروپا]] بود.
 
==== دیدگاه‌ها و مناقشات تاریخی ====
یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات پیرامون والسا، اتهامات مربوط به تماس‌های او با سرویس امنیت دولتی (SB) در اوایل دهه ۱۹۷۰ با نام مستعار «بُلک» (Bolek) است.<ref name="bolek-controversy" /> در سال ۲۰۰۰، دادگاه ویژه تطهیر در لهستان والسا را از اتهام همکاری آگاهانه با پلیس مخفی تبرئه کرد. با این حال، در سال ۲۰۰۸ مورخان مؤسسه یادبود ملی (IPN) با انتشار کتابی اسنادی را مطرح کردند که نشان‌دهنده امضای تعهدنامه در سال ۱۹۷۰ بود؛ والسا همواره این اسناد را ساختگی دانسته و تأکید کرده که هرگز به هم‌رزمان کارگر خود خیانت نکرده است.<ref name="bolek-controversy" />
 
== آثار و کتاب‌شناسی ==
* '''راه امید (Droga nadziei - The Path of Hope)''' (۱۹۸۷)، انتشارات Collins Harvill — [خودزندگی‌نامه]
* '''راه به سوی حقیقت (Droga do prawdy)''' (۲۰۰۸)، انتشارات Świat Książki — [خاطرات و تحلیل سیاسی]
 
== گاه‌شمار رویدادهای کلیدی ==
* '''۲۹ سپتامبر ۱۹۴۳''': تولد در روستای پوپوو لهستان
* '''۱۹۶۷''': آغاز به کار به عنوان برق‌کار در کارخانه کشتی‌سازی گدانسک
* '''دسامبر ۱۹۷۰''': حضور در کمیته اعتصاب دسامبر خونین
* '''۳۱ اوت ۱۹۸۰''': امضای توافق‌نامه گدانسک و تأسیس اتحادیه همبستگی
* '''۱۳ دسامبر ۱۹۸۱''': اعلام حکومت نظامی و بازداشت والسا
* '''۱۰ دسامبر ۱۹۸۳''': دریافت جایزه صلح نوبل در اسلو توسط همسرش
* '''۲۲ دسامبر ۱۹۹۰''': سوگند ریاست‌جمهوری لهستان
* '''۲۰۰۰''': تبرئه در دادگاه تطهیر از اتهام همکاری امنیتی
 
== جستارهای وابسته ==
* [[اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ]]
* [[وویچیخ یاروزلسکی]]
* [[تاریخ لهستان (۱۹۴۵–۱۹۸۹)]]
* [[کارخانه کشتی‌سازی گدانسک]]


== منابع ==
== منابع ==
 
{{پانویس}}
* کسروی، احمد. ''تاریخ هیجده‌سالهٔ آذربایجان''. تهران: امیرکبیر، ۱۳۲۳ش.
* کسروی، احمد. ''تاریخ مشروطهٔ ایران''. تهران: امیرکبیر، ۱۳۲۵ش.
* آدمیت، فریدون. ''فکر آزادی و مقدمه نهضت مشروطیت''. تهران: پیام، ۱۳۵۶.
* ناطق، هما. ''ایرانیان و اندیشهٔ تجدد''. تهران: طرح نو، ۱۳۷۷.
* آبراهامیان، یرواند. ''ایران بین دو انقلاب''. ترجمهٔ احمد گل‌محمدی و محمدابراهیم فتاحی. تهران: نشر نی، ۱۳۷۷.
* آجودانی، ماشاءالله. ''مشروطه ایرانی''. تهران: اختران، ۱۳۷۷.

نسخهٔ ‏۲۹ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۴۱

الگو:جعبه اطلاعات زندگینامه

لخ والسا (به لهستانی: Lech Wałęsa؛ زادهٔ ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۳) فعال حقوق کارگری، سیاستمدار، برندهٔ جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۸۳ و دومین رئیس‌جمهور لهستان در دوران پس از کمونیسم از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ است.[۱] وی در مقام یک برق‌کار در کارخانه کشتی‌سازی گدانسک، به رهبری جنبش سندیکایی خودجوش اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ رسید؛ جنبشی که نخستین اتحادیهٔ کارگری مستقل غیرکمونیستی در بلوک شرق به‌شمار می‌رفت و نقشی تعیین‌کننده در فروپاشی رژیم‌های اقماری اتحاد جماهیر شوروی و گذار به مردم‌سالاری ایفا کرد.[۲]

اوایل زندگی و ورود به کارخانه کشتی‌سازی

لخ والسا در ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۳ در روستای پوپوو در لهستان تحت اشغال آلمان نازی متولد شد.[۱] پدرش بولسلاو والسا، نجار بود که در اردوگاه کار اجباری نازی‌ها حبس کشید و اندکی پس از پایان جنگ درگذشت. لخ پس از پایان دوره‌های فنی در سال ۱۹۶۷ به عنوان برق‌کار در کارخانه کشتی‌سازی لنین در گدانسک استخدام شد.[۳] در دسامبر ۱۹۷۰ و در پی افزایش ناگهانی قیمت مواد غذایی، کارگران دست به اعتصاب زدند که با سرکوب شدید نیروهای امنیتی مواجه شد؛ والسا در این رویدادها از اعضای هیئت اعتصاب بود و پس از آن تحت نظارت دائمی پلیس مخفی قرار گرفت.[۳]

