کاربر:Alireza k h/صفحه تمرین: تفاوت میان نسخه‌ها

از ایران پدیا
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جزبدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده
 
| نام = آندره مالرو
{{جعبه اطلاعات سیاستمدار
| تصویر = آندره مالرو.jpg
| نام = علی امینی
| توضیح تصویر = آندره مالرو در حدود سال ۱۹۳۳
| تصویر = علی امینی.jpg
| نام اصلی = ژرژ-آندره مالرو
| توضیح تصویر = علی امینی در حدود سال ۱۹۶۱
| زمینه فعالیت = رمان، مقاله، نظریه هنر، خاطرات
| نام اصلی = علی امینی مجدی
| ملیت = فرانسوی
| زمینه فعالیت = سیاست، دیپلماسی، اقتصاد
| تاریخ تولد = {{تولد|۱۹۰۱|۱۱|۳}}
| ملیت = ایرانی
| محل تولد = پاریس، فرانسه
| تاریخ تولد = {{تولد|۱۹۰۵|۱۲|۱۲}}
| تاریخ مرگ = {{مرگ و سن|۱۹۷۶|۱۱|۲۳|۱۹۰۱|۱۱|۳}}
| محل تولد = تهران، ایران
| محل مرگ = کرتی‌یه-سن-آندره، فرانسه
| تاریخ مرگ = {{مرگ و سن|۱۹۹۲|۱۲|۱۲|۱۹۰۵|۱۲|۱۲}}
| علت مرگ = آمبولی ریوی
| محل مرگ = پاریس، فرانسه
| مدفن = پانتئون پاریس (از ۱۹۹۶)
| علت مرگ = بیماری
| پیشه = نویسنده، نظریه‌پرداز هنر، ماجراجو، سیاستمدار، وزیر فرهنگ
| مدفن = گورستان پاسی، پاریس
| سال‌های نویسندگی = ۱۹۲۱–۱۹۷۶
| پیشه = نخست‌وزیر، دیپلمات، وزیر دارایی، سفیر
| سبک نوشتاری = اگزیستانسیالیسم، رمان انقلابی، فلسفه هنر
| سال‌های فعالیت = ۱۹۳۳–۱۹۷۹
| کتاب‌ها = وضعیت انسانی، امید، صداهای سکوت، ضدمذکرات
| سبک = لیبرال، اصلاح‌طلب، غرب‌گرا
| همسر = کلارا گلدشمیت (۱۹۲۱–۱۹۴۷)، مادلن مالرو (۱۹۴۸–۱۹۶۶)
| کتاب‌ها = خاطرات علی امینی (منتشر شده توسط دانشگاه هاروارد)
| فرزندان = سه فرزند (دو پسر در جنگ کشته شدند)
| همسر = باتول وثوق (دختر حسن وثوق‌الدوله)
| جوایز = جایزه گونکور (۱۹۳۳)، مدال مقاومت، لژیون دونور
| فرزندان = یک پسر (فیروز امینی)
| علت شهرت = رمان‌نویسی انقلابی، نظریه «موزه خیالی»، وزارت فرهنگ فرانسه
| جوایز = نشان‌های دولتی ایران، مدال‌های دیپلماتیک
| تأثیرپذیرفته از = فریدریش نیچه، فئودور داستایوفسکی، اسپنگلر
| علت شهرت = نخست‌وزیری ایران (۱۹۶۱–۱۹۶۲)، اصلاحات ارضی، مذاکرات نفتی
| تأثیرگذاشته بر = نویسندگان اگزیستانسیالیست، نظریه‌پردازان هنر مدرن
| تأثیرپذیرفته از = احمد قوام، محمد مصدق، سیاستمداران غربی
| تأثیرگذاشته بر = سیاستمداران اصلاح‌طلب ایران، برنامه‌های اقتصادی پس از او
| وبگاه =
| وبگاه =
| امضا = André Malraux signature.svg
| امضا = Ali_Amini_signature.svg
}}
}}
'''آندره مالرو''' (به فرانسوی: André Malraux؛ ۳ نوامبر ۱۹۰۱ ۲۳ نوامبر ۱۹۷۶) یکی از برجسته‌ترین نویسندگان، نظریه‌پردازان هنر و سیاستمداران فرانسوی قرن بیستم بود. او با رمان‌های انقلابی مانند وضعیت انسانی (برنده جایزه گونکور ۱۹۳۳) و امید (۱۹۳۷)، و آثار نظری هنر مانند مجموعه روان‌شناسی هنر و صداهای سکوت، شهرت جهانی یافت. مالرو زندگی پرهیجانی داشت: از کاوش‌های باستان‌شناسی در کامبوج و مبارزه ضداستعماری در هندوچین تا فرماندهی اسکادران هوایی در جنگ داخلی اسپانیا و مقاومت علیه نازی‌ها در جنگ جهانی دوم. او نماد انسان مدرن در جستجوی معنا در جهانی پر از بحران بود و هنر را به عنوان شورش علیه مرگ و فراموشی توصیف می‌کرد.
'''علی امینی''' (به انگلیسی: Ali Amini؛ ۱۲ دسامبر ۱۹۰۵ ۱۲ دسامبر ۱۹۹۲) یکی از برجسته‌ترین سیاستمداران و دیپلمات‌های ایرانی در دوران پهلوی دوم بود. او با سابقه‌ای طولانی در دولت، از جمله وزارت دارایی، سفارت در ایالات متحده و نخست‌وزیری کوتاه‌مدت (۱۹۶۱–۱۹۶۲شناخته می‌شود. امینی نماد سیاستمدار لیبرال و اصلاح‌طلب بود که تلاش کرد تا با حمایت ایالات متحده، اصلاحات اقتصادی و سیاسی در ایران پیاده کند، از جمله اصلاحات ارضی و مبارزه با فساد. زندگی او پر از چالش‌های سیاسی بود: از همکاری با محمد مصدق تا مذاکرات نفتی پس از کودتای ۱۹۵۳ و در نهایت، نخست‌وزیری که با بحران اقتصادی و مخالفت‌های داخلی پایان یافت.
امینی پس از استعفا، از صحنه سیاست ایران دور شد اما در سال‌های پایانی رژیم پهلوی، به عنوان مخالف بالقوه ظاهر شد و پس از انقلاب ۱۹۷۹، در تبعید به فعالیت‌های اپوزیسیونی پرداخت. دیدگاه‌های او بر پایه دموکراسی، اقتصاد آزاد و روابط نزدیک با غرب بود. مرگ او در پاریس پایان عصر یک سیاستمدار عمل‌گرا بود، اما میراثش در سیاست‌های اقتصادی و اصلاحات ارضی ایران باقی ماند. او نویسنده خاطرات خود بود که توسط دانشگاه هاروارد منتشر شد و منبع مهمی برای تاریخ معاصر ایران است.
iichs.ir
latimes.com


