درگاه:اصلی/نوشتارهای برگزیده: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۱۹۹ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[ | <div class="main-box"> | ||
<div class="box-header">[[پرونده:Pecile.png|45px|alt=|پیوند=]] نوشتارهای جدید هفته</div> | |||
<div class="box-content"> | |||
<!-- نوشتار 1 --> | |||
<div class="box-content"> | |||
<div>[[پرونده:اعلام دولت موقت توسط شورای ملی مقاومت ایران.jpg|جایگزین=اعلام دولت موقت توسط شورای ملی مقاومت ایران|بندانگشتی|170x170پیکسل|اعلام دولت موقت توسط شورای ملی مقاومت ایران]]</div> | |||
<div> | |||
'''اعلام دولت موقت توسط شورای ملی مقاومت ایران'''، یکی از مهمترین تصمیمات استراتژیک شورای ملی مقاومت ایران در سال ۱۳۶۰ (۱۹۸۱) بود که برای انتقال حاکمیت به مردم ایران و برپایی جمهوری دموکراتیک اعلام شد. این اعلام در چارچوب برنامه ۱۰ مادهای مریم رجوی، رئیسجمهور برگزیده مقاومت، صورت گرفت و دولت موقت را بهعنوان پلی برای گذار مسالمتآمیز به دموکراسی معرفی کرد. | |||
این تصمیم در روز ۹اسفند ۱۴۰۴ بار دیگر مورد تأکید قرار گرفت و مریم رجوی رئیس جمهوری برگزیده شورای ملی مقاومت ایران برای دوران گذار پیامی در این رابطه صادر کرد. او در این پیام تأکید کرد که مسیر مقاومت به سوی آینده و جمهوری دموکراتیک است، نه بازگشت به دیکتاتوری مدفون گذشته. وی پرسنل مردمی ارتش را به پیوستن به مردم فراخوانده و از نیروهای سپاه و سایر نهادهای سرکوب خواسته سلاحهای خود را بر زمین بگذارند و تسلیم مردم شوند. | |||
مریم رجوی به جامعه بینالمللی اعلام کرد که تنها مردم ایران مشروعیت تعیین آینده سیاسی کشور خود را دارند و ایران، مردم آن است؛ هیچ آیندهای برای ایران از بیرون تحقق نمییابد و تنها توسط مردم ایران ساخته میشود. این اعلام، بر پایه طرح ۱۰مادهای استوار است که جمهوری دموکراتیک، سکولار، برابری زن و مرد، لغو اعدام، خودمختاری ملیتها و آزادیهای اساسی را تضمین میکند و نماد اراده ملت ایران برای پایان دادن به هرگونه استبداد است. | |||
[[اعلام دولت موقت توسط شورای ملی مقاومت ایران|بیشتر بخوانید...]] | |||
<div> | |||
<!-- نوشتار ۲ --> | |||
<div class="box-content"> | |||
<div>[[پرونده:پویا قبادی؛1.jpg|جایگزین=پویا قبادی|بندانگشتی|180x180پیکسل|پویا قبادی]]</div> | |||
<div> | |||
'''پویا قبادی،''' با نام کامل پویا قبادی بیستونی، (متولد ۱۳۷۱، سنقر، استان کرمانشاه) مهندس برق فارغالتحصیل دانشگاه سنندج است که به دلیل فعالیتهای سیاسی علیه رژیم جمهوری اسلامی به اعدام محکوم شده است. او در خانوادهای با پیشینه سیاسی، از کودکی تحت تأثیر ارزشهای مقاومت و عدالتخواهی قرار گرفت و در دانشگاه با سازماندهی جلسات نقد سیاستهای دولت، به چهرهای برجسته تبدیل شد. از سال ۱۳۹۷، پویا چندین بار دستگیر شد؛ اولین بار به دلیل شرکت در تجمعات اعتراضی و آخرین بار در ۴ اسفند ۱۴۰۲ در چالدران، که به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. | |||
