کاربر:Alireza k h/صفحه تمرین: تفاوت میان نسخه‌ها

از ایران پدیا
پرش به ناوبری پرش به جستجو
→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر
دیداریویکی‌متن
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۱۱۶ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''ایندیرا پریادرشینی گاندی''' (۱۹۱۷–۱۹۸۴)، سیاستمدار برجستهٔ هندی و نخست‌وزیر هند، نخستین زن در تاریخ این کشور بود که به بالاترین مقام اجرایی رسید و یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های سیاسی قرن بیستم در جنوب آسیا به‌شمار می‌رود. او دختر جواهر لعل نهرو، نخستین نخست‌وزیر هند مستقل، بود و در بستر سنت سیاسی کنگره ملی هند رشد یافت. ایندیرا گاندی طی دو دورهٔ زمامداری خود (۱۹۶۶–۱۹۷۷ و ۱۹۸۰–۱۹۸۴) نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری دولت مدرن هند، سیاست‌های اقتصادی دولتی، استقلال راهبردی در سیاست خارجی و تثبیت جایگاه منطقه‌ای هند ایفا کرد.
{{جعبه اطلاعات رویداد تاریخی
 
|نام رویداد=تظاهرات ایرانیان آزاده در حمایت از قیام سراسری - دی ۱۴۰۴
زمامداری او با ترکیبی از اصلاحات اجتماعی، تمرکز قدرت، سیاست‌های سوسیالیستی دولتی و در عین حال گرایش‌های اقتدارگرایانه همراه بود. او از یک‌سو با ملی‌سازی بانک‌ها، اصلاحات ارضی و برنامه‌های رفاهی به محبوبیت گسترده دست یافت و از سوی دیگر با اعلام «وضعیت اضطراری» در سال‌های ۱۹۷۵–۱۹۷۷ به یکی از جنجالی‌ترین رهبران تاریخ هند بدل شد. ترور او در سال ۱۹۸۴ به دست دو محافظ سیک، پیامدهای سیاسی و اجتماعی عمیقی برای هند به‌جا گذاشت.
|تصویر=تظاهرات ایرانیان خارج کشور در حمایت از اعتراضات سراسری ۱۴۰۴ .jpg
 
|عرض تصویر=
== زندگی‌نامه اولیه ==
|عناوین دیگر=تظاهرات هموطنان در شهرهای اروپایی شمال اروپا و آلمان در همبستگی با قیام مردم ایران
ایندیرا گاندی در ۱۹ نوامبر ۱۹۱۷ در شهر الله‌آباد، در خانواده‌ای نخبه و عمیقاً سیاسی متولد شد. پدرش، جواهر لعل نهرو، از رهبران اصلی جنبش استقلال هند و از نزدیک‌ترین یاران مهاتما گاندی بود. مادرش، کامالا نهرو، نیز فعال سیاسی و اجتماعی محسوب می‌شد. کودکی ایندیرا در فضایی آکنده از مبارزه سیاسی، زندان، تبعید و جلسات مخفی استقلال‌طلبان سپری شد.
|عاملان=ایرانیان آزاده، حامیان [[شورای ملی مقاومت ایران]]، هواداران [[سازمان مجاهدین خلق ایران]]
 
|مکان=برلین (آلمان)، استکهلم و مالمو (سوئد)، آمستردام (هلند)، کپنهاگ (دانمارک)، اسلو (نروژ)
او از نوجوانی در فعالیت‌های ضد استعمار مشارکت داشت و حتی گروهی موسوم به «وانارا سنا» (ارتش میمون‌ها) را برای کمک‌رسانی به فعالان کنگره سازمان‌دهی کرد. تحصیلات ابتدایی‌اش را در هند و سپس در مدرسه‌ای در سوئیس ادامه داد. ایندیرا مدتی در دانشگاه ویسوا-بهاراتی، تأسیس‌شده توسط رابیندرانات تاگور، تحصیل کرد و سپس راهی دانشگاه آکسفورد شد، اما به دلیل مشکلات جسمی و شرایط جنگ جهانی دوم، تحصیلاتش را ناتمام گذاشت.<ref name=":0">[https://www.britannica.com/biography/Indira-Gandhi
|زمان=۹ دی ۱۴۰۴ – ۳۰ دسامبر ۲۰۲۵
Britannica. Indira Gandhi]</ref>
|نتیجه=اعلام همبستگی با قیام سراسری مردم ایران، محکومیت سرکوب و اعدام‌ها توسط رژیم جمهوری اسلامی، حمایت از کانون‌های شورشی و آلترناتیو دموکراتیک شورای ملی مقاومت ایران، فراخوان به جامعه جهانی برای حمایت از مبارزه مردم ایران برای سرنگونی رژیم
 
