صفحه تمرین ۲ مصطفی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ایران پدیا
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Mostafa (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه زندگینامه | اندازه جعبه = ۳۰۰px | عنوان = | عنوان ۲ = فیزیکدان و برنده جایزه نوبل فیزیک | نام = دیوید گراس | تصویر = | اندازه تصویر = ۲۵۰px | عنوان تصویر = دیوید گراس، برنده نوبل فیزیک ۲۰۰۴ | زادروز = ۱۹ فوریه ۱۹۴۱ | زادگاه = واشنگتن دی‌سی، ایالات متح...» ایجاد کرد
 
Mostafa (بحث | مشارکت‌ها)
جزبدون خلاصۀ ویرایش
 
(۴۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۲: خط ۲:
| اندازه جعبه = ۳۰۰px
| اندازه جعبه = ۳۰۰px
| عنوان =
| عنوان =
| عنوان ۲ = فیزیکدان و برنده جایزه نوبل فیزیک
| عنوان ۲ = شیمی‌دان و برنده جایزه نوبل شیمی
| نام = دیوید گراس
| نام = هارتموت میشل
| تصویر =
| تصویر = Hartmut_Michel.jpg
| اندازه تصویر = ۲۵۰px
| اندازه تصویر = ۲۵۰px
| عنوان تصویر = دیوید گراس، برنده نوبل فیزیک ۲۰۰۴
| عنوان تصویر = هارتموت میشل، برنده نوبل شیمی ۱۹۸۸
| زادروز = ۱۹ فوریه ۱۹۴۱
| زادروز = ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸
| زادگاه = واشنگتن دی‌سی، ایالات متحده
| زادگاه = لودویگسبورگ، آلمان
| ملیت = آمریکایی
| ملیت = آلمانی
| تابعیت = آمریکایی
| تابعیت = آلمانی
| تحصیلات = دانشگاه عبری اورشلیم · دانشگاه برکلی (دکترا)
| تحصیلات = دانشگاه توبینگن (دکترا)
| پیشه = فیزیکدان نظری، استاد دانشگاه
| پیشه = شیمی‌دان، بیوشیمی‌دان، مدیر مؤسسه تحقیقاتی
| شناخته‌شده برای = کشف آزادی مجانبی در نیروی قوی هسته‌ای
| شناخته‌شده برای = اولین بلورسازی پروتئین غشایی و پایه بیولوژی ساختاری مدرن
| نقش‌های برجسته = برنده نوبل فیزیک ۲۰۰۴ · مدیر مؤسسه فیزیک نظری کاولی
| نقش‌های برجسته = برنده نوبل شیمی ۱۹۸۸ · مدیر مؤسسه ماکس پلانک بیوفیزیک فرانکفورت
| جوایز = جایزه نوبل فیزیک (۲۰۰۴)
| جوایز = جایزه نوبل شیمی (۱۹۸۸)
| پانویس =
| پانویس =
}}
}}
'''دیوید جاناتان گراس''' (انگلیسی: '''David Jonathan Gross''') (زادهٔ ۱۹ فوریه ۱۹۴۱) فیزیکدان نظری آمریکایی و استاد دانشگاه کالیفرنیا سانتاباربارا است. او به‌خاطر کشف آزادی مجانبی شهرت دارد و در سال ۲۰۰۴ جایزه نوبل فیزیک را دریافت کرد.<ref name="nobel">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.nobelprize.org/prizes/physics/2004/gross/biographical/|عنوان=David Gross – Biographical|وبگاه=NobelPrize.org|تاریخ بازبینی=۸ اوت ۲۰۲۶}}</ref>
'''هارتموت میشل،''' (آلمانی: '''Hartmut Michel''') (زادهٔ ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸) شیمی‌دان و بیوشیمی‌دان آلمانی و مدیر مؤسسه ماکس پلانک بیوفیزیک فرانکفورت است. او به‌خاطر اولین بلورسازی یک پروتئین غشایی شهرت دارد و در سال ۱۹۸۸ جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد.{{یادکرد وب|نشانی=https://www.nobelprize.org/prizes/chemistry/1988/michel/biographical/|عنوان=Hartmut Michel – Biographical|وبگاه=NobelPrize.org|تاریخ بازبینی=۲۵ اوت ۲۰۲۶}}
== زندگی اولیه ==
== زندگی اولیه ==
دیوید گراس در ۱۹ فوریه ۱۹۴۱ در واشنگتن دی‌سی، در خانواده‌ای یهودی متولد شد. او فیزیک را در دانشگاه عبری اورشلیم خواند و دکترای خود را از دانشگاه برکلی دریافت کرد.<ref name="nobel" />
هارتموت میشل در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸ در لودویگسبورگ، آلمان متولد شد. او بیوشیمی را در دانشگاه توبینگن خواند و دکترای خود را از همان دانشگاه دریافت کرد.
== فعالیت علمی ==
== فعالیت علمی ==
در سال ۱۹۷۳، گراس به همراه فرانک ویلچک (دانشجویش) آزادی مجانبی را کشف کرد؛ پدیده‌ای که نشان می‌دهد کوارک‌ها در فواصل بسیار کوتاه تقریباً آزاد هستند اما در فواصل بزرگ‌تر نیروی قوی بین آن‌ها افزایش می‌یابد. این کشف یکی از مهم‌ترین دستاوردهای فیزیک نظری قرن بیستم بود. گراس بعدها مدیر مؤسسه فیزیک نظری کاولی در سانتاباربارا شد.
میشل اولین کسی بود که یک پروتئین غشایی (مرکز واکنش فتوسنتزی باکتریایی) را بلورسازی کرد. این دستاورد پایه بیولوژی ساختاری مدرن را بنا نهاد و امکان تعیین ساختار سه‌بعدی پروتئین‌های غشایی را فراهم ساخت.
== دریافت جایزه نوبل فیزیک ==
== دریافت جایزه نوبل شیمی ==
در سال ۲۰۰۴، دیوید گراس همراه با فرانک ویلچک و دیوید پولیتزر، جایزه نوبل فیزیک را برای کشف آزادی مجانبی در نظریه برهم‌کنش قوی دریافت کرد.<ref name="nobel" />
در سال ۱۹۸۸، هارتموت میشل همراه با یوهان دایزنهوفر و روبرت هوبر، جایزه نوبل شیمی را برای تعیین ساختار سه‌بعدی مرکز واکنش فتوسنتزی دریافت کرد.
== فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی ==
== فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی ==
گراس از همکاری علمی بین‌المللی و به‌خصوص حمایت از دانشمندان در مناطق بحران‌زده حمایت کرده است.
میشل از پیشرفت تحقیقات بیوفیزیکی و همکاری‌های علمی بین‌المللی حمایت می‌کند.
=== حمایت از مقاومت ایران ===
=== حمایت از مقاومت ایران ===
دیوید گراس امضاکننده بیانیه ۱۱۳ برنده جایزه نوبل (ژانویه ۲۰۲۶) و نامه ۸۰ برنده نوبل (آوریل ۲۰۲۴) در حمایت از مقاومت ایران است.<ref name="iran">{{یادکرد وب|نشانی=https://www.ncr-iran.org/en/news/human-rights/nobel-laureates-urge-action-on-iran-as-114-signatories-condemn-killings-and-execution-surge/|عنوان=Nobel Laureates Urge Action on Iran|وبگاه=NCR-Iran|تاریخ بازبینی=۸ اوت ۲۰۲۶}}</ref>
هارتموت میشل امضاکننده بیانیه ۱۱۳ برنده جایزه نوبل (ژانویه ۲۰۲۶) در حمایت از مقاومت ایران است.
== منابع ==
== منابع ==


