صفحه تمرین ۴ مصطفی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ایران پدیا
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Mostafa (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Mostafa (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
{{جعبه اطلاعات دانشمند
{{جعبه اطلاعات دانشمند
| نام                    = هارتموت میشل
| نام                    = رودلف آرتور مارکوس
| تصویر                  = Hartmut_Michel.jpg
| تصویر                  =
| توضیح تصویر            = هارتموت میشل
| توضیح تصویر            = رودلف آرتور مارکوس
| نام اصلی              = Hartmut Michel
| نام اصلی              = Rudolph Arthur Marcus
| زمینه فعالیت          = بیوشیمی، بلورنگاری پروتئین‌های غشایی، فتوسنتز
| زمینه فعالیت          = شیمی فیزیکی، نظریه انتقال الکترون
| ملیت                  = آلمانی
| ملیت                  = کانادایی-آمریکایی
| تاریخ تولد            = ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸ (۲۷ تیر ۱۳۲۷)
| تاریخ تولد            = ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۳ (۲۹ تیر ۱۳۰۲)
| محل تولد              = لودویگسبورگ، آلمان غربی (اکنون آلمان)
| محل تولد              = مونترال، کبک، کانادا
| والدین                = کارل میشل و فریدا میشل
| والدین                = مایر مارکوس و استر (کوهن) مارکوس
| تاریخ مرگ              =
| تاریخ مرگ              = ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶ (۲۵ تیر ۱۴۰۵)
| محل مرگ                =
| محل مرگ                = پاسادنا، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
| علت مرگ                =
| علت مرگ                =
| محل زندگی              = لودویگسبورگ، توبینگن، وورتسبورگ، مارتین‌سرید، فرانکفورت
| محل زندگی              = مونترال، اتاوا، بروکلین، ایلینوی، پاسادنا
| مختصات محل زندگی      =
| مختصات محل زندگی      =
| مدفن                  =
| مدفن                  =
| در زمان حکومت          =
| در زمان حکومت          =
| اتفاقات مهم            =
| اتفاقات مهم            =
| نام دیگر              =
| نام دیگر              = R. A. Marcus
| لقب                    =
| لقب                    =
| بنیانگذار              =
| بنیانگذار              =
| پیشه                  = بیوشیمیدان، پژوهشگر پروتئین‌های غشایی
| پیشه                  = شیمی‌دان نظری، استاد دانشگاه
| سال‌های فعالیت          = از دهه ۱۹۷۰ تاکنون
| سال‌های فعالیت          = از دهه ۱۹۴۰ تا ۲۰۲۶
| سبک پژوهشی            = بلورنگاری پرتو ایکس پروتئین‌های غشایی
| سبک پژوهشی            = نظریه انتقال الکترون (نظریه مارکوس)
| آثار مهم              = تعیین ساختار سه‌بعدی مرکز واکنش فتوسنتزی
| آثار مهم              = نظریه مارکوس برای واکنش‌های انتقال الکترون
| مقالات                =
| مقالات                =
| جوایز                  = جایزه نوبل شیمی ۱۹۸۸ (مشترک با یوهان دایزنهوفر و روبرت هوبر)، جایزه لایبنیتس ۱۹۸۶
| جوایز                  = جایزه نوبل شیمی ۱۹۹۲، جایزه وولف در شیمی ۱۹۸۵، مدال ملی علوم ۱۹۸۹
| علت شهرت                = نخستین کریستالیزاسیون موفق پروتئین غشایی انتگرال و تعیین ساختار مرکز واکنش فتوسنتزی
| علت شهرت                = توسعه نظریه مارکوس برای انتقال الکترون در سیستم‌های شیمیایی
| تأثیرگذاشته بر        = حوزه کریستالوگرافی پروتئین‌های غشایی و مطالعات زیست‌انرژی
| تأثیرگذاشته بر        = شیمی فیزیکی، زیست‌شیمی، فتوسنتز، باتری‌ها و خوردگی