}}
== ورود به سیاست ==
'''تظاهرات ایرانیان آزاده در حمایت از قیام سراسری دی ۱۴۰۴'''، سلسله تظاهرات و آکسیون‌هایی بود که در ۹ دی ۱۴۰۴ توسط ایرانیان آزاده و حامیان [[شورای ملی مقاومت ایران]] در شهرهای برلین، استکهلم، آمستردام، مالمو، کپنهاگ و اسلو برگزار شد. این رویدادها در همبستگی با قیام سراسری مردم ایران علیه رژیم جمهوری اسلامی، محکومیت موج اعدام‌ها و سرکوب گسترده، و حمایت از کانون‌های شورشی و مبارزه برای سرنگونی رژیم انجام گرفت. شرکت‌کنندگان با سر دادن شعارهایی مانند «مرگ بر خامنه‌ای»، «زن، مقاومت، آزادی» و حمایت از آلترناتیو دموکراتیک، صدای اعتراض مردم ایران را به گوش جهانیان رساندند. این تظاهرات بخشی از فعالیت‌های مداوم ایرانیان خارج کشور برای پشتیبانی از مقاومت سازمان‌یافته بود.
پس از استقلال هند در سال ۱۹۴۷ و نخست‌وزیری نهرو، ایندیرا به‌تدریج به یکی از نزدیک‌ترین مشاوران پدرش بدل شد. او در سال ۱۹۵۹ به ریاست کنگره ملی هند رسید؛ سمتی که نقش مهمی در تثبیت موقعیت سیاسی‌اش ایفا کرد. پس از مرگ نهرو در ۱۹۶۴، ایندیرا به‌عنوان وزیر اطلاعات و رادیو در کابینه لعل بهادر شاستری منصوب شد.
چکیده این تظاهرات در شهرهای کلیدی اروپا، نشان‌دهنده همبستگی گسترده ایرانیان آزاده با قیام مردم ایران بود. در برلین، تظاهرات با حضور پرشور هموطنان، نمایشگاه عکس شهیدان قیام و میز کتاب برگزار شد و شعارهای ضد رژیم طنین‌انداز گردید. در استکهلم، ایرانیان در برابر وزارت خارجه سوئد تجمع کردند و از دولت سوئد خواستار سیاست قاطع در برابر رژیم شدند. در مالمو، آکسیون مشابهی با تمرکز بر محکومیت اعدام‌ها انجام گرفت. در آمستردام، تظاهرات با شعارهای حمایت از کانون‌های شورشی همراه بود. در کپنهاگ، شرکت‌کنندگان جنایات رژیم را محکوم کردند و در اسلو، تظاهرات با تأکید بر حقوق بشر و سرنگونی رژیم برگزار شد. این رویدادها، رژیم را در ضعف و بحران توصیف کردند و بر ضرورت حمایت بین‌المللی از مبارزه مردم ایران برای جمهوری دموکراتیک تأکید نمودند. شرکت‌کنندگان، طرح ۱۰ ماده‌ای [[مریم رجوی]] را به عنوان چشم‌انداز ایران آینده ستودند و خواستار به‌رسمیت شناختن مقاومت سازمان‌یافته شدند.<ref>[https://news.mojahedin.org/i/%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%AF%DB%8C-%DB%B1%DB%B4%DB%B0%DB%B4 تظاهرات ایرانیان آزاده در حمایت از قیام سراسری در برلین، استکهلم، آمستردام، مالمو، کپنهاگ و اسلو]</ref>
 
== زمینه برگزاری و وضعیت قیام در ایران ==
در سال ۱۹۶۶، پس از درگذشت ناگهانی شاستری، رهبران کنگره او را به‌عنوان گزینه‌ای سازش‌پذیر و موقت برگزیدند؛ اما برخلاف انتظار، ایندیرا گاندی به‌سرعت قدرت را در دست گرفت و رهبری مستقل و مقتدر از خود نشان داد.
این تظاهرات در شرایطی برگزار شد که قیام سراسری مردم ایران ادامه دارد و رژیم با افزایش اعدام‌ها و سرکوب سعی در مهار اعتراضات دارد. ایرانیان آزاده در خارج کشور، با برگزاری این آکسیون‌ها، صدای مردم داخل ایران را تقویت کردند و بر بحران عمیق رژیم تأکید نمودند.<ref>[https://news.mojahedin.org/i/%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%AF%DB%8C-%DB%B1%DB%B4%DB%B0%DB%B4 زمینه برگزاری]</ref>
 