{{یادکرد وب|نشانی=https://www.nobelprize.org/prizes/physics/2004/gross/biographical/|عنوان=David Gross – Biographical|وبگاه=NobelPrize.org}}
{{یادکرد وب|نشانی=https://www.nobelprize.org/prizes/chemistry/1988/michel/biographical/|عنوان=Hartmut Michel – Biographical|وبگاه=NobelPrize.org}}
{{یادکرد وب|نشانی=https://www.ncr-iran.org/en/news/human-rights/nobel-laureates-urge-action-on-iran-as-114-signatories-condemn-killings-and-execution-surge/|عنوان=Nobel Laureates Urge Action on Iran|وبگاه=NCR-Iran}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۵ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۰۰

هارتموت میشل
شیمی‌دان و برنده جایزه نوبل شیمی
هارتموت میشل، برنده نوبل شیمی ۱۹۸۸
زادروز۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸
لودویگسبورگ، آلمان
ملیتآلمانی
تابعیتآلمانی
تحصیلاتدانشگاه توبینگن (دکترا)
پیشهشیمی‌دان، بیوشیمی‌دان، مدیر مؤسسه تحقیقاتی
شناخته‌شده برایاولین بلورسازی پروتئین غشایی و پایه بیولوژی ساختاری مدرن
نقش‌های برجستهبرنده نوبل شیمی ۱۹۸۸ · مدیر مؤسسه ماکس پلانک بیوفیزیک فرانکفورت
جایزه نوبل شیمی (۱۹۸۸)

هارتموت میشل، (آلمانی: Hartmut Michel) (زادهٔ ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸) شیمی‌دان و بیوشیمی‌دان آلمانی و مدیر مؤسسه ماکس پلانک بیوفیزیک فرانکفورت است. او به‌خاطر اولین بلورسازی یک پروتئین غشایی شهرت دارد و در سال ۱۹۸۸ جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد.«Hartmut Michel – Biographical». بازبینی‌شده در ۲۵ اوت ۲۰۲۶. 

زندگی اولیه

هارتموت میشل در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸ در لودویگسبورگ، آلمان متولد شد. او بیوشیمی را در دانشگاه توبینگن خواند و دکترای خود را از همان دانشگاه دریافت کرد.

فعالیت علمی

میشل اولین کسی بود که یک پروتئین غشایی (مرکز واکنش فتوسنتزی باکتریایی) را بلورسازی کرد. این دستاورد پایه بیولوژی ساختاری مدرن را بنا نهاد و امکان تعیین ساختار سه‌بعدی پروتئین‌های غشایی را فراهم ساخت.

دریافت جایزه نوبل شیمی

در سال ۱۹۸۸، هارتموت میشل همراه با یوهان دایزنهوفر و روبرت هوبر، جایزه نوبل شیمی را برای تعیین ساختار سه‌بعدی مرکز واکنش فتوسنتزی دریافت کