کاربر:Hamidreza/صفحه تمرین2: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''احمدرضا فیضی و امیرحسین فیضی،''' (شهادت ۹ اسفند ۱۴۰۴)، دو برادر نوجوان و جوان اهل فردیس کرج بودند که در پی شادی و اعلام خبر مرگ علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، بر اثر شلیک نیروهای مسلح حکومتی کشته شدند. این واقعه در زمره رویدادهای خونی...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''«احمدرضا فیضی»۲۲اسفند ۱۳۸۹ متولد شهریار و «امیرحسین فیضی» متولد ۱۶فروردین ۱۳۸۵ متولد کرج،''' '''(شهادت ۹ اسفند ۱۴۰۴)'''، دو برادر نوجوان که در پی شادی و اعلام خبر مرگ علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، بر اثر شلیک نیروهای مسلح حکومتی کشته شدند. این واقعه در زمره رویدادهای خونینِ روزها و ساعات پس از اعلام خبر مرگ خامنهای قرار میگیرد و در حافظه اعتراضی معترضان بهعنوان نمونهای از سرکوب خشونتآمیز شادیهای خیابانی ثبت شده است. | ||
== | == واقعه کشته شدن == | ||
واقعه تلخ نهم اسفندماه در فردیس کرج، زمانی رقم خورد که احمدرضا و امیرحسین فیضی، دو برادر ۱۵ و ۱۹ ساله، به همراه پدرشان در پی انتشار خبر مرگ [[سید علی خامنه ای|علی خامنهای]] در حال ابراز شادی و بوق زدن بودند. | |||
در پی یک مشاجره لفظی با مأموران سرکوبگر جمهوریاسلامی، خودروی آنها به رگبار بسته شد که در این تیراندازی وحشیانه، در همان لحظه گلوله از ناحیه پشت احمدرضا عبور کرده وبه قلب او اصابت میکند و بهشهادت می رسد و امیرحسین نیز بر اثر جراحات شدید ناشی از گلولههای جنگی از ناحیه پهلو زخمی میشود و بعد از رساندن او به درمانگاه به شهادت میرسد. | |||
گزارشها حاکی از رفتار غیرانسانی مأموران در صحنه و ضربوشتم خانواده در درمانگاه است، به طوری که حتی از تحویل پیکرها خودداری کرده و آن را منوط به تسلیم شدن پدر خانواده کردند. در نهایت، این دو نوجوان در فضایی به شدت امنیتی و دور از محل زندگیشان در آرامستان «بهشت علی» به خاک سپرده شدند تا داغی جانکاه بر دل خانواده و جامعه بر جای بماند. | |||
| |||
== بازتاب رسانهای و حقوقی == | == بازتاب رسانهای و حقوقی == | ||
نسخهٔ ۱۴ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۴۷
«احمدرضا فیضی»۲۲اسفند ۱۳۸۹ متولد شهریار و «امیرحسین فیضی» متولد ۱۶فروردین ۱۳۸۵ متولد کرج، (شهادت ۹ اسفند ۱۴۰۴)، دو برادر نوجوان که در پی شادی و اعلام خبر مرگ علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، بر اثر شلیک نیروهای مسلح حکومتی کشته شدند. این واقعه در زمره رویدادهای خونینِ روزها و ساعات پس از اعلام خبر مرگ خامنهای قرار میگیرد و در حافظه اعتراضی معترضان بهعنوان نمونهای از سرکوب خشونتآمیز شادیهای خیابانی ثبت شده است.
واقعه کشته شدن
واقعه تلخ نهم اسفندماه در فردیس کرج، زمانی رقم خورد که احمدرضا و امیرحسین فیضی، دو برادر ۱۵ و ۱۹ ساله، به همراه پدرشان در پی انتشار خبر مرگ علی خامنهای در حال ابراز شادی و بوق زدن بودند.
در پی یک مشاجره لفظی با مأموران سرکوبگر جمهوریاسلامی، خودروی آنها به رگبار بسته شد که در این تیراندازی وحشیانه، در همان لحظه گلوله از ناحیه پشت احمدرضا عبور کرده وبه قلب او اصابت میکند و بهشهادت می رسد و امیرحسین نیز بر اثر جراحات شدید ناشی از گلولههای جنگی از ناحیه پهلو زخمی میشود و بعد از رساندن او به درمانگاه به شهادت میرسد.
گزارشها حاکی از رفتار غیرانسانی مأموران در صحنه و ضربوشتم خانواده در درمانگاه است، به طوری که حتی از تحویل پیکرها خودداری کرده و آن را منوط به تسلیم شدن پدر خانواده کردند. در نهایت، این دو نوجوان در فضایی به شدت امنیتی و دور از محل زندگیشان در آرامستان «بهشت علی» به خاک سپرده شدند تا داغی جانکاه بر دل خانواده و جامعه بر جای بماند.
بازتاب رسانهای و حقوقی
رسانهها و منابع منتقد حکومت ایران، کشته شدن احمدرضا و امیرحسین فیضی را در قالب «کشتار پس از مرگ خامنهای» و ادامه الگوی سرکوب خونین اعتراضات و تجمعات اعتراضی تفسیر کردهاند. در این گزارشها، بر این نکته تأکید میشود که نیروهای مسلح جمهوری اسلامی حتی در مواجهه با نوجوانان و افراد کمسنوسال، از شلیک گلوله و بهکارگیری سلاح گرم خودداری نکردهاند.
در حوزه حقوق بشر، این واقعه در کنار پروندههای دیگر کشتهشدگان اعتراضات و رخدادهای سیاسی سال ۱۴۰۴ مطرح شده و بهعنوان نمونهای از استفاده مرگبار از قوه قهریه علیه شهروندان بیسلاح، به ویژه افراد زیر ۱۸ سال، مورد اشاره قرار میگیرد. طرح این موضوع، پرسشهایی درباره مسئولیت حقوقی و کیفری آمران و عاملان شلیک و نیز نحوه رسیدگی قضایی احتمالی در آینده ایجاد کرده است.
جایگاه در حافظه اعتراضی
نام احمدرضا و امیرحسین فیضی به سرعت در شبکههای اجتماعی فارسیزبان منتشر شد و کاربران بسیاری، تصویر و نام آنها را در کنار دیگر کشتهشدگان ماههای پایانی سال ۱۴۰۴ قرار دادند. این دو برادر، در روایتهای اعتراضی و در میان بخشی از افکار عمومی، بهعنوان «شهدا» یا کشتهشدگان راه اعتراض به نظام سیاسی موجود و نماد سرکوب شادی مردمی پس از مرگ رهبر جمهوری اسلامی یاد میشوند.
با توجه به تجربه شکلگیری ادبیات شهدا و حافظه جمعی در ایران معاصر، احتمال میرود در سالهای بعد، اطلاعات بیشتری درباره زندگی شخصی، خاطرات خانوادگی، عکسها و روایتهای نزدیکان احمدرضا و امیرحسین منتشر شود و مدخلهای مفصلتری در قالب یادنامهها، روایتهای مستند و آثار پژوهشی درباره آنها شکل بگیرد. در حال حاضر، کمبود دادههای دقیق درباره زندگی و پیشینه آنان، یکی از محدودیتهای پژوهشگرانی است که میکوشند مدخلهای دانشنامهای جامعتری برای این دو برادر تنظیم کنند.