در دوران پس از جنگ، مالرو به شارل دوگل پیوست و از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۹ اولین وزیر امور فرهنگی فرانسه شد. او با ایجاد خانه‌های فرهنگ، پاکسازی بناهای تاریخی و دموکراتیزه کردن دسترسی به هنر، تأثیر ماندگاری بر سیاست فرهنگی گذاشت. دیدگاه‌های او از کمونیسم اولیه به گولیسم تحول یافت، اما همیشه ضدفاشیسم و انسان‌گرایی در مرکز بود. مالرو مفهوم «موزه خیالی» را ابداع کرد که هنر جهانی را فراتر از مرزها متحد می‌سازد. مرگ او در ۷۵ سالگی پایان عصر یک متفکر ماجراجو بود، اما میراثش در ادبیات، فلسفه هنر و سیاست فرهنگی فرانسه زنده ماند. خاکسترش در ۱۹۹۶ به پانتئون منتقل شد، نماد قدردانی ملت از خدماتش.<ref>{{cite web |url=https://www.theguardian.com/books/2001/nov/03/artsandhumanities.highereducation |title=André Malraux: The art of being human |publisher=The Guardian |date=2001-11-03 |accessdate=2025-12-26}}</ref>
== زندگی اولیه و آموزش ==
علی امینی در ۱۲ دسامبر ۱۹۰۵ (۲۱ شهریور ۱۲۸۴) در تهران به دنیا آمد. پدرش محسن امینی، فرزند میرزا علی خان امین‌الدوله (صدراعظم قاجار) بود و مادرش فخرالدوله، دختر مظفرالدین شاه قاجار. این ریشه‌های اشرافی و سلطنتی، امینی را از کودکی در محیطی سیاسی و ثروتمند قرار داد. خانواده‌اش مالک زمین‌های وسیع بودند و او در محله‌های اعیان‌نشین تهران بزرگ شد. تحصیلات ابتدایی را در مدرسه رشديه گذراند و متوسطه را در دارالفنون به پایان رساند. از نوجوانی به سیاست و اقتصاد علاقه‌مند بود و تحت تأثیر تحولات پس از مشروطه قرار گرفت.
در ۱۹۲۵، در سن ۲۰ سالگی، برای تحصیل به فرانسه رفت. آنجا در دانشگاه گرونوبل حقوق خواند و سپس دکترای اقتصاد گرفت. این دوره آموزشی او را با ایده‌های لیبرالیسم غربی، اقتصاد بازار آزاد و سیستم‌های حقوقی مدرن آشنا کرد. امینی در پاریس با روشنفکران ایرانی و اروپایی ارتباط برقرار کرد و دیدگاه‌هایش شکل گرفت. در ۱۹۳۳ به ایران بازگشت و با باتول وثوق، دختر حسن وثوق‌الدوله (نخست‌وزیر سابق)، ازدواج کرد. این ازدواج پیوندهای خانوادگی او را با نخبگان سیاسی تقویت کرد. امینی زود وارد خدمات دولتی شد و از همان ابتدا به عنوان یک بوروکرات کارآمد شناخته شد.
iichs.ir


== زندگی اولیه و جوانی ==
(این بخش اول مقاله است. بخش بعدی شامل فعالیت‌های سیاسی اولیه و نخست‌وزیری خواهد بود. کل مقاله حدود ۱۵۰۰ کلمه خواهد بود و در قسمت‌های بعدی ارسال می‌شود.)
آندره مالرو در ۳ نوامبر ۱۹۰۱ در محله‌ای کارگری پاریس به دنیا آمد. پدرش فرنان مالرو، دلال بورس بود که در ۱۹۳۰ خودکشی کرد، و مادرش برت لامی. والدین زود جدا شدند و مالرو توسط مادر، مادربزرگ و عمه‌اش بزرگ شد. او از کودکی با مشکلات عصبی (تیک‌های شدید، احتمالاً سندرم تورت) دست و پنجه نرم می‌کرد، اما این مانع جاه‌طلبی‌هایش نشد. تحصیلات رسمی‌اش محدود بود؛ زود مدرسه را ترک کرد اما خودآموخته شد و ساعت‌ها در کتابخانه‌های عمومی پاریس غرق کتاب بود.


در نوجوانی به ادبیات و هنر شرق علاقه‌مند شد. تحت تأثیر نیچه، داستایوفسکی و نویسندگان فرانسوی مانند پروست قرار گرفت. اولین نوشته‌هایش در ۱۹۲۰ درباره کوبیسم منتشر شد. در ۱۹۲۱ با کلارا گلدشمیت، زن یهودی ثروتمند، ازدواج کرد که حمایت مالی برای ماجراجویی‌هایش فراهم کرد. در ۱۹۲۳ به هندوچین رفتند تا معابد خمر را کاوش کنند، اما مالرو به جرم برداشتن مجسمه‌های باستانی دستگیر شد. این ماجرا او را به مبارز ضداستعماری تبدیل کرد و دوستان ادبی‌اش مانند آندره ژید برای آزادی‌اش تلاش کردند. بازگشت به فرانسه با دیدگاه‌های چپ‌گرایانه همراه بود.<ref>{{cite web |url=https://www.encyclopedia.com/people/literature-and-arts/french-literature-biographies/andre-malraux |title=Andre Malraux |publisher=Encyclopedia.com |accessdate=2025-12-26}}</ref>
== فعالیت‌های سیاسی اولیه ==
پس از بازگشت به ایران، امینی در وزارت دادگستری شروع به کار کرد. ابتدا به عنوان عضو علی‌البدل دادگاه اولیه، سپس در اداره تدوین قوانین و معاونت اداره انحصار تریاک فعالیت کرد. در ۱۹۳۹، مدیرکل وزارت دارایی شد و نقش مهمی در مدیریت اقتصادی ایفا کرد. در ۱۹۴۱، معاون وزیر دارایی شد و در کابینه احمد قوام، معاون نخست‌وزیر بود. این دوره با اشغال ایران توسط متفقین همزمان بود و امینی در مذاکرات اقتصادی با قدرت‌های خارجی شرکت داشت.
در دهه ۱۹۵۰، امینی به اوج رسید. در کابینه‌های عبدالحسین هژیر و محمد مصدق، وزیر اقتصاد ملی بود (۱۹۵۰–۱۹۵۱). او از ملی شدن نفت حمایت کرد اما پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۹۵۳، در کابینه فضل‌الله زاهدی وزیر دارایی شد. در این نقش، با سفارت آمریکا مذاکره کرد و کمک‌های مالی برای برنامه نقطه چهار ترومن را تأمین کرد. امینی رئیس هیئت مذاکره با کنسرسیوم نفت (آمریکا، انگلیس، فرانسه) بود و قرارداد نفت ۱۹۵۴ را امضا کرد که ایران را به درآمد نفتی بازگرداند. سپس وزیر دادگستری در کابینه حسین علاء شد و از ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹ سفیر ایران در ایالات متحده بود. در واشنگتن، روابط نزدیکی با دولت آیزنهاور برقرار کرد و حمایت آمریکا را جلب کرد.
iichs.ir


== ماجراجویی‌های آسیایی و فعالیت‌های سیاسی اولیه ==
== نخست‌وزیری و اصلاحات ==
دهه ۱۹۲۰ مالرو را به شرق کشاند. او در سایگون روزنامه ضداستعماری منتشر کرد و از استقلال‌طلبان ویتنامی حمایت کرد. تجربیاتش در چین (شاهد انقلاب ۱۹۲۵–۱۹۲۷) منبع رمان‌های آسیایی‌اش شد: فاتحان (۱۹۲۸) و راه سلطنتی (۱۹۳۰) که شکست انقلاب را روایت می‌کنند. این آثار او را به شهرت رساندند و تم‌های اگزیستانسیال – مبارزه انسان با سرنوشت – را معرفی کردند.
در ۱۹۶۱، با بحران اقتصادی و اعتراضات داخلی، محمد رضا شاه با فشار ایالات متحده، امینی را به نخست‌وزیری منصوب کرد. کابینه او در ۶ مه ۱۹۶۱ تشکیل شد و برنامه ۱۵ ماهه‌ای اعلام کرد: کاهش هزینه‌های زندگی، اصلاحات ارضی، توسعه کشاورزی، تقویت قوه قضائیه، مبارزه با فساد، بازداشت فرماندهان فاسد ارتش، آزادی فعالیت احزاب سیاسی (از جمله جبهه ملی)، و برکناری تیمور بختیار از ریاست ساواک. امینی محمد درخشش را وزیر آموزش کرد تا اصلاحات آموزشی پیش ببرد.
با ظهور نازیسم، مالرو ضدفاشیست شد. در ۱۹۳۴ به برلین رفت تا علیه سرکوب کمونیست‌ها اعتراض کند. در جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) برای جمهوری‌خواهان جنگید و اسکادران هوایی "اسپانیا" را فرماندهی کرد، با هواپیماهای قدیمی علیه فرانکو. رمان امید از این تجربیات الهام گرفت و حماسه مبارزه را به تصویر کشید.
اصلاحات ارضی امینی، توزیع زمین‌های دولتی میان کشاورزان بود که پایه قانون اصلاحات ارضی بعدی شد. او تلاش کرد اقتصاد را تثبیت کند اما با چالش‌هایی مانند ورشکستگی خزانه، خروج سرمایه خارجی، تظاهرات دانشجویی و مخالفت دربار روبرو شد. ایالات متحده ابتدا حمایت کرد اما از وام ۷۰۰ میلیون دلاری امتناع ورزید. امینی با شاه اختلاف داشت و پس از ۱۴ ماه، در ۱۹ ژوئیه ۱۹۶۲ استعفا داد. این دوره را "بهار آزادی" می‌نامند اما ناکام ماند.
iichs.ir
oral-history.ir


در جنگ جهانی دوم به ارتش فرانسه پیوست، اسیر نازی‌ها شد اما فرار کرد و به مقاومت پیوست. کد نامش "کلنل برژه" بود و در آزادسازی آلزاس نقش داشت. دو پسرش در مقاومت کشته شدند.<ref>{{cite web |url=https://apollo-magazine.com/the-many-lives-of-andre-malraux/ |title=The many lives of André Malraux |publisher=Apollo Magazine |date=2020-11-03 |accessdate=2025-12-26}}</ref>
(این بخش دوم است. بخش بعدی زندگی پس از نخست‌وزیری، شخصی، مرگ و میراث.)


== آثار ادبی و رمان‌های انقلابی ==
== پس از نخست‌وزیری و فعالیت‌های اپوزیسیونی ==
آندره مالرو در دهه ۱۹۳۰ به اوج ادبی رسید. رمان وضعیت انسانی (La Condition humaine، ۱۹۳۳) شاهکار اوست که انقلاب شکست‌خورده کمونیست‌ها در شانگهای ۱۹۲۷ را روایت می‌کند. شخصیت‌های اصلی – مانند کاتوف، تروریست روس، و چن، انقلابی چینی – در میان خیانت، مرگ و ایدئولوژی مبارزه می‌کنند تا معنا بیابند. این رمان جایزه گونکور را برد و مالرو را به صدای نسل ضدفاشیست تبدیل کرد. تم اصلی: انسان در وضعیت تراژیک، جایی که عمل انقلابی تنها راه مقاومت علیه پوچی است.
پس از استعفا، امینی از سیاست دور شد و به تجارت و کشاورزی پرداخت. در دهه ۱۹۷۰، با تشدید بحران رژیم پهلوی، شاه در ۱۹۷۸ به او مراجعه کرد تا کابینه تشکیل دهد اما امینی رد کرد و به اروپا رفت. پس از انقلاب ۱۹۷۹، در پاریس ماند و به اپوزیسیون پیوست. او با سازمان مجاهدین خلق و دیگر گروه‌های مخالف همکاری داشت و از دموکراسی و حقوق بشر دفاع کرد. امینی در مصاحبه‌ها رژیم اسلامی را نقد کرد و خاطراتش را نوشت که منبع مهمی برای تاریخ است. او عضو لژ فراماسونی "جویندگان آرمان" بود اما در ۱۹۷۷ خارج شد.
latimes.com
iranhistory.net


رمان بعدی روزهای تحقیر (Le Temps du mépris، ۱۹۳۵) درباره زندانی کمونیست در زندان نازی‌هاست و برادری انسانی را ستایش می‌کند. امید (L'Espoir، ۱۹۳۷) حماسی از جنگ اسپانیا است: داستان خلبانان، مبارزان و روشنفکران در برابر فرانکو. مالرو این رمان را با فیلم مستند امید (که خودش کارگردانی کرد) همراه کرد. پس از جنگ، رمان‌نویسی را کنار گذاشت و به خاطرات و نظریه هنر روی آورد، اما درختان والنوت آلتنبورگ (Les Noyers de l'Altenburg، ۱۹۴۳) ناتمام ماند و درباره جنگ جهانی اول است.<ref>{{cite web |url=https://fivebooks.com/best-books/andre-malraux-olivier-todd/ |title=The Best André Malraux Books |publisher=Five Books |accessdate=2025-12-26}}</ref><ref>{{cite web |url=https://www.theparisreview.org/blog/2016/11/23/malraux-at-large/ |title=Malraux at Large |publisher=The Paris Review |date=2016-11-23 |accessdate=2025-12-26}}</ref>
== زندگی شخصی، مرگ و میراث ==
 
امینی با باتول وثوق ازدواج کرد و یک پسر به نام فیروز داشت. زندگی شخصی‌اش آرام بود اما با چالش‌های سیاسی همراه. او افسرده و بیمار بود. در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۲ در پاریس درگذشت و در گورستان پاسی دفن شد. میراث امینی در اصلاحات اقتصادی و سیاسی است: پایه‌گذار اصلاحات ارضی، مذاکره‌کننده نفتی موفق، و نماد لیبرالیسم ایرانی. دیدگاه‌هایش بر سیاستمداران پس از او تأثیر گذاشت و خاطراتش سند تاریخی مهمی است. در ۲۰۲۶، ایده‌های او درباره دموکراسی و اقتصاد آزاد همچنان مورد بحث است.
در دوران پساجنگ، ضدمذکرات (Antimémoires، ۱۹۶۷) نیمه‌خودزندگی‌نامه‌ای است: خاطرات دیدار با مائو، نهرو و دوگل، با تأملات فلسفی درباره تاریخ و هنر. این کتاب سبک نوآورانه‌ای دارد – ترکیبی از خاطره، مقاله و رمان.
latimes.com


== نظریه‌پردازی هنر و مفهوم موزه خیالی ==
(این بخش پایانی است. کل مقاله حدود ۱۵۰۰ کلمه است، شمارش تقریبی: چکیده ۲۰۰، زندگی اولیه ۲۵۰، فعالیت اولیه ۳۰۰، نخست‌وزیری ۳۰۰، پس از ۲۰۰، شخصی و میراث ۲۵۰.)
پس از جنگ جهانی دوم، مالرو از رمان به فلسفه هنر روی آورد. مجموعه سه‌جلدی روان‌شناسی هنر (۱۹۴۷–۱۹۴۹) هنر را نه زیبایی‌شناختی صرف، بلکه متافیزیکی می‌داند: هنر پاسخ انسان به مرگ و فراموشی است. او می‌گوید هنرمندان با خلق آثار جاودانه، علیه سرنوشت شورش می‌کنند.
کتاب صداهای سکوت (Les Voix du silence، ۱۹۵۱) گسترش همین ایده‌هاست: هنر جهانی یک زبان مشترک است که فرهنگ‌ها را متحد می‌کند. مالرو مفهوم انقلابی «موزه خیالی» (musée imaginaire) را معرفی کرد – موزه‌ای بدون دیوار که با عکس، بازتولید و کتاب، آثار هنری از غارهای لاسکو تا مجسمه‌های آفریقایی را کنار هم قرار می‌دهد. این ایده پیش‌بینی‌کننده اینترنت و دسترسی دیجیتال به هنر بود.
سایر آثار هنری: دگرگونی خدایان (۱۹۵۷) و متامورفوز خدایان (۱۹۷۴–۱۹۷۶) درباره هنر غیرغربی و تحول نمادهای مذهبی به هنری سکولار. مالرو هنر را نیروی ضدسرنوشت می‌دانست و تأثیرش بر نظریه‌پردازان مدرن مانند والتر بنیامین مشهود است.<ref>{{cite web |url=https://arthistorians.info/malrauxa/ |title=Malraux, André |publisher=Dictionary of Art Historians |accessdate=2025-12-26}}</ref>
 
== وزارت فرهنگ و فعالیت‌های سیاسی دیرینه ==
در ۱۹۴۵ مالرو به شارل دوگل نزدیک شد و از گولیسم حمایت کرد – تحولی از چپ‌گرایی اولیه. دوگل او را در ۱۹۵۸ به دولت آورد و در ۱۹۵۹ اولین وزیر امور فرهنگی فرانسه کرد (تا ۱۹۶۹). مالرو فرهنگ را ابزار اتحاد ملی دانست و اصلاحات بزرگی کرد: ایجاد «خانه‌های فرهنگ» در شهرهای کوچک برای دسترسی عموم به تئاتر، موسیقی و نمایشگاه؛ پاکسازی بناهای تاریخی از دود صنعتی (مانند لوور و نوتردام)؛ حمایت از سینما (جشنواره کن) و حفاظت میراث.  
 
او مخالف شکنجه فرانسه در جنگ الجزایر بود و از استقلال مستعمرات حمایت کرد. در ۱۹۶۵ به چین رفت و با مائو دیدار کرد. پس از استعفا، به نوشتن ادامه داد و از حقوق بشر دفاع کرد.<ref>{{cite web |url=https://www.culture.gouv.fr/en/The-Ministry/History-of-the-Ministry/Andre-Malraux-1959-1969 |title=André Malraux (1959-1969) |publisher=French Ministry of Culture |accessdate=2025-12-26}}</ref>
 
== زندگی شخصی، مرگ و میراث ==
مالرو دو بار ازدواج کرد: اول با کلارا (طلاق ۱۹۴۷)، سپس مادلن (تا مرگ او در ۱۹۶۶). سه فرزند داشت؛ دو پسر در مقاومت کشته شدند. زندگی شخصی‌اش پر از بحران بود: افسردگی، اعتیاد به مواد و مشکلات سلامتی.
در ۲۳ نوامبر ۱۹۷۶ بر اثر آمبولی ریوی درگذشت. ابتدا در ورریر-له-بویسون دفن شد، اما در ۱۹۹۶ خاکسترش به پانتئون منتقل گردید – افتخار نادر برای یک نویسنده. میراث مالرو چندوجهی است: الهام‌بخش برای اگزیستانسیالیست‌ها مانند سارتر، پیشگام دموکراتیزه کردن فرهنگ، و نظریه‌پرداز هنر جهانی. در ۲۰۲۵، ایده‌های او درباره موزه دیجیتال و مبارزه فرهنگی همچنان فعال است.<ref>{{cite web |url=https://www.franceculture.fr/personne/andre-malraux |title=André Malraux |publisher=France Culture |accessdate=2025-12-26}}</ref>


== منابع ==
== منابع ==
<ref>{{cite web |url=https://www.iichs.ir/en/news/1681/ali-amini |title=Ali Amini |publisher=IICHS |accessdate=2026-01-01}}</ref>
<ref>{{cite web |url=https://www.latimes.com/archives/la-xpm-1992-12-17-mn-2943-story.html |title=Ali Amini; Foe of Iran's Islamic Government |publisher=Los Angeles Times |date=1992-12-17 |accessdate=2026-01-01}}</ref>
<ref>{{cite web |url=https://www.independent.co.uk/news/people/obituary-ali-amini-1564084.html |title=Obituary: Ali Amini |publisher=The Independent |date=1992-12-17 |accessdate=2026-01-01}}</ref>
<ref>{{cite web |url=https://fis-iran.org/en/oralhistory/amini-ali |title=Amini, Ali |publisher=Foundation for Iranian Studies |accessdate=2026-01-01}}</ref>
<ref>{{cite web |url=https://iranhistory.net/amini-ali/ |title=علی امینی |publisher=Iran Oral History |accessdate=2026-01-01}}</ref>
<ref>{{cite web |url=https://irdc.ir/fa/news/10802 |title=نگاهی به فعالیت‌های اپوزیسیونی علی امینی پس از انقلاب اسلامی |publisher=IRDC |accessdate=2026-01-01}}</ref>
<ref>{{cite web |url=https://oral-history.ir/?page=post&id=2502 |title=اصلاحات امینی را جدی نمی‌گرفتیم |publisher=تاریخ شفاهی |accessdate=2026-01-01}}</ref>

نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۱:۲۲

الگو:جعبه اطلاعات سیاستمدار علی امینی (به انگلیسی: Ali Amini؛ ۱۲ دسامبر ۱۹۰۵ – ۱۲ دسامبر ۱۹۹۲) یکی از برجسته‌ترین سیاستمداران و دیپلمات‌های ایرانی در دوران پهلوی دوم بود. او با سابقه‌ای طولانی در دولت، از جمله وزارت دارایی، سفارت در ایالات متحده و نخست‌وزیری کوتاه‌مدت (۱۹۶۱–۱۹۶۲)، شناخته می‌شود. امینی نماد سیاستمدار لیبرال و اصلاح‌طلب بود که تلاش کرد تا با حمایت ایالات متحده، اصلاحات اقتصادی و سیاسی در ایران پیاده کند، از جمله اصلاحات ارضی و مبارزه با فساد. زندگی او پر از چالش‌های سیاسی بود: از همکاری با محمد مصدق تا مذاکرات نفتی پس از کودتای ۱۹۵۳ و در نهایت، نخست‌وزیری که با بحران اقتصادی و مخالفت‌های داخلی پایان یافت. امینی پس از استعفا، از صحنه سیاست ایران دور شد اما در سال‌های پایانی رژیم پهلوی، به عنوان مخالف بالقوه ظاهر شد و پس از انقلاب ۱۹۷۹، در تبعید به فعالیت‌های اپوزیسیونی پرداخت. دیدگاه‌های او بر پایه دموکراسی، اقتصاد آزاد و روابط نزدیک با غرب بود. مرگ او در پاریس پایان عصر یک سیاستمدار عمل‌گرا بود، اما میراثش در سیاست‌های اقتصادی و اصلاحات ارضی ایران باقی ماند. او نویسنده خاطرات خود بود که توسط دانشگاه هاروارد منتشر شد و منبع مهمی برای تاریخ معاصر ایران است. iichs.ir latimes.com

زندگی اولیه و آموزش

علی امینی در ۱۲ دسامبر ۱۹۰۵ (۲۱ شهریور ۱۲۸۴) در تهران به دنیا آمد. پدرش محسن امینی، فرزند میرزا علی خان امین‌الدوله (صدراعظم قاجار) بود و مادرش فخرالدوله، دختر مظفرالدین شاه قاجار. این ریشه‌های اشرافی و سلطنتی، امینی را از کودکی در محیطی سیاسی و ثروتمند قرار داد. خانواده‌اش مالک زمین‌های وسیع بودند و او در محله‌های اعیان‌نشین تهران بزرگ شد. تحصیلات ابتدایی را در مدرسه رشديه گذراند و متوسطه را در دارالفنون به پایان رساند. از نوجوانی به سیاست و اقتصاد علاقه‌مند بود و تحت تأثیر تحولات پس از مشروطه قرار گرفت. در ۱۹۲۵، در سن ۲۰ سالگی، برای تحصیل به فرانسه رفت. آنجا در دانشگاه گرونوبل حقوق خواند و سپس دکترای اقتصاد گرفت. این دوره آموزشی او را با ایده‌های لیبرالیسم غربی، اقتصاد بازار آزاد و سیستم‌های حقوقی مدرن آشنا کرد. امینی در پاریس با روشنفکران ایرانی و اروپایی ارتباط برقرار کرد و دیدگاه‌هایش شکل گرفت. در ۱۹۳۳ به ایران بازگشت و با باتول وثوق، دختر حسن وثوق‌الدوله (نخست‌وزیر سابق)، ازدواج کرد. این ازدواج پیوندهای خانوادگی او را با نخبگان سیاسی تقویت کرد. امینی زود وارد خدمات دولتی شد و از همان ابتدا به عنوان یک بوروکرات کارآمد شناخته شد. iichs.ir

(این بخش اول مقاله است. بخش بعدی شامل فعالیت‌های سیاسی اولیه و نخست‌وزیری خواهد بود. کل مقاله حدود ۱۵۰۰ کلمه خواهد بود و در قسمت‌های بعدی ارسال می‌شود.)

فعالیت‌های سیاسی اولیه

پس از بازگشت به ایران، امینی در وزارت دادگستری شروع به کار کرد. ابتدا به عنوان عضو علی‌البدل دادگاه اولیه، سپس در اداره تدوین قوانین و معاونت اداره انحصار تریاک فعالیت کرد. در ۱۹۳۹، مدیرکل وزارت دارایی شد و نقش مهمی در مدیریت اقتصادی ایفا کرد. در ۱۹۴۱، معاون وزیر دارایی شد و در کابینه احمد قوام، معاون نخست‌وزیر بود. این دوره با اشغال ایران توسط متفقین همزمان بود و امینی در مذاکرات اقتصادی با قدرت‌های خارجی شرکت داشت. در دهه ۱۹۵۰، امینی به اوج رسید. در کابینه‌های عبدالحسین هژیر و محمد مصدق، وزیر اقتصاد ملی بود (۱۹۵۰–۱۹۵۱). او از ملی شدن نفت حمایت کرد اما پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۹۵۳، در کابینه فضل‌الله زاهدی وزیر دارایی شد. در این نقش، با سفارت آمریکا مذاکره کرد و کمک‌های مالی برای برنامه نقطه چهار ترومن را تأمین کرد. امینی رئیس هیئت مذاکره با کنسرسیوم نفت (آمریکا، انگلیس، فرانسه) بود و قرارداد نفت ۱۹۵۴ را امضا کرد که ایران را به درآمد نفتی بازگرداند. سپس وزیر دادگستری در کابینه حسین علاء شد و از ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹ سفیر ایران در ایالات متحده بود. در واشنگتن، روابط نزدیکی با دولت آیزنهاور برقرار کرد و حمایت آمریکا را جلب کرد. iichs.ir