در این بند، او تحت شکنجههای شدید شامل ضرب و شتم، محرومیت از خواب، و تهدید خانواده برای اعتراف اجباری قرار گرفت که منجر به شکستگی دندهها و مشکلات تنفسی شد. اتهامات او شامل «بغی»، «عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران»، و «اجتماع و تبانی» بود که در دادگاه مخفیانه سال ۱۴۰۳ بدون وکیل به حکم اعدام منجر شد. پس از بازداشت، بیش از پنج ماه بلاتکلیفی و بیخبری خانواده را در پی داشت؛ تجمعات آنها در مقابل زندان اوین با سرکوب مواجه شد. | |||
سازمانهای حقوق بشری مانند کانون حقوق بشر ایران و سازمان حقوق بشر ایران این حکم را نقض حقوق بشر خواندند و خواستار مداخله بینالمللی شدند. پویا قبادی به همراه پنج زندانی دیگر بیانیهای برای ایستادگی مردم منتشر کردند. وضعیت فعلی او در زندان اوین وخیم است؛ محرومیت از مراقبت پزشکی و وخامت حالش، او را در معرض خطر فوری قرار داده است. | |||
مجاهد خلق پویا قبادی سرانجام در صبح سهشنبه ۱۱ فروردین ۱۴۰۵، همراه با مجاهد دیگر بابک علیپور، توسط نظام جمهوری اسلامی در زندان قزلحصار به دار آویخته شد. این در حالی است که روز قبل از آن، یعنی دوشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۵، مجاهدان خلق اکبر دانشورکار و محمد تقوی نیز اعدام شدند. | |||
[[پویا قبادی|بیشتر بخوانید...]] | |||
<div> | |||
<!-- نوشتار 3 --> | |||
<div class="box-content"> | |||
<div>[[پرونده:بابک علیپور؛3.jpg|جایگزین=بابک علیپور|بندانگشتی|195x195پیکسل|بابک علیپور]]</div> | |||
<div> | |||
'''بابک علیپور'''، (متولد سال ۱۳۶۳، رشت) یکی از برجستهترین فعالان مدنی و سیاسی ایران است که به دلیل فعالیتهایش در دفاع از حقوق بشر و اعتراض به سیاستهای سرکوبگرانه نظام جمهوری اسلامی، با حکم اعدام مواجه شده است. او در خانوادهای با پیشینه سیاسی و مبارزاتی بزرگ شده و از جوانی به مسائل اجتماعی و عدالتخواهی علاقهمند بود. این مسیر او را به فعالیتهای گستردهای در سازماندهی تجمعات و حمایت از حقوق قشرها محروم سوق داد. | |||
بابک علیپور در سالهای ۱۳۹۷، ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ به دلیل مشارکت فعال در اعتراضات خیابانی و تلاش برای سازماندهی گروههای مدنی دستگیر شد و هماکنون در بند ۲۰۹ [[زندان اوین]]، تحت شرایطی غیرانسانی و با محرومیت از حقوق اولیه، در انتظار اجرای حکم اعدام به سر میبرد. اتهامات او شامل «بغی» (قیام مسلحانه علیه نظام)، «عضویت در [[سازمان مجاهدین خلق ایران]]»، «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» و «تبلیغ علیه نظام» است. | |||
فرایند دادگاهی او در سال ۱۴۰۳ بهصورت مخفیانه و بدون حضور وکیل برگزار شد و دیوان عالی کشور نیز حکم اعدام را تأیید کرد، که این امر واکنشهای گستردهای را در پی داشت. خانوادهاش پس از بیش از سه ماه بلاتکلیفی و بیخبری، با برگزاری تجمعات اعتراضی در مقابل زندان اوین، تلاش کردند صدای بابک را به گوش جهانیان برسانند، اما این اقدامات با سرکوب شدید مواجه شد. | |||
سازمانهای حقوق بشری و رسانههای آزاد این حکم را محکوم کرده و خواستار لغو فوری آن شدهاند. فعالان خارج از کشور نیز با تظاهرات در شهرهای بزرگ، از جمله لندن و پاریس، و کمپینهای آنلاین، فشار بر حکومت ایران را افزایش دادهاند. وضعیت فعلی بابک بسیار وخیم گزارش شده؛ او از مراقبتهای پزشکی محروم است و آسیبهای جسمی ناشی از شکنجه، از جمله مشکلات تنفسی و شکستگی استخوانها، زندگیاش را در خطر جدی قرار داده است. | |||
مجاهد خلق بابک علیپور سرانجام در صبح سهشنبه ۱۱ فروردین ۱۴۰۵، همراه با مجاهد دیگر [[پویا قبادی]]، توسط نظام جمهوری اسلامی در زندان قزلحصار به دار آویخته شد. این در حالی است که روز قبل از آن، یعنی دوشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۵، مجاهدان خلق [[اکبر (شاهرخ) دانشورکار|اکبر دانشورکار]] و [[سید محمد تقوی سنگدهی|محمد تقوی]] نیز اعدام شدند. | |||
[[بابک علیپور|بیشتر بخوانید...]] | |||
<div> | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۲۱:۳۹
نوشتارهای جدید هفته
اعلام دولت موقت توسط شورای ملی مقاومت ایران، یکی از مهمترین تصمیمات استراتژیک شورای ملی مقاومت ایران در سال ۱۳۶۰ (۱۹۸۱) بود که برای انتقال حاکمیت به مردم ایران و برپایی جمهوری دموکراتیک اعلام شد. این اعلام در چارچوب برنامه ۱۰ مادهای مریم رجوی، رئیسجمهور برگزیده مقاومت، صورت گرفت و دولت موقت را بهعنوان پلی برای گذار مسالمتآمیز به دموکراسی معرفی کرد.
این تصمیم در روز ۹اسفند ۱۴۰۴ بار دیگر مورد تأکید قرار گرفت و مریم رجوی رئیس جمهوری برگزیده شورای ملی مقاومت ایران برای دوران گذار پیامی در این رابطه صادر کرد. او در این پیام تأکید کرد که مسیر مقاومت به سوی آینده و جمهوری دموکراتیک است، نه بازگشت به دیکتاتوری مدفون گذشته. وی پرسنل مردمی ارتش را به پیوستن به مردم فراخوانده و از نیروهای سپاه و سایر نهادهای سرکوب خواسته سلاحهای خود را بر زمین بگذارند و تسلیم مردم شوند.
مریم رجوی به جامعه بینالمللی اعلام کرد که تنها مردم ایران مشروعیت تعیین آینده سیاسی کشور خود را دارند و ایران، مردم آن است؛ هیچ آیندهای برای ایران از بیرون تحقق نمییابد و تنها توسط مردم ایران ساخته میشود. این اعلام، بر پایه طرح ۱۰مادهای استوار است که جمهوری دموکراتیک، سکولار، برابری زن و مرد، لغو اعدام، خودمختاری ملیتها و آزادیهای اساسی را تضمین میکند و نماد اراده ملت ایران برای پایان دادن به هرگونه استبداد است.
پویا قبادی، با نام کامل پویا قبادی بیستونی، (متولد ۱۳۷۱، سنقر، استان کرمانشاه) مهندس برق فارغالتحصیل دانشگاه سنندج است که به دلیل فعالیتهای سیاسی علیه رژیم جمهوری اسلامی به اعدام محکوم شده است. او در خانوادهای با پیشینه سیاسی، از کودکی تحت تأثیر ارزشهای مقاومت و عدالتخواهی قرار گرفت و در دانشگاه با سازماندهی جلسات نقد سیاستهای دولت، به چهرهای برجسته تبدیل شد. از سال ۱۳۹۷، پویا چندین بار دستگیر شد؛ اولین بار به دلیل شرکت در تجمعات اعتراضی و آخرین بار در ۴ اسفند ۱۴۰۲ در چالدران، که به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد.
در این بند، او تحت شکنجههای شدید شامل ضرب و شتم، محرومیت از خواب، و تهدید خانواده برای اعتراف اجباری قرار گرفت که منجر به شکستگی دندهها و مشکلات تنفسی شد. اتهامات او شامل «بغی»، «عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران»، و «اجتماع و تبانی» بود که در دادگاه مخفیانه سال ۱۴۰۳ بدون وکیل به حکم اعدام منجر شد. پس از بازداشت، بیش از پنج ماه بلاتکلیفی و بیخبری خانواده را در پی داشت؛ تجمعات آنها در مقابل زندان اوین با سرکوب مواجه شد.