| تأثیرپذیرفته از        = دیتر اویسترهلْت
| تأثیرپذیرفته از        =
| وبگاه                  =
| وبگاه                  =
| تحصیلات                  = بیوشیمی
| تحصیلات                  = شیمی
| دانشگاه                = دانشگاه توبینگن، دانشگاه وورتسبورگ
| دانشگاه                = دانشگاه مک‌گیل
| حوزه                    = بیوفیزیک مولکولی
| حوزه                    = شیمی فیزیکی نظری
| همسر                  = النا اولخوفا (از ۲۰۰۷)
| همسر                  = لورا هیرن (۱۹۴۹–۲۰۰۳)
| فرزندان                = آندریا (۱۹۸۱)، روبرت یواخیم (۱۹۸۴)، مارگاریتا کارولین (۲۰۱۰)
| فرزندان                =
| گفتاورد                =
| گفتاورد                =
| امضا                    =
| امضا                    =
}}
}}
'''هارتموت میشل''' (به آلمانی: Hartmut Michel؛ زادهٔ ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸ برابر با ۲۷ تیر ۱۳۲۷ در [[لودویگسبورگ]]) بیوشیمیدان آلمانی است. او در سال ۱۹۸۸ به‌طور مشترک با [[یوهان دایزنهوفر]] و [[روبرت هوبر]] جایزه نوبل شیمی را «به‌خاطر تعیین ساختار سه‌بعدی مرکز واکنش فتوسنتزی» دریافت کرد. کار میشل نخستین ساختار بلوری موفق یک پروتئین غشایی انتگرال را ممکن ساخت و فهم مکانیزم‌های فتوسنتز را به‌طور بنیادین پیش برد. او از سال ۱۹۸۷ مدیر بخش زیست‌شناسی غشایی مولکولی در مؤسسه ماکس پلانک برای بیوفیزیک در فرانکفورت بود و پس از بازنشستگی در سال ۲۰۲۲ به‌عنوان رهبر گروه پژوهشی emeritus ادامه فعالیت داد. هارتموت میشل از تأثیرگذارترین پژوهشگران حوزه پروتئین‌های غشایی در قرن بیستم به‌شمار می‌رود و روش‌شناسی او پایه‌گذار مطالعات بعدی در زمینه کانال‌های یونی، ناقل‌ها و گیرنده‌ها شد.[https://www.nobelprize.org/prizes/chemistry/1988/michel/biographical/ Hartmut Michel – Biographical - NobelPrize.org]
'''رودلف آرتور مارکوس''' (به انگلیسی: Rudolph Arthur Marcus؛ زادهٔ ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۳ برابر با ۲۹ تیر ۱۳۰۲ در [[مونترال]] – درگذشتهٔ ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶ برابر با ۲۵ تیر ۱۴۰۵ در پاسادنا) شیمی‌دان نظری کانادایی-آمریکایی بود. او در سال ۱۹۹۲ جایزه نوبل شیمی را «به‌خاطر مشارکت‌هایش در نظریه واکنش‌های انتقال الکترون در سیستم‌های شیمیایی» دریافت کرد. نظریه معروف او، که به '''نظریه مارکوس''' شهرت دارد، چارچوب ترمودینامیکی و سینتیکی برای توصیف انتقال الکترون فراهم کرد و پایه‌ای برای درک فرآیندهای بنیادین از فتوسنتز و متابولیسم سلولی تا خوردگی و عملکرد باتری‌ها شد. مارکوس استاد مؤسسه فناوری کالیفرنیا ([[Caltech]]) بود و یکی از طولانی‌عمرترین برندگان جایزه نوبل به‌شمار می‌رفت. او در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶ در سن ۱۰۲ سالگی درگذشت.[https://www.nobelprize.org/prizes/chemistry/1992/marcus/biographical/ Rudolph A. Marcus – Biographical - NobelPrize.org][https://www.nobelprize.org/prizes/chemistry/1992/marcus/facts/ Rudolph A. Marcus – Facts - NobelPrize.org]
== گاه‌شمار زندگی هارتموت میشل ==
== گاه‌شمار زندگی رودلف آرتور مارکوس ==
هارتموت میشل در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸ (۲۷ تیر ۱۳۲۷) در لودویگسبورگ واقع در ایالت بادن-وورتمبرگ آلمان غربی، به‌عنوان پسر ارشد کارل و فریدا میشل متولد شد. خانواده او از طبقه کارگران و صنعت‌گران بودند. پس از پایان دوره ابتدایی و متوسطه و انجام خدمت سربازی اجباری، در سال ۱۹۶۹ وارد دانشگاه توبینگن شد و رشته بیوشیمی را برگزید.
