کاربر:Hamidreza/۵صفحه تمرین: تفاوت میان نسخه‌ها
Alireza k h (بحث | مشارکت‌ها) صفحه را خالی کرد برچسب: خالی کردن |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۶ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات دانشمند | |||
| نام = تورستن ویزل | |||
| نام انگلیسی = Torsten N. Wiesel | |||
| تصویر =تورستن ویزل.jpeg | |||
| توضیح تصویر = | |||
| نام اصلی = تورستن نیلس ویزل | |||
| زمینه فعالیت = عصب‌شناسی و فیزیولوژی بینایی | |||
| ملیت = سوئدی-آمریکایی | |||
| تاریخ تولد = ۳ ژوئن ۱۹۲۴ | |||
| محل تولد = اوپسالا، سوئد | |||
| والدین = | |||
| تاریخ مرگ = | |||
| محل مرگ = | |||
| علت مرگ = | |||
| محل زندگی = نیویورک، ایالات متحده | |||
| مختصات محل زندگی = | |||
| مدفن = | |||
| در زمان حکومت = | |||
| اتفاقات مهم = کشف نحوهٔ پردازش اطلاعات دیداری در قشر بینایی | |||
| نام دیگر = تورستن ن. ویزل | |||
| لقب = | |||
| بنیانگذار = از پیشگامان عصب‌شناسی سامانهٔ بینایی | |||
| پیشه = پزشک، عصب‌شناس و استاد دانشگاه | |||
| سال‌های فعالیت = از دههٔ ۱۹۵۰ | |||
| سبک پژوهشی = فیزیولوژی عصبی و سازمان قشر بینایی | |||
| آثار مهم = کشف میدان‌های گیرنده و ستون‌های بینایی | |||
| مقالات = | |||
| جوایز = جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی ۱۹۸۱؛ نشان ملی علوم | |||
| علت شهرت = پژوهش دربارهٔ پردازش اطلاعات دیداری در مغز | |||
| تأثیرگذاشته بر = عصب‌شناسی، چشم‌پزشکی و علوم شناختی | |||
| تأثیرپذیرفته از = فیزیولوژی، چشم‌پزشکی و نوروفیزیولوژی | |||
| وبگاه = https://www.rockefeller.edu/our-scientists/emeritus-faculty/923-torsten-wiesel/ | |||
| تحصیلات = دکترای پزشکی، مؤسسهٔ کارولینسکا | |||
| دانشگاه = دانشگاه راکفلر | |||
| حوزه = قشر بینایی و رشد دستگاه بینایی | |||
| همسر = | |||
| فرزندان = | |||
| گفتاورد = | |||
| امضا = | |||
}} | |||
'''مقاله درحال ویرایش است''' | |||
'''تورستن نیلس ویزل''' ('''Torsten N. Wiesel'''؛ زادهٔ ۳ ژوئن ۱۹۲۴) پزشک و عصب‌شناس سوئدی-آمریکایی است که به‌خاطر پژوهش‌هایش دربارهٔ چگونگی دریافت، سازمان‌دهی و پردازش اطلاعات دیداری در مغز شناخته می‌شود. او در سال ۱۹۸۱، به‌طور مشترک با [[دیوید هوبل]]، نیمی از جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را دریافت کرد. نیمهٔ دیگر جایزه به [[راجر اسپری]] تعلق گرفت. انگیزهٔ رسمی جایزه برای هوبل و ویزل «به‌خاطر کشف‌هایشان دربارهٔ پردازش اطلاعات در دستگاه بینایی» اعلام شد.<ref name="نوبل-اطلاعات">[https://www.nobelprize.org/prizes/medicine/1981/wiesel/facts/ Torsten N. Wiesel – Facts، وبگاه رسمی جایزهٔ نوبل]</ref> | |||
پژوهش‌های ویزل و هوبل نشان داد که قشر بینایی مغز تصویر را به‌صورت یک تصویر خام و یکپارچه دریافت نمی‌کند. سلول‌های عصبی مختلف، اجزای مشخصی مانند تضادهای روشنایی، خطوط، جهت‌ها و حرکت را تحلیل می‌کنند. سپس این اطلاعات در مسیرهای عصبی به شکل پیچیده‌تری ترکیب می‌شوند و تجربهٔ دیداری را می‌سازند. | |||
== زندگی و تحصیلات == | |||
تورستن ویزل در اوپسالای سوئد متولد شد. او در مؤسسهٔ کارولینسکا در استکهلم پزشکی خواند و در سال ۱۹۵۴ مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. ویزل پس از پایان تحصیل در بخش فیزیولوژی کارولینسکا تدریس کرد و در واحد روان‌پزشکی کودکان بیمارستان کارولینسکا نیز فعالیت داشت.<ref name="راکفلر">[https://www.rockefeller.edu/our-scientists/emeritus-faculty/923-torsten-wiesel/ Torsten N. Wiesel, M.D.، دانشگاه راکفلر]</ref> | |||