سازمانهای حقوق بشری مانند کانون حقوق بشر ایران و سازمان حقوق بشر ایران این حکم را نقض حقوق بشر خواندند و خواستار مداخله بینالمللی شدند. پویا قبادی به همراه پنج زندانی دیگر بیانیهای برای ایستادگی مردم منتشر کردند. وضعیت فعلی او در زندان اوین وخیم است؛ محرومیت از مراقبت پزشکی و وخامت حالش، او را در معرض خطر فوری قرار داده است.
مجاهد خلق پویا قبادی سرانجام در صبح سهشنبه ۱۱ فروردین ۱۴۰۵، همراه با مجاهد دیگر بابک علیپور، توسط نظام جمهوری اسلامی در زندان قزلحصار به دار آویخته شد. این در حالی است که روز قبل از آن، یعنی دوشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۵، مجاهدان خلق اکبر دانشورکار و محمد تقوی نیز اعدام شدند.
بابک علیپور، (متولد سال ۱۳۶۳، رشت) یکی از برجستهترین فعالان مدنی و سیاسی ایران است که به دلیل فعالیتهایش در دفاع از حقوق بشر و اعتراض به سیاستهای سرکوبگرانه نظام جمهوری اسلامی، با حکم اعدام مواجه شده است. او در خانوادهای با پیشینه سیاسی و مبارزاتی بزرگ شده و از جوانی به مسائل اجتماعی و عدالتخواهی علاقهمند بود. این مسیر او را به فعالیتهای گستردهای در سازماندهی تجمعات و حمایت از حقوق قشرها محروم سوق داد.
بابک علیپور در سالهای ۱۳۹۷، ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ به دلیل مشارکت فعال در اعتراضات خیابانی و تلاش برای سازماندهی گروههای مدنی دستگیر شد و هماکنون در بند ۲۰۹ زندان اوین، تحت شرایطی غیرانسانی و با محرومیت از حقوق اولیه، در انتظار اجرای حکم اعدام به سر میبرد. اتهامات او شامل «بغی» (قیام مسلحانه علیه نظام)، «عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران»، «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» و «تبلیغ علیه نظام» است.
فرایند دادگاهی او در سال ۱۴۰۳ بهصورت مخفیانه و بدون حضور وکیل برگزار شد و دیوان عالی کشور نیز حکم اعدام را تأیید کرد، که این امر واکنشهای گستردهای را در پی داشت. خانوادهاش پس از بیش از سه ماه بلاتکلیفی و بیخبری، با برگزاری تجمعات اعتراضی در مقابل زندان اوین، تلاش کردند صدای بابک را به گوش جهانیان برسانند، اما این اقدامات با سرکوب شدید مواجه شد.
سازمانهای حقوق بشری و رسانههای آزاد این حکم را محکوم کرده و خواستار لغو فوری آن شدهاند. فعالان خارج از کشور نیز با تظاهرات در شهرهای بزرگ، از جمله لندن و پاریس، و کمپینهای آنلاین، فشار بر حکومت ایران را افزایش دادهاند. وضعیت فعلی بابک بسیار وخیم گزارش شده؛ او از مراقبتهای پزشکی محروم است و آسیبهای جسمی ناشی از شکنجه، از جمله مشکلات تنفسی و شکستگی استخوانها، زندگیاش را در خطر جدی قرار داده است.
مجاهد خلق بابک علیپور سرانجام در صبح سهشنبه ۱۱ فروردین ۱۴۰۵، همراه با مجاهد دیگر پویا قبادی، توسط نظام جمهوری اسلامی در زندان قزلحصار به دار آویخته شد. این در حالی است که روز قبل از آن، یعنی دوشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۵، مجاهدان خلق اکبر دانشورکار و محمد تقوی نیز اعدام شدند.