رودلف آرتور مارکوس در ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۳ در مونترال، کبک کانادا، در خانواده‌ای با تبار لیتوانیایی یهودی متولد شد. پدرش مایر مارکوس تاجر و علاقه‌مند به ورزش بود و مادرش استر (کوهن) مارکوس پیانیست و خواننده‌ای بااستعداد بود. او در محیطی محبت‌آمیز بزرگ شد و از کودکی به مطالعه و ورزش علاقه داشت.[https://en.wikipedia.org/wiki/Rudolph_A._Marcus Rudolph A. Marcus - Wikipedia]
=== تحصیلات ===
=== تحصیلات ===
بخشی از دوره کارشناسی را در آزمایشگاه‌های دانشگاه مونیخ و مؤسسه ماکس پلانک برای بیوشیمی گذراند. در سال ۱۹۷۴ دیپلم بیوشیمی گرفت و کار تجربی پایان‌نامه را در آزمایشگاه دیتر اویسترهلْت در آزمایشگاه فریدریش میشر ماکس پلانک در توبینگن انجام داد. در ۱۹۷۵ به همراه اویسترهلْت به دانشگاه وورتسبورگ رفت و در سال ۱۹۷۷ با موضوع «گرادیان الکتروشیمیایی پروتون در باکتری هالوباکتریوم هالوبیوم و ارتباط آن با سطوح داخل‌سلولی ATP، ADP و فسفات» دکترای خود را دریافت کرد.[https://en.wikipedia.org/wiki/Hartmut_Michel Hartmut Michel - Wikipedia]
مارکوس در دانشگاه مک‌گیل مونترال شیمی خواند. در سال ۱۹۴۳ مدرک کارشناسی و در سال ۱۹۴۶ دکترای خود را از همین دانشگاه دریافت کرد. پس از آن در برنامه پسادکترای شورای ملی پژوهش کانادا در اتاوا مشغول به کار شد و سپس به دانشگاه کارولینای شمالی رفت.
=== آغاز پژوهش روی پروتئین‌های غشایی ===
=== فعالیت دانشگاهی و پژوهشی ===
میشل از اواخر دهه ۱۹۷۰ روی مسئله دشوار کریستالیزاسیون پروتئین‌های غشایی تمرکز کرد؛ موضوعی که در آن زمان تقریباً غیرممکن تلقی می‌شد. او ابتدا روی باکتریورودوپسین کار کرد و موفق به تولید کریستال‌های دوبعدی و سپس سه‌بعدی این پروتئین شد. سپس توجه خود را به مرکز واکنش فتوسنتزی باکتری ارغوانی Rhodopseudomonas viridis معطوف کرد. در پایان ژوئیه ۱۹۸۱ نخستین کریستال‌های این کمپلکس را به‌دست آورد. در سپتامبر همان سال نخستین کریستال با کیفیت بالا توسط او و ولفرام بوده با پرتو ایکس بررسی شد و کیفیت عالی آن مشخص گردید. در همان هفته دخترش آندریا متولد شد.
از سال ۱۹۵۱ در مؤسسه پلی‌تکنیک بروکلین به تدریس پرداخت. در این دوره نظریه RRKM (رایس–رمسپرگر–کاسل–مارکوس) را توسعه داد. در سال ۱۹۶۴ به دانشگاه ایلینوی پیوست و در سال ۱۹۷۸ به مؤسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech) منتقل شد و به‌عنوان استاد آرتور آموس نویز شیمی فعالیت کرد. او تابعیت آمریکایی گرفت و تا پایان عمر در پاسادنا اقامت داشت.
=== تعیین ساختار مرکز واکنش فتوسنتزی ===
=== نظریه مارکوس ===
بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵، میشل در همکاری نزدیک با یوهان دایزنهوفر و روبرت هوبر در مؤسسه ماکس پلانک برای بیوشیمی در مارتین‌سرید (نزدیک مونیخ)، ساختار اتمی این کمپلکس پروتئینی را با روش بلورنگاری پرتو ایکس تعیین کرد. این مرکز واکنش شامل بیش از ۱۰٬۰۰۰ اتم است و نقش کلیدی در آغاز فرآیند فتوسنتز باکتریایی دارد. نتایج این پژوهش شباهت‌های مهمی میان فتوسنتز باکتریایی و گیاهی را آشکار ساخت و پایه‌گذار حوزه جدید کریستالوگرافی پروتئین‌های غشایی شد.[https://www.britannica.com/biography/Hartmut-Michel Hartmut Michel | Biography, Nobel Prize, & Facts | Britannica]
بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۵، مارکوس نظریه‌ای جامع برای واکنش‌های انتقال الکترون ارائه داد. این نظریه تغییرات ساختاری مولکول‌های واکنش‌دهنده و مولکول‌های حلال را در نظر می‌گیرد و رابطه بین نیروی محرکه واکنش و سرعت آن را به‌صورت سهمی توصیف می‌کند. نظریه مارکوس توضیح می‌دهد که چرا در برخی شرایط افزایش نیروی محرکه منجر به کاهش سرعت واکنش می‌شود (ناحیه وارونگی). این بینش ابتدا با شک و تردید مواجه شد اما در دهه ۱۹۸۰ به‌طور تجربی تأیید گردید و کاربرد گسترده‌ای در زیست‌شیمی، فتوسنتز، خوردگی و فناوری باتری‌ها پیدا کرد.