== تظاهرات در برلین ==
== نخست‌وزیری و سیاست‌های داخلی ==
در برلین، تظاهرات گسترده‌ای با نمایشگاه عکس شهیدان و میز کتاب برگزار شد. شرکت‌کنندگان شعارهای مرگ بر خامنه‌ای سر دادند و حمایت از قیام را اعلام کردند.<ref>[https://news.mojahedin.org/i/%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%AF%DB%8C-%DB%B1%DB%B4%DB%B0%DB%B4 تظاهرات در برلین]</ref>
ایندیرا گاندی در نخستین دورهٔ زمامداری خود، سیاست‌های اقتصادی سوسیالیستی را در پیش گرفت. ملی‌سازی ۱۴ بانک بزرگ در سال ۱۹۶۹، کنترل دولت بر صنایع کلیدی، و تمرکز بر خودکفایی اقتصادی، از مهم‌ترین اقدامات او بود. این سیاست‌ها حمایت اقشار فقیر و روستایی را برایش به ارمغان آورد و شعار معروف «گاریبی هاتائو» (فقر را ریشه‌کن کنید) به نماد دوران او بدل شد.
== تظاهرات در استکهلم و مالمو ==
 
در استکهلم، تجمع مقابل وزارت خارجه با مطالبه سیاست قاطع سوئد. در مالمو، آکسیون مشابه با تمرکز بر اعدام‌ها.<ref>[https://news.mojahedin.org/i/%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%AF%DB%8C-%DB%B1%DB%B4%DB%B0%DB%B4 تظاهرات در سوئد]</ref>
در عین حال، او با تمرکز قدرت در دفتر نخست‌وزیری، تضعیف نهادهای حزبی و محدودسازی مخالفان، ساختار سیاسی هند را به‌سوی اقتدارگرایی سوق داد. انشعاب در حزب کنگره و حذف رقبای درون‌حزبی، نشان‌دهندهٔ سبک رهبری شخصی‌گرایانهٔ او بود.<ref name=":1">[https://www.jstor.org/stable/2643959
== تظاهرات در آمستردام، کپنهاگ و اسلو ==
JSTOR. Indira Gandhi and Indian Politics]</ref>
در آمستردام، حمایت از کانون‌های شورشی. در کپنهاگ، محکومیت جنایات. در اسلو، تأکید بر حقوق بشر و سرنگونی.<ref>[https://news.mojahedin.org/i/%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%AF%DB%8C-%DB%B1%DB%B4%DB%B0%DB%B4 تظاهرات در هلند، دانمارک و نروژ]</ref>
 
== نتیجه‌گیری و چشم‌انداز ==
== سیاست خارجی و جنگ ۱۹۷۱ ==
این تظاهرات، پیام قوی همبستگی با قیام و حمایت از آلترناتیو دموکراتیک را ارسال کرد.
در عرصه سیاست خارجی، ایندیرا گاندی یکی از معماران سیاست «عدم تعهد فعال» هند بود. او روابط نزدیکی با اتحاد شوروی برقرار کرد، در حالی که استقلال نسبی از هر دو بلوک جنگ سرد را حفظ می‌کرد. نقطه اوج سیاست خارجی‌اش جنگ ۱۹۷۱ با پاکستان بود که به استقلال بنگلادش انجامید.
 
پیروزی قاطع هند در این جنگ، ایندیرا گاندی را به چهره‌ای ملی و حتی اسطوره‌ای بدل کرد. توافق‌نامه شیملا (۱۹۷۲) جایگاه هند را به‌عنوان قدرت مسلط جنوب آسیا تثبیت کرد و نفوذ منطقه‌ای این کشور را افزایش داد.<ref name=":2">[https://www.brookings.edu/articles/indira-gandhi-and-the-1971-war/
Brookings Institution]</ref>
 
== وضعیت اضطراری (۱۹۷۵–۱۹۷۷) ==
در سال ۱۹۷۵، پس از آن‌که دادگاه عالی الله‌آباد انتخاب ایندیرا گاندی را به دلیل تخلفات انتخاباتی باطل اعلام کرد، او با استناد به «تهدید علیه امنیت ملی»، وضعیت اضطراری اعلام نمود. در این دوره، آزادی‌های مدنی تعلیق شد، مطبوعات سانسور شدند و هزاران مخالف سیاسی بازداشت گردیدند.
 
این اقدام ضربه‌ای جدی به اعتبار دموکراتیک او وارد کرد و در انتخابات ۱۹۷۷، حزب کنگره شکست سنگینی خورد. ایندیرا گاندی برای نخستین بار قدرت را از دست داد؛ اما این شکست پایان حیات سیاسی‌اش نبود.
 
== بازگشت به قدرت و سال‌های پایانی ==
در سال ۱۹۸۰، ایندیرا گاندی بار دیگر به نخست‌وزیری رسید. دوره دوم زمامداری او با بحران‌های قومی و مذهبی، به‌ویژه در ایالت پنجاب، همراه بود. عملیات نظامی «ستاره آبی» در ۱۹۸۴ علیه شبه‌نظامیان سیک در معبد طلایی آمریتسار، خشم گسترده‌ای در میان جامعه سیک برانگیخت.
 
در ۳۱ اکتبر ۱۹۸۴، ایندیرا گاندی به دست دو محافظ سیک خود ترور شد. پس از مرگ او، شورش‌های ضدسیک در دهلی و دیگر شهرها هزاران قربانی گرفت و یکی از تاریک‌ترین فصول تاریخ معاصر هند رقم خورد.<ref name=":3">[https://www.bbc.com/news/world-asia-india-29889303
BBC. Indira Gandhi assassination]</ref>
 
== مرگ و میراث ==
ایندیرا گاندی شخصیتی دوگانه در تاریخ هند است: از یک‌سو نماد اقتدار، استقلال ملی و رهبری قاطع، و از سوی دیگر نمونه‌ای از تمرکز قدرت و نقض آزادی‌های دموکراتیک. میراث او همچنان موضوع مناقشه میان تاریخ‌نگاران و سیاست‌پژوهان است.
 
با این حال، تأثیر او بر سیاست هند انکارناپذیر است. خاندان نهرو–گاندی پس از او نیز نقش محوری در سیاست هند ایفا کرد و پسرش، راجیو گاندی، جانشین او شد. ایندیرا گاندی به‌عنوان یکی از معدود زنان رهبر در جهان قرن بیستم، جایگاهی ماندگار در تاریخ جهانی سیاست دارد.
 
== پانویس ==
 
=== کتاب‌ها و زندگینامه‌ها ===
 
Frank, Katherine. ''Indira: The Life of Indira Nehru Gandhi''. Boston: Houghton Mifflin, 2002.
Guha, Ramachandra. ''India After Gandhi''. New York: HarperCollins, 2007.
 
=== دانشنامه‌ها و مقالات ===
 
"Indira Gandhi." ''Encyclopædia Britannica''. <nowiki>https://www.britannica.com/biography/Indira-Gandhi
</nowiki>
"Indira Gandhi." ''Wikipedia''. <nowiki>https://en.wikipedia.org/wiki/Indira_Gandhi
</nowiki>
 
== منابع ==
== منابع ==
<references />

نسخهٔ کنونی تا ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۰۵

تظاهرات ایرانیان آزاده در حمایت از قیام سراسری - دی ۱۴۰۴
تظاهرات هموطنان در شهرهای اروپایی شمال اروپا و آلمان در همبستگی با قیام مردم ایران
عاملان ایرانیان آزاده، حامیان شورای ملی مقاومت ایران، هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران
مکان برلین (آلمان)، استکهلم و مالمو (سوئد)، آمستردام (هلند)، کپنهاگ (دانمارک)، اسلو (نروژ)
زمان ۹ دی ۱۴۰۴ – ۳۰ دسامبر ۲۰۲۵
نتیجه اعلام همبستگی با قیام سراسری مردم ایران، محکومیت سرکوب و اعدام‌ها توسط رژیم جمهوری اسلامی، حمایت از کانون‌های شورشی و آلترناتیو دموکراتیک شورای ملی مقاومت ایران، فراخوان به جامعه جهانی برای حمایت از مبارزه مردم ایران برای سرنگونی رژیم

تظاهرات ایرانیان آزاده در حمایت از قیام سراسری دی ۱۴۰۴، سلسله تظاهرات و آکسیون‌هایی بود که در ۹ دی ۱۴۰۴ توسط ایرانیان آزاده و حامیان شورای ملی مقاومت ایران در شهرهای برلین، استکهلم، آمستردام، مالمو، کپنهاگ و اسلو برگزار شد. این رویدادها در همبستگی با قیام سراسری مردم ایران علیه رژیم جمهوری اسلامی، محکومیت موج اعدام‌ها و سرکوب گسترده، و حمایت از کانون‌های شورشی و مبارزه برای سرنگونی رژیم انجام گرفت. شرکت‌کنندگان با سر دادن شعارهایی مانند «مرگ بر خامنه‌ای»، «زن، مقاومت، آزادی» و حمایت از آلترناتیو دموکراتیک، صدای اعتراض مردم ایران را به گوش جهانیان رساندند. این تظاهرات بخشی از فعالیت‌های مداوم ایرانیان خارج کشور برای پشتیبانی از مقاومت سازمان‌یافته بود. چکیده این تظاهرات در شهرهای کلیدی اروپا، نشان‌دهنده همبستگی گسترده ایرانیان آزاده با قیام مردم ایران بود. در برلین، تظاهرات با حضور پرشور هموطنان، نمایشگاه عکس شهیدان قیام و میز کتاب برگزار شد و شعارهای ضد رژیم طنین‌انداز گردید. در استکهلم، ایرانیان در برابر وزارت خارجه سوئد تجمع کردند و از دولت سوئد خواستار سیاست قاطع در برابر رژیم شدند. در مالمو، آکسیون مشابهی با تمرکز بر محکومیت اعدام‌ها انجام گرفت. در آمستردام، تظاهرات با شعارهای حمایت از کانون‌های شورشی همراه بود. در کپنهاگ، شرکت‌کنندگان جنایات رژیم را محکوم کردند و در اسلو، تظاهرات با تأکید بر حقوق بشر و سرنگونی رژیم برگزار شد. این رویدادها، رژیم را در ضعف و بحران توصیف کردند و بر ضرورت حمایت بین‌المللی از مبارزه مردم ایران برای جمهوری دموکراتیک تأکید نمودند. شرکت‌کنندگان، طرح ۱۰ ماده‌ای مریم رجوی را به عنوان چشم‌انداز ایران آینده ستودند و خواستار به‌رسمیت شناختن مقاومت سازمان‌یافته شدند.[۱]

زمینه برگزاری و وضعیت قیام در ایران

این تظاهرات در شرایطی برگزار شد که قیام سراسری مردم ایران ادامه دارد و رژیم با افزایش اعدام‌ها و سرکوب سعی در مهار اعتراضات دارد. ایرانیان آزاده در خارج کشور، با برگزاری این آکسیون‌ها، صدای مردم داخل ایران را تقویت کردند و بر بحران عمیق رژیم تأکید نمودند.[۲]

تظاهرات در برلین

در برلین، تظاهرات گسترده‌ای با نمایشگاه عکس شهیدان و میز کتاب برگزار شد. شرکت‌کنندگان شعارهای مرگ بر خامنه‌ای سر دادند و حمایت از قیام را اعلام کردند.[۳]

تظاهرات در استکهلم و مالمو

در استکهلم، تجمع مقابل وزارت خارجه با مطالبه سیاست قاطع سوئد. در مالمو، آکسیون مشابه با تمرکز بر اعدام‌ها.[۴]

تظاهرات در آمستردام، کپنهاگ و اسلو

در آمستردام، حمایت از کانون‌های شورشی. در کپنهاگ، محکومیت جنایات. در اسلو، تأکید بر حقوق بشر و سرنگونی.[۵]

نتیجه‌گیری و چشم‌انداز

این تظاهرات، پیام قوی همبستگی با قیام و حمایت از آلترناتیو دموکراتیک را ارسال کرد.

منابع

  1. ↑ تظاهرات ایرانیان آزاده در حمایت از قیام سراسری در برلین، استکهلم، آمستردام، مالمو، کپنهاگ و اسلو
  2. ↑ زمینه برگزاری
  3. ↑ تظاهرات در برلین
  4. ↑ تظاهرات در سوئد
  5. ↑ تظاهرات در هلند، دانمارک و نروژ
برگرفته از «https://www.iran-pedia.org/w/index.php?title=کاربر:Alireza_k_h/صفحه_تمرین&oldid=83701»