در سال ۱۹۵۵ برای گذراندن دوره‌ای در چشم‌پزشکی به دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز در ایالات متحده رفت. او در سال ۱۹۵۸ به مقام استادیاری رسید. یک سال بعد، ویزل به دانشکدهٔ پزشکی هاروارد پیوست و در سال ۱۹۶۸ استاد بخش تازه‌تأسیس عصب‌شناسی شد. او از سال ۱۹۷۳ ریاست این بخش را بر عهده داشت.<ref name="راکفلر" /> | |||
ویزِل در سال ۱۹۸۳ به دانشگاه راکفلر رفت و به‌عنوان استاد و سرپرست آزمایشگاه عصب‌شناسی فعالیت کرد. او از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸ رئیس دانشگاه راکفلر بود. در دوران ریاست او، چندین مرکز پژوهشی میان‌رشته‌ای ایجاد شد و همکاری‌های گسترده‌ای میان پژوهشگران علوم اعصاب و زیست‌پزشکی شکل گرفت. | |||
== همکاری با دیوید هوبل == | |||
ویزِل در هاروارد با دیوید هوبل همکاری علمی خود را آغاز کرد. این همکاری یکی از اثرگذارترین همکاری‌ها در تاریخ عصب‌شناسی به شمار می‌رود. آنان برای بررسی نحوهٔ پردازش تصویر در مغز، فعالیت سلول‌های عصبی قشر بینایی گربه و میمون را ثبت کردند. | |||
روش آن‌ها بر پایهٔ ثبت پیام‌های الکتریکی سلول‌های عصبی بود. پژوهشگران با قرار دادن الکترودهای بسیار ظریف در قشر بینایی، واکنش نورون‌ها را در برابر محرک‌های گوناگون اندازه‌گیری می‌کردند. آن‌ها خطوط، نوارها، نقاط نورانی و حرکت محرک‌ها را در موقعیت‌های مختلف به حیوان نشان می‌دادند و بررسی می‌کردند کدام سلول‌ها فعال می‌شوند. | |||
این آزمایش‌ها نشان دادند که سلول‌های قشر بینایی به همهٔ محرک‌ها به یک شکل پاسخ نمی‌دهند. برخی سلول‌ها به خطوط افقی، برخی به خطوط عمودی و بعضی دیگر به زاویه‌ها یا حرکت در یک جهت مشخص حساس‌تر بودند. این یافته، تصور ساده‌ای را که قشر بینایی تنها تصویر شبکیه را بازتاب می‌دهد، تغییر داد.<ref name="نوبل-بیانیه">[https://www.nobelprize.org/prizes/medicine/1981/press-release/ The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1981، بیانیهٔ مجمع نوبل مؤسسهٔ کارولینسکا]</ref> | |||
== میدان‌های گیرنده و ستون‌های بینایی == | |||
یکی از مفاهیم مهمی که در پژوهش‌های هوبل و ویزل شکل گرفت، میدان گیرنده است. میدان گیرنده بخشی از میدان دید است که تحریک آن می‌تواند فعالیت یک سلول عصبی خاص را تغییر دهد. هر سلول قشر بینایی ممکن است تنها به محرکی با شکل، جهت، اندازه یا حرکت مشخص واکنش نشان دهد. | |||
آن‌ها همچنین دریافتند که سلول‌های قشر بینایی در ساختارهایی منظم به نام ستون‌های عصبی قرار دارند. سلول‌های یک ستون معمولاً در تحلیل نوع مشابهی از اطلاعات دیداری نقش دارند. ستون‌ها در کنار یکدیگر سازمانی پیچیده می‌سازند که بخش‌های گوناگون تصویر را از نواحی کوچک شبکیه تحلیل می‌کند. | |||
این سازمان مرحله‌ای نشان داد که اطلاعات دیداری در مغز به‌صورت سلسله‌مراتبی پردازش می‌شود. سلول‌های اولیه ویژگی‌های ساده‌تر مانند خطوط و تضاد را شناسایی می‌کنند. سپس سلول‌های دیگر اطلاعات حاصل را با هم ترکیب می‌کنند تا الگوهای پیچیده‌تر و در نهایت اشیاء و صحنه‌های دیداری تشخیص داده شوند. | |||
== رشد قشر بینایی == | |||
بخش مهم دیگر پژوهش ویزل و هوبل به رشد دستگاه بینایی در دوران پس از تولد مربوط بود. آنان نشان دادند که قشر بینایی در ابتدای زندگی برای رشد طبیعی به تحریک دیداری منظم نیاز دارد. | |||
در آزمایش‌های آنان، اگر یکی از چشم‌ها در دورهٔ حساس رشد برای چند روز بسته می‌شد، تغییرات ماندگاری در قشر بینایی رخ می‌داد. سلول‌های عصبی مغز در این حالت بیشتر به چشم باز پاسخ می‌دادند و ارتباط‌های مربوط به چشم بسته ضعیف می‌شدند. این پدیده نشان داد که رشد شبکه‌های عصبی تنها به عوامل ژنتیکی وابسته نیست و تجربهٔ دیداری نیز نقش اساسی دارد.<ref name="نوبل-اطلاعات" /> | |||
ویزِل و هوبل دریافتند که تابش نور به‌تنهایی برای رشد طبیعی قشر بینایی کافی نیست. تصویر باید دارای الگو و خطوط مشخص باشد. اگر تصویر روی شبکیه تار، تحریف‌شده یا فاقد ساختار باشد، توانایی مغز برای تحلیل اطلاعات دیداری ممکن است به‌طور کامل رشد نکند. | |||
این یافته‌ها به شکل‌گیری مفهوم دورهٔ حساس در رشد عصبی کمک کرد. دورهٔ حساس زمانی است که تجربه‌های محیطی بیشترین اثر را بر سازمان‌یابی مغز دارند. این مفهوم در چشم‌پزشکی کودکان اهمیت زیادی پیدا کرد و به درک بهتر پیامدهای آب‌مروارید مادرزادی، لوچی و اختلال‌های بینایی در سال‌های نخست زندگی کمک کرد. | |||
== اهمیت پزشکی و علمی == | |||
کار ویزل و هوبل پایه‌ای برای شناخت بیماری‌هایی فراهم کرد که در آن‌ها اطلاعات دیداری به‌درستی در مغز پردازش نمی‌شود. تشخیص و درمان زودهنگام اختلال‌های چشم در کودکان اهمیت دارد، زیرا محرومیت دیداری طولانی می‌تواند تغییرات پایدار در قشر بینایی ایجاد کند. | |||
پژوهش‌های آنان همچنین بر علوم شناختی، روان‌شناسی ادراک، هوش مصنوعی و بینایی ماشین اثر گذاشت. مفهوم تحلیل مرحله‌ای تصویر در مغز، الهام‌بخش مدل‌هایی شد که اطلاعات دیداری را از ویژگی‌های ساده به الگوهای پیچیده‌تر پردازش می‌کنند. | |||
دانش امروز نشان می‌دهد که قشر بینایی تنها یک نقشهٔ ثابت از شبکیه نیست. شبکه‌های عصبی در تعامل با تجربه، توجه و دیگر نواحی مغز فعالیت می‌کنند. با این حال، کشف میدان‌های گیرنده و ستون‌های بینایی همچنان یکی از پایه‌های مطالعهٔ سازمان عملکردی مغز است. | |||
== فعالیت‌های علمی و حقوق بشری == | |||
ویزِل پس از ریاست دانشگاه راکفلر نیز در فعالیت‌های علمی بین‌المللی مشارکت داشت. او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹ دبیرکل برنامهٔ علوم مرزی انسانی بود؛ برنامه‌ای که از پژوهش‌های بنیادی، نوآورانه و میان‌رشته‌ای در علوم زیستی حمایت می‌کند. | |||
او همچنین رئیس هیئت‌مدیرهٔ آکادمی علوم نیویورک و رئیس کمیتهٔ حقوق بشر آکادمی‌های ملی علوم بود. ویزل از بنیان‌گذاران شبکهٔ بین‌المللی حقوق بشر آکادمی‌ها و انجمن‌های علمی و سازمان علمی اسرائیلی-فلسطینی نیز به شمار می‌رود. دانشگاه راکفلر او را از مدافعان جهانی حقوق بشر معرفی کرده است.<ref name="راکفلر" /> | |||
== جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی ۱۹۸۱ == | |||
مجمع نوبل مؤسسهٔ کارولینسکا در ۹ اکتبر ۱۹۸۱ اعلام کرد که جایزهٔ فیزیولوژی یا پزشکی میان سه پژوهشگر تقسیم می‌شود. راجر اسپری نیمی از جایزه را برای کشف تخصصی‌شدن عملکردی نیم‌کره‌های مغز دریافت کرد و نیمهٔ دیگر به‌طور مشترک به دیوید هوبل و تورستن ویزل تعلق گرفت.<ref name="نوبل-بیانیه" /> | |||
جایزهٔ هوبل و ویزل به پژوهش‌هایی تعلق گرفت که نشان داد پیام‌های رسیده از چشم، در لایه‌های گوناگون قشر بینایی به‌صورت مرحله‌ای تحلیل می‌شوند. هر سلول عصبی در این مسیر می‌تواند مسئول تفسیر جزئی خاص از الگوی شبکیه باشد. آنان همچنین نقش تجربهٔ دیداری در رشد اولیهٔ قشر بینایی را روشن کردند. | |||
ویزِل در سال ۲۰۰۵ نشان ملی علوم ایالات متحده را نیز دریافت کرد. میراث علمی او در عصب‌شناسی بینایی، چشم‌پزشکی کودکان، علوم شناختی و پژوهش دربارهٔ انعطاف‌پذیری مغز ادامه دارد. | |||
== حمایت از مقاومت ایران == | |||
نام تورستن ویزل در فهرست امضاکنندگان نامهٔ مشترک ۸۰ برندهٔ نوبل دربارهٔ حمایت از ایران آزاد و دموکراتیک در سال ۲۰۲۴ آمده است. شورای ملی مقاومت ایران در گزارش خود، او را با عنوان «تورستن ویزل، برندهٔ نوبل پزشکی ۱۹۸۱، سوئد» معرفی کرده است.<ref name="شورا-۲۰۲۴">[https://www.ncr-iran.org/en/global-support-statements/in-joint-letter-to-world-leaders-79-nobel-laureates-support-free-and-democratic-iran/ In Joint Letter to World Leaders, 80 Nobel Laureates Support Free and Democratic Iran، شورای ملی مقاومت ایران، ۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴]</ref> | |||
در متن این نامه، امضاکنندگان سرکوب مردم ایران و نقض حقوق بشر را محکوم کرده و از خواست مردم ایران برای آزادی، دموکراسی و جمهوری منتخب حمایت کرده‌اند. آنان همچنین از طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی پشتیبانی کرده‌اند؛ طرحی که بر انتخابات آزاد، برابری جنسیتی، دینی و قومی، جدایی دین از دولت، همزیستی مسالمت‌آمیز و ایران غیراتمی تأکید دارد. | |||
نام ویزل در بیانیهٔ دیگری از برندگان نوبل در مارس ۲۰۲۶ نیز آمده است. این بیانیه، طبق گزارش شورای ملی مقاومت، از نقشهٔ راه دموکراتیک برای ایران حمایت می‌کند و بر حق مردم ایران برای تعیین آیندهٔ کشور از طریق انتخابات آزاد تأکید دارد.<ref name="شورا-۲۰۲۶">[https://www.ncr-iran.org/en/news/iran-resistance/joint-statement-by-57-nobel-laureates-endorses-democratic-roadmap-for-iran/ Joint Statement by 57 Nobel Laureates Endorses Democratic Roadmap for Iran، شورای ملی مقاومت ایران، ۲۲ مارس ۲۰۲۶]</ref> | |||
== منابع == | |||
<references /> | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۱ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۵
| تورستن ویزل | |
|---|---|
 | |
| متولد | ۳ ژوئن ۱۹۲۴ |
| محل زندگی | نیویورک، ایالات متحده |
| ملیت | سوئدی-آمریکایی |
| جوایز | جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی ۱۹۸۱؛ نشان ملی علوم |
مقاله درحال ویرایش است
تورستن نیلس ویزل (Torsten N. Wiesel؛ زادهٔ ۳ ژوئن ۱۹۲۴) پزشک و عصب‌شناس سوئدی-آمریکایی است که به‌خاطر پژوهش‌هایش دربارهٔ چگونگی دریافت، سازمان‌دهی و پردازش اطلاعات دیداری در مغز شناخته می‌شود. او در سال ۱۹۸۱، به‌طور مشترک با دیوید هوبل، نیمی از جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را دریافت کرد. نیمهٔ دیگر جایزه به راجر اسپری تعلق گرفت. انگیزهٔ رسمی جایزه برای هوبل و ویزل «به‌خاطر کشف‌هایشان دربارهٔ پردازش اطلاعات در دستگاه بینایی» اعلام شد.[۱]
پژوهش‌های ویزل و هوبل نشان داد که قشر بینایی مغز تصویر را به‌صورت یک تصویر خام و یکپارچه دریافت نمی‌کند. سلول‌های عصبی مختلف، اجزای مشخصی مانند تضادهای روشنایی، خطوط، جهت‌ها و حرکت را تحلیل می‌کنند. سپس این اطلاعات در مسیرهای عصبی به شکل پیچیده‌تری ترکیب می‌شوند و تجربهٔ دیداری را می‌سازند.
زندگی و تحصیلات
تورستن ویزل در اوپسالای سوئد متولد شد. او در مؤسسهٔ کارولینسکا در استکهلم پزشکی خواند و در سال ۱۹۵۴ مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. ویزل پس از پایان تحصیل در بخش فیزیولوژی کارولینسکا تدریس کرد و در واحد روان‌پزشکی کودکان بیمارستان کارولینسکا نیز فعالیت داشت.[۲]
در سال ۱۹۵۵ برای گذراندن دوره‌ای در چشم‌پزشکی به دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز در ایالات متحده رفت. او در سال ۱۹۵۸ به مقام استادیاری رسید. یک سال بعد، ویزل به دانشکدهٔ پزشکی هاروارد پیوست و در سال ۱۹۶۸ استاد بخش تازه‌تأسیس عصب‌شناسی شد. او از سال ۱۹۷۳ ریاست این بخش را بر عهده داشت.[۲]
ویزِل در سال ۱۹۸۳ به دانشگاه راکفلر رفت و به‌عنوان استاد و سرپرست آزمایشگاه عصب‌شناسی فعالیت کرد. او از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸ رئیس دانشگاه راکفلر بود. در دوران ریاست او، چندین مرکز پژوهشی میان‌رشته‌ای ایجاد شد و همکاری‌های گسترده‌ای میان پژوهشگران علوم اعصاب و زیست‌پزشکی شکل گرفت.
همکاری با دیوید هوبل
ویزِل در هاروارد با دیوید هوبل همکاری علمی خود را آغاز کرد. این همکاری یکی از اثرگذارترین همکاری‌ها در تاریخ عصب‌شناسی به شمار می‌رود. آنان برای بررسی نحوهٔ پردازش تصویر در مغز، فعالیت سلول‌های عصبی قشر بینایی گربه و میمون را ثبت کردند.
روش آن‌ها بر پایهٔ ثبت پیام‌های الکتریکی سلول‌های عصبی بود. پژوهشگران با قرار دادن الکترودهای بسیار ظریف در قشر بینایی، واکنش نورون‌ها را در برابر محرک‌های گوناگون اندازه‌گیری می‌کردند. آن‌ها خطوط، نوارها، نقاط نورانی و حرکت محرک‌ها را در موقعیت‌های مختلف به حیوان نشان می‌دادند و بررسی می‌کردند کدام سلول‌ها فعال می‌شوند.
این آزمایش‌ها نشان دادند که سلول‌های قشر بینایی به همهٔ محرک‌ها به یک شکل پاسخ نمی‌دهند. برخی سلول‌ها به خطوط افقی، برخی به خطوط عمودی و بعضی دیگر به زاویه‌ها یا حرکت در یک جهت مشخص حساس‌تر بودند. این یافته، تصور ساده‌ای را که قشر بینایی تنها تصویر شبکیه را بازتاب می‌دهد، تغییر داد.[۳]
میدان‌های گیرنده و ستون‌های بینایی
یکی از مفاهیم مهمی که در پژوهش‌های هوبل و ویزل شکل گرفت، میدان گیرنده است. میدان گیرنده بخشی از میدان دید است که تحریک آن می‌تواند فعالیت یک سلول عصبی خاص را تغییر دهد. هر سلول قشر بینایی ممکن است تنها به محرکی با شکل، جهت، اندازه یا حرکت مشخص واکنش نشان دهد.
آن‌ها همچنین دریافتند که سلول‌های قشر بینایی در ساختارهایی منظم به نام ستون‌های عصبی قرار دارند. سلول‌های یک ستون معمولاً در تحلیل نوع مشابهی از اطلاعات دیداری نقش دارند. ستون‌ها در کنار یکدیگر سازمانی پیچیده می‌سازند که بخش‌های گوناگون تصویر را از نواحی کوچک شبکیه تحلیل می‌کند.
این سازمان مرحله‌ای نشان داد که اطلاعات دیداری در مغز به‌صورت سلسله‌مراتبی پردازش می‌شود. سلول‌های اولیه ویژگی‌های ساده‌تر مانند خطوط و تضاد را شناسایی می‌کنند. سپس سلول‌های دیگر اطلاعات حاصل را با هم ترکیب می‌کنند تا الگوهای پیچیده‌تر و در نهایت اشیاء و صحنه‌های دیداری تشخیص داده شوند.
رشد قشر بینایی
بخش مهم دیگر پژوهش ویزل و هوبل به رشد دستگاه بینایی در دوران پس از تولد مربوط بود. آنان نشان دادند که قشر بینایی در ابتدای زندگی برای رشد طبیعی به تحریک دیداری منظم نیاز دارد.
در آزمایش‌های آنان، اگر یکی از چشم‌ها در دورهٔ حساس رشد برای چند روز بسته می‌شد، تغییرات ماندگاری در قشر بینایی رخ می‌داد. سلول‌های عصبی مغز در این حالت بیشتر به چشم باز پاسخ می‌دادند و ارتباط‌های مربوط به چشم بسته ضعیف می‌شدند. این پدیده نشان داد که رشد شبکه‌های عصبی تنها به عوامل ژنتیکی وابسته نیست و تجربهٔ دیداری نیز نقش اساسی دارد.[۱]
ویزِل و هوبل دریافتند که تابش نور به‌تنهایی برای رشد طبیعی قشر بینایی کافی نیست. تصویر باید دارای الگو و خطوط مشخص باشد. اگر تصویر روی شبکیه تار، تحریف‌شده یا فاقد ساختار باشد، توانایی مغز برای تحلیل اطلاعات دیداری ممکن است به‌طور کامل رشد نکند.
این یافته‌ها به شکل‌گیری مفهوم دورهٔ حساس در رشد عصبی کمک کرد. دورهٔ حساس زمانی است که تجربه‌های محیطی بیشترین اثر را بر سازمان‌یابی مغز دارند. این مفهوم در چشم‌پزشکی کودکان اهمیت زیادی پیدا کرد و به درک بهتر پیامدهای آب‌مروارید مادرزادی، لوچی و اختلال‌های بینایی در سال‌های نخست زندگی کمک کرد.
اهمیت پزشکی و علمی
کار ویزل و هوبل پایه‌ای برای شناخت بیماری‌هایی فراهم کرد که در آن‌ها اطلاعات دیداری به‌درستی در مغز پردازش نمی‌شود. تشخیص و درمان زودهنگام اختلال‌های چشم در کودکان اهمیت دارد، زیرا محرومیت دیداری طولانی می‌تواند تغییرات پایدار در قشر بینایی ایجاد کند.
پژوهش‌های آنان همچنین بر علوم شناختی، روان‌شناسی ادراک، هوش مصنوعی و بینایی ماشین اثر گذاشت. مفهوم تحلیل مرحله‌ای تصویر در مغز، الهام‌بخش مدل‌هایی شد که اطلاعات دیداری را از ویژگی‌های ساده به الگوهای پیچیده‌تر پردازش می‌کنند.
دانش امروز نشان می‌دهد که قشر بینایی تنها یک نقشهٔ ثابت از شبکیه نیست. شبکه‌های عصبی در تعامل با تجربه، توجه و دیگر نواحی مغز فعالیت می‌کنند. با این حال، کشف میدان‌های گیرنده و ستون‌های بینایی همچنان یکی از پایه‌های مطالعهٔ سازمان عملکردی مغز است.
فعالیت‌های علمی و حقوق بشری
ویزِل پس از ریاست دانشگاه راکفلر نیز در فعالیت‌های علمی بین‌المللی مشارکت داشت. او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹ دبیرکل برنامهٔ علوم مرزی انسانی بود؛ برنامه‌ای که از پژوهش‌های بنیادی، نوآورانه و میان‌رشته‌ای در علوم زیستی حمایت می‌کند.
او همچنین رئیس هیئت‌مدیرهٔ آکادمی علوم نیویورک و رئیس کمیتهٔ حقوق بشر آکادمی‌های ملی علوم بود. ویزل از بنیان‌گذاران شبکهٔ بین‌المللی حقوق بشر آکادمی‌ها و انجمن‌های علمی و سازمان علمی اسرائیلی-فلسطینی نیز به شمار می‌رود. دانشگاه راکفلر او را از مدافعان جهانی حقوق بشر معرفی کرده است.[۲]
جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی ۱۹۸۱
مجمع نوبل مؤسسهٔ کارولینسکا در ۹ اکتبر ۱۹۸۱ اعلام کرد که جایزهٔ فیزیولوژی یا پزشکی میان سه پژوهشگر تقسیم می‌شود. راجر اسپری نیمی از جایزه را برای کشف تخصصی‌شدن عملکردی نیم‌کره‌های مغز دریافت کرد و نیمهٔ دیگر به‌طور مشترک به دیوید هوبل و تورستن ویزل تعلق گرفت.[۳]
جایزهٔ هوبل و ویزل به پژوهش‌هایی تعلق گرفت که نشان داد پیام‌های رسیده از چشم، در لایه‌های گوناگون قشر بینایی به‌صورت مرحله‌ای تحلیل می‌شوند. هر سلول عصبی در این مسیر می‌تواند مسئول تفسیر جزئی خاص از الگوی شبکیه باشد. آنان همچنین نقش تجربهٔ دیداری در رشد اولیهٔ قشر بینایی را روشن کردند.
ویزِل در سال ۲۰۰۵ نشان ملی علوم ایالات متحده را نیز دریافت کرد. میراث علمی او در عصب‌شناسی بینایی، چشم‌پزشکی کودکان، علوم شناختی و پژوهش دربارهٔ انعطاف‌پذیری مغز ادامه دارد.
حمایت از مقاومت ایران
نام تورستن ویزل در فهرست امضاکنندگان نامهٔ مشترک ۸۰ برندهٔ نوبل دربارهٔ حمایت از ایران آزاد و دموکراتیک در سال ۲۰۲۴ آمده است. شورای ملی مقاومت ایران در گزارش خود، او را با عنوان «تورستن ویزل، برندهٔ نوبل پزشکی ۱۹۸۱، سوئد» معرفی کرده است.[۴]
در متن این نامه، امضاکنندگان سرکوب مردم ایران و نقض حقوق بشر را محکوم کرده و از خواست مردم ایران برای آزادی، دموکراسی و جمهوری منتخب حمایت کرده‌اند. آنان همچنین از طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی پشتیبانی کرده‌اند؛ طرحی که بر انتخابات آزاد، برابری جنسیتی، دینی و قومی، جدایی دین از دولت، همزیستی مسالمت‌آمیز و ایران غیراتمی تأکید دارد.
نام ویزل در بیانیهٔ دیگری از برندگان نوبل در مارس ۲۰۲۶ نیز آمده است. این بیانیه، طبق گزارش شورای ملی مقاومت، از نقشهٔ راه دموکراتیک برای ایران حمایت می‌کند و بر حق مردم ایران برای تعیین آیندهٔ کشور از طریق انتخابات آزاد تأکید دارد.[۵]
منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ Torsten N. Wiesel – Facts، وبگاه رسمی جایزهٔ نوبل
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ Torsten N. Wiesel, M.D.، دانشگاه راکفلر
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1981، بیانیهٔ مجمع نوبل مؤسسهٔ کارولینسکا
- ↑ In Joint Letter to World Leaders, 80 Nobel Laureates Support Free and Democratic Iran، شورای ملی مقاومت ایران، ۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴
- ↑ Joint Statement by 57 Nobel Laureates Endorses Democratic Roadmap for Iran، شورای ملی مقاومت ایران، ۲۲ مارس ۲۰۲۶