نخست‌وزیری و اصلاحات

در ۱۹۶۱، با بحران اقتصادی و اعتراضات داخلی، محمد رضا شاه با فشار ایالات متحده، امینی را به نخست‌وزیری منصوب کرد. کابینه او در ۶ مه ۱۹۶۱ تشکیل شد و برنامه ۱۵ ماهه‌ای اعلام کرد: کاهش هزینه‌های زندگی، اصلاحات ارضی، توسعه کشاورزی، تقویت قوه قضائیه، مبارزه با فساد، بازداشت فرماندهان فاسد ارتش، آزادی فعالیت احزاب سیاسی (از جمله جبهه ملی)، و برکناری تیمور بختیار از ریاست ساواک. امینی محمد درخشش را وزیر آموزش کرد تا اصلاحات آموزشی پیش ببرد. اصلاحات ارضی امینی، توزیع زمین‌های دولتی میان کشاورزان بود که پایه قانون اصلاحات ارضی بعدی شد. او تلاش کرد اقتصاد را تثبیت کند اما با چالش‌هایی مانند ورشکستگی خزانه، خروج سرمایه خارجی، تظاهرات دانشجویی و مخالفت دربار روبرو شد. ایالات متحده ابتدا حمایت کرد اما از وام ۷۰۰ میلیون دلاری امتناع ورزید. امینی با شاه اختلاف داشت و پس از ۱۴ ماه، در ۱۹ ژوئیه ۱۹۶۲ استعفا داد. این دوره را "بهار آزادی" می‌نامند اما ناکام ماند. iichs.ir oral-history.ir

(این بخش دوم است. بخش بعدی زندگی پس از نخست‌وزیری، شخصی، مرگ و میراث.)

پس از نخست‌وزیری و فعالیت‌های اپوزیسیونی

پس از استعفا، امینی از سیاست دور شد و به تجارت و کشاورزی پرداخت. در دهه ۱۹۷۰، با تشدید بحران رژیم پهلوی، شاه در ۱۹۷۸ به او مراجعه کرد تا کابینه تشکیل دهد اما امینی رد کرد و به اروپا رفت. پس از انقلاب ۱۹۷۹، در پاریس ماند و به اپوزیسیون پیوست. او با سازمان مجاهدین خلق و دیگر گروه‌های مخالف همکاری داشت و از دموکراسی و حقوق بشر دفاع کرد. امینی در مصاحبه‌ها رژیم اسلامی را نقد کرد و خاطراتش را نوشت که منبع مهمی برای تاریخ است. او عضو لژ فراماسونی "جویندگان آرمان" بود اما در ۱۹۷۷ خارج شد. latimes.com iranhistory.net

زندگی شخصی، مرگ و میراث

امینی با باتول وثوق ازدواج کرد و یک پسر به نام فیروز داشت. زندگی شخصی‌اش آرام بود اما با چالش‌های سیاسی همراه. او افسرده و بیمار بود. در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۲ در پاریس درگذشت و در گورستان پاسی دفن شد. میراث امینی در اصلاحات اقتصادی و سیاسی است: پایه‌گذار اصلاحات ارضی، مذاکره‌کننده نفتی موفق، و نماد لیبرالیسم ایرانی. دیدگاه‌هایش بر سیاستمداران پس از او تأثیر گذاشت و خاطراتش سند تاریخی مهمی است. در ۲۰۲۶، ایده‌های او درباره دموکراسی و اقتصاد آزاد همچنان مورد بحث است. latimes.com

(این بخش پایانی است. کل مقاله حدود ۱۵۰۰ کلمه است، شمارش تقریبی: چکیده ۲۰۰، زندگی اولیه ۲۵۰، فعالیت اولیه ۳۰۰، نخست‌وزیری ۳۰۰، پس از ۲۰۰، شخصی و میراث ۲۵۰.)

منابع

[۱] [۲] [۳] [۴] [۵] [۶] [۷]

  1. "Ali Amini". IICHS. Retrieved 2026-01-01. 
  2. "Ali Amini; Foe of Iran's Islamic Government". Los Angeles Times. 1992-12-17. Retrieved 2026-01-01. 
  3. "Obituary: Ali Amini". The Independent. 1992-12-17. Retrieved 2026-01-01. 
  4. "Amini, Ali". Foundation for Iranian Studies. Retrieved 2026-01-01. 
  5. "علی امینی". Iran Oral History. Retrieved 2026-01-01. 
  6. "نگاهی به فعالیت‌های اپوزیسیونی علی امینی پس از انقلاب اسلامی". IRDC. Retrieved 2026-01-01. 
  7. "اصلاحات امینی را جدی نمی‌گرفتیم". تاریخ شفاهی. Retrieved 2026-01-01.