جنبش همبستگی و مبارزات کارگری (۱۹۸۰–۱۹۸۹)

در اوت ۱۹۸۰، در پی اخراج آنا والنتینوویچ از کارخانه کشتی‌سازی، موج تازه‌ای از اعتصابات سراسری شکل گرفت. والسا با بالارفتن از نرده‌های کارخانه به اعتصاب‌کنندگان پیوست و به عنوان رئیس کمیتهٔ اعتصاب بین‌کارخانه‌ای (MKS) انتخاب شد.[۲] این اعتصاب به امضای توافق‌نامه تاریخی ۳۱ اوت ۱۹۸۰ و تأسیس رسمی اتحادیه مستقل همبستگی (Solidarność) انجامید که در مدت کوتاهی نزدیک به ۱۰ میلیون عضو جذب کرد.[۲] در دسامبر ۱۹۸۱، ژنرال وویچیخ یاروزلسکی حکومت نظامی اعلام کرد، اتحادیه همبستگی را غیرقانونی شناخت و والسا را به مدت نزدیک به یک سال در حبس خانگی قرار داد.

جایزه صلح نوبل (۱۹۸۳)

کمیته نوبل نروژ در سال ۱۹۸۳ جایزه صلح نوبل را به پاس «مبارزه مسالمت‌آمیز برای حقوق آزادی تشکل‌های کارگری» به لخ والسا اعطا کرد.[۴] والسا از بیم آنکه حکومت لهستان به او اجازهٔ بازگشت به کشور را ندهد، در مراسم اسلو حضور نیافت و همسرش دانوتا والسا متن سخنرانی و جایزه را به نمایندگی از وی دریافت نمود.[۴]

دوران ریاست‌جمهوری (۱۹۹۰–۱۹۹۵)

پس از مذاکرات میزگرد بهار ۱۹۸۹ و پیروزی قاطع همبستگی در انتخابات نیمه‌آزاد، والسا در دسامبر ۱۹۹۰ در نخستین انتخابات سراسری آزاد با کسب ۷۴.۲٪ آرا در دور دوم به ریاست‌جمهوری لهستان رسید.[۵] دوره ریاست‌جمهوری او هم‌زمان با اجرای برنامه اصلاحات اقتصادی موسوم به «شوک‌درمانی»، خروج کامل یگان‌های ارتش سرخ از خاک لهستان و جهت‌گیری سیاست خارجی به سمت عضویت در ناتو و اتحادیه اروپا بود.

دیدگاه‌ها و مناقشات تاریخی

یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات پیرامون والسا، اتهامات مربوط به تماس‌های او با سرویس امنیت دولتی (SB) در اوایل دهه ۱۹۷۰ با نام مستعار «بُلک» (Bolek) است.[۶] در سال ۲۰۰۰، دادگاه ویژه تطهیر در لهستان والسا را از اتهام همکاری آگاهانه با پلیس مخفی تبرئه کرد. با این حال، در سال ۲۰۰۸ مورخان مؤسسه یادبود ملی (IPN) با انتشار کتابی اسنادی را مطرح کردند که نشان‌دهنده امضای تعهدنامه در سال ۱۹۷۰ بود؛ والسا همواره این اسناد را ساختگی دانسته و تأکید کرده که هرگز به هم‌رزمان کارگر خود خیانت نکرده است.[۶]

آثار و کتاب‌شناسی

  • راه امید (Droga nadziei - The Path of Hope) (۱۹۸۷)، انتشارات Collins Harvill — [خودزندگی‌نامه]
  • راه به سوی حقیقت (Droga do prawdy) (۲۰۰۸)، انتشارات Świat Książki — [خاطرات و تحلیل سیاسی]

گاه‌شمار رویدادهای کلیدی

  • ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۳: تولد در روستای پوپوو لهستان
  • ۱۹۶۷: آغاز به کار به عنوان برق‌کار در کارخانه کشتی‌سازی گدانسک
  • دسامبر ۱۹۷۰: حضور در کمیته اعتصاب دسامبر خونین
  • ۳۱ اوت ۱۹۸۰: امضای توافق‌نامه گدانسک و تأسیس اتحادیه همبستگی
  • ۱۳ دسامبر ۱۹۸۱: اعلام حکومت نظامی و بازداشت والسا
  • ۱۰ دسامبر ۱۹۸۳: دریافت جایزه صلح نوبل در اسلو توسط همسرش
  • ۲۲ دسامبر ۱۹۹۰: سوگند ریاست‌جمهوری لهستان
  • ۲۰۰۰: تبرئه در دادگاه تطهیر از اتهام همکاری امنیتی

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ متنی برای ارجاع‌های با نام nobel-bio وارد نشده است
  2. ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ متنی برای ارجاع‌های با نام ash-solidarity وارد نشده است
  3. ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ متنی برای ارجاع‌های با نام gdansk-1970 وارد نشده است
  4. ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ متنی برای ارجاع‌های با نام nobel-peace-1983 وارد نشده است
  5. ↑ خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ متنی برای ارجاع‌های با نام presidency-1990 وارد نشده است
  6. ↑ ۶٫۰ ۶٫۱ خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ متنی برای ارجاع‌های با نام bolek-controversy وارد نشده است