=== انتقال به فرانکفورت و دریافت جایزه نوبل ===
=== دریافت جایزه نوبل ===
در اکتبر ۱۹۸۷ میشل به‌عنوان رئیس بخش و مدیر مؤسسه ماکس پلانک برای بیوفیزیک در فرانکفورت منصوب شد. در سال ۱۹۸۸ به‌طور مشترک با دایزنهوفر و هوبر جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد. پیش از آن نیز جوایز مهمی از جمله جایزه لایبنیتس بنیاد پژوهش آلمان (۱۹۸۶)، جایزه بیوفیزیک انجمن فیزیک آمریکا و جایزه اتو بایر را کسب کرده بود.
در سال ۱۹۹۲ مارکوس به‌تنهایی جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد. پیش از آن جوایز مهمی از جمله جایزه وولف در شیمی (۱۹۸۵)، مدال ملی علوم ایالات متحده (۱۹۸۹)، جایزه ایروینگ لانگمویر و جایزه پیتر دبای انجمن شیمی آمریکا را کسب کرده بود. او عضو آکادمی ملی علوم ایالات متحده، آکادمی آمریکایی هنرها و علوم، و عضو خارجی انجمن سلطنتی بریتانیا و کانادا بود.
=== زندگی شخصی ===
=== زندگی شخصی و درگذشت ===
میشل در دهه ۱۹۸۰ ازدواج کرد و صاحب دو فرزند شد: دختر آندریا (متولد ۱۹۸۱) و پسر روبرت یواخیم (متولد ۱۹۸۴). در سال ۲۰۰۷ با النا اولخوفا، بیوفیزیکدان، ازدواج کرد و در سال ۲۰۱۰ صاحب دختری به نام مارگاریتا کارولین شد. او در سال ۲۰۲۲ از سمت مدیریتی بازنشسته شد اما به‌عنوان رهبر گروه پژوهشی emeritus به فعالیت علمی خود ادامه داد.
مارکوس در سال ۱۹۴۹ با لورا هیرن ازدواج کرد. همسرش در سال ۲۰۰۳ درگذشت. او تا سنین بالا با شور و شوق به پژوهش ادامه داد و تحقیق را «شیوه شگفت‌انگیز زندگی» می‌دانست. رودلف آرتور مارکوس سرانجام در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶ در سن ۱۰۲ سالگی در پاسادنا درگذشت.
== دستاوردهای علمی ==
== حمایت از مقاومت ایران ==
مهم‌ترین دستاورد هارتموت میشل، کریستالیزاسیون موفق مرکز واکنش فتوسنتزی و تعیین ساختار سه‌بعدی آن بود. این کار نه تنها درک مکانیزم انتقال الکترون در فتوسنتز را متحول کرد، بلکه روش‌شناسی جدیدی برای مطالعه پروتئین‌های غشایی فراهم آورد که تا پیش از آن غیرممکن به‌نظر می‌رسید. پژوهش‌های بعدی او بر کمپلکس‌های پروتئینی درگیر در زیست‌انرژی و ناقل‌های فعال ثانویه متمرکز شد.
بر اساس گزارش‌ها، رودلف مارکوس از امضاکنندگان بیانیه‌های مشترک برندگان جایزه نوبل در حمایت از حقوق بشر در ایران و نقشه راه دموکراتیک مقاومت ایران بوده است. از جمله اشاره شده که او در بیانیه حدود ۱۱۳ برنده نوبل در ژانویه ۲۰۲۶ در حمایت از مقاومت ایران مشارکت داشته است. این بیانیه‌ها عموماً از طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی برای استقرار جمهوری دموکراتیک، سکولار و غیراتمی در ایران پشتیبانی می‌کنند و خواهان اقدام بین‌المللی در برابر نقض حقوق بشر و اعدام‌های گسترده هستند.[https://www.ncr-iran.org/en/news/iran-resistance/joint-statement-by-57-nobel-laureates-endorses-democratic-roadmap-for-iran/ Joint Statement by 57 Nobel Laureates Endorses Democratic Roadmap for Iran - NCRI]
== میراث علمی ==
نظریه مارکوس یکی از پایه‌های شیمی فیزیکی مدرن است و همچنان در پژوهش‌های مربوط به انتقال الکترون در سیستم‌های زیستی، طراحی باتری‌ها، سلول‌های خورشیدی و فرآیندهای خوردگی کاربرد گسترده دارد. سادگی و قدرت پیش‌بینی مدل‌های او الهام‌بخش نسل‌های بعدی شیمی‌دانان نظری بوده است.
== جوایز و افتخارات ==
== جوایز و افتخارات ==


جایزه نوبل شیمی ۱۹۸۸ (مشترک با یوهان دایزنهوفر و روبرت هوبر)
جایزه نوبل شیمی ۱۹۹۲
جایزه گوتفرید ویلهلم لایبنیتس ۱۹۸۶
جایزه وولف در شیمی ۱۹۸۵
جایزه بیوفیزیک انجمن فیزیک آمریکا
مدال ملی علوم ایالات متحده ۱۹۸۹
جایزه اتو بایر
جایزه ایروینگ لانگمویر ۱۹۷۸
عضو خارجی انجمن سلطنتی بریتانیا (۲۰۰۵)
جایزه پیتر دبای ۱۹۸۸
سایر جوایز علمی در حوزه بیوفیزیک و شیمی
مدال ویلیارد گیبس ۱۹۸۸
عضو آکادمی ملی علوم ایالات متحده (۱۹۷۰)
عضو خارجی انجمن سلطنتی (لندن) ۱۹۸۷ و انجمن سلطنتی کانادا ۱۹۹۳


== میراث علمی ==
کار میشل و همکارانش درک بنیادی از انتقال الکترون در فتوسنتز را دگرگون کرد و روش‌شناسی کریستالیزاسیون پروتئین‌های غشایی را برای مطالعات بعدی (از جمله کانال‌های یونی، ناقل‌ها و گیرنده‌ها) فراهم آورد. این دستاورد همچنان پایه بسیاری از تحقیقات زیست‌انرژی و داروسازی مرتبط با پروتئین‌های غشایی است. او پس از بازنشستگی نیز به عنوان استاد در دانشگاه جیلین چین فعالیت داشته است.
== یادداشت درباره ادعاهای سیاسی ==
در برخی درخواست‌ها ادعا شده است که هارتموت میشل از مریم رجوی و بیانیه‌های مقاومت ایران حمایت کرده است. جستجو در منابع معتبر (وب‌سایت رسمی نوبل، ویکی‌پدیا، بریتانیکا، مؤسسه ماکس پلانک و گزارش‌های خبری) هیچ سند یا اشاره‌ای به فعالیت سیاسی او در این زمینه نشان نمی‌دهد. تمام نتایج مرتبط با نام «میشل» و مریم رجوی مربوط به شارل میشل (Charles Michel)، نخست‌وزیر سابق بلژیک و رئیس سابق شورای اروپا است. در نبود منبع مستند، چنین ادعایی در این مقاله گنجانده نشده است.
== منابع ==
== منابع ==

نسخهٔ ‏۲۷ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۳۱

رودلف آرتور مارکوس
متولد۲۱ ژوئیه ۱۹۲۳ (۲۹ تیر ۱۳۰۲)
مرگ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶ (۲۵ تیر ۱۴۰۵)
پاسادنا، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
محل زندگیمونترال، اتاوا، بروکلین، ایلینوی، پاسادنا
ملیتکانادایی-آمریکایی
جوایزجایزه نوبل شیمی ۱۹۹۲، جایزه وولف در شیمی ۱۹۸۵، مدال ملی علوم ۱۹۸۹
همسرلورا هیرن (۱۹۴۹–۲۰۰۳)
والدینمایر مارکوس و استر (کوهن) مارکوس

رودلف آرتور مارکوس (به انگلیسی: Rudolph Arthur Marcus؛ زادهٔ ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۳ برابر با ۲۹ تیر ۱۳۰۲ در مونترال – درگذشتهٔ ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶ برابر با ۲۵ تیر ۱۴۰۵ در پاسادنا) شیمی‌دان نظری کانادایی-آمریکایی بود. او در سال ۱۹۹۲ جایزه نوبل شیمی را «به‌خاطر مشارکت‌هایش در نظریه واکنش‌های انتقال الکترون در سیستم‌های شیمیایی» دریافت کرد. نظریه معروف او، که به نظریه مارکوس شهرت دارد، چارچوب ترمودینامیکی و سینتیکی برای توصیف انتقال الکترون فراهم کرد و پایه‌ای برای درک فرآیندهای بنیادین از فتوسنتز و متابولیسم سلولی تا خوردگی و عملکرد باتری‌ها شد. مارکوس استاد مؤسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech) بود و یکی از طولانی‌عمرترین برندگان جایزه نوبل به‌شمار می‌رفت. او در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶ در سن ۱۰۲ سالگی درگذشت.Rudolph A. Marcus – Biographical - NobelPrize.orgRudolph A. Marcus – Facts - NobelPrize.org

گاه‌شمار زندگی رودلف آرتور مارکوس

رودلف آرتور مارکوس در ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۳ در مونترال، کبک کانادا، در خانواده‌ای با تبار لیتوانیایی یهودی متولد شد. پدرش مایر مارکوس تاجر و علاقه‌مند به ورزش بود و مادرش استر (کوهن) مارکوس پیانیست و خواننده‌ای بااستعداد بود. او در محیطی محبت‌آمیز بزرگ شد و از کودکی به مطالعه و ورزش علاقه داشت.Rudolph A. Marcus - Wikipedia

تحصیلات

مارکوس در دانشگاه مک‌گیل مونترال شیمی خواند. در سال ۱۹۴۳ مدرک کارشناسی و در سال ۱۹۴۶ دکترای خود را از همین دانشگاه دریافت کرد. پس از آن در برنامه پسادکترای شورای ملی پژوهش کانادا در اتاوا مشغول به کار شد و سپس به دانشگاه کارولینای شمالی رفت.

فعالیت دانشگاهی و پژوهشی

از سال ۱۹۵۱ در مؤسسه پلی‌تکنیک بروکلین به تدریس پرداخت. در این دوره نظریه RRKM (رایس–رمسپرگر–کاسل–مارکوس) را توسعه داد. در سال ۱۹۶۴ به دانشگاه ایلینوی پیوست و در سال ۱۹۷۸ به مؤسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech) منتقل شد و به‌عنوان استاد آرتور آموس نویز شیمی فعالیت کرد. او تابعیت آمریکایی گرفت و تا پایان عمر در پاسادنا اقامت داشت.

نظریه مارکوس

بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۵، مارکوس نظریه‌ای جامع برای واکنش‌های انتقال الکترون ارائه داد. این نظریه تغییرات ساختاری مولکول‌های واکنش‌دهنده و مولکول‌های حلال را در نظر می‌گیرد و رابطه بین نیروی محرکه واکنش و سرعت آن را به‌صورت سهمی توصیف می‌کند. نظریه مارکوس توضیح می‌دهد که چرا در برخی شرایط افزایش نیروی محرکه منجر به کاهش سرعت واکنش می‌شود (ناحیه وارونگی). این بینش ابتدا با شک و تردید مواجه شد اما در دهه ۱۹۸۰ به‌طور تجربی تأیید گردید و کاربرد گسترده‌ای در زیست‌شیمی، فتوسنتز، خوردگی و فناوری باتری‌ها پیدا کرد.

دریافت جایزه نوبل

در سال ۱۹۹۲ مارکوس به‌تنهایی جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد. پیش از آن جوایز مهمی از جمله جایزه وولف در شیمی (۱۹۸۵)، مدال ملی علوم ایالات متحده (۱۹۸۹)، جایزه ایروینگ لانگمویر و جایزه پیتر دبای انجمن شیمی آمریکا را کسب کرده بود. او عضو آکادمی ملی علوم ایالات متحده، آکادمی آمریکایی هنرها و علوم، و عضو خارجی انجمن سلطنتی بریتانیا و کانادا بود.

زندگی شخصی و درگذشت

مارکوس در سال ۱۹۴۹ با لورا هیرن ازدواج کرد. همسرش در سال ۲۰۰۳ درگذشت. او تا سنین بالا با شور و شوق به پژوهش ادامه داد و تحقیق را «شیوه شگفت‌انگیز زندگی» می‌دانست. رودلف آرتور مارکوس سرانجام در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶ در سن ۱۰۲ سالگی در پاسادنا درگذشت.

حمایت از مقاومت ایران

بر اساس گزارش‌ها، رودلف مارکوس از امضاکنندگان بیانیه‌های مشترک برندگان جایزه نوبل در حمایت از حقوق بشر در ایران و نقشه راه دموکراتیک مقاومت ایران بوده است. از جمله اشاره شده که او در بیانیه حدود ۱۱۳ برنده نوبل در ژانویه ۲۰۲۶ در حمایت از مقاومت ایران مشارکت داشته است. این بیانیه‌ها عموماً از طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی برای استقرار جمهوری دموکراتیک، سکولار و غیراتمی در ایران پشتیبانی می‌کنند و خواهان اقدام بین‌المللی در برابر نقض حقوق بشر و اعدام‌های گسترده هستند.Joint Statement by 57 Nobel Laureates Endorses Democratic Roadmap for Iran - NCRI

میراث علمی

نظریه مارکوس یکی از پایه‌های شیمی فیزیکی مدرن است و همچنان در پژوهش‌های مربوط به انتقال الکترون در سیستم‌های زیستی، طراحی باتری‌ها، سلول‌های خورشیدی و فرآیندهای خوردگی کاربرد گسترده دارد. سادگی و قدرت پیش‌بینی مدل‌های او الهام‌بخش نسل‌های بعدی شیمی‌دانان نظری بوده است.

جوایز و افتخارات

جایزه نوبل شیمی ۱۹۹۲ جایزه وولف در شیمی ۱۹۸۵ مدال ملی علوم ایالات متحده ۱۹۸۹ جایزه ایروینگ لانگمویر ۱۹۷۸ جایزه پیتر دبای ۱۹۸۸ مدال ویلیارد گیبس ۱۹۸۸ عضو آکادمی ملی علوم ایالات متحده (۱۹۷۰) عضو خارجی انجمن سلطنتی (لندن) ۱۹۸۷ و انجمن سلطنتی کانادا ۱۹۹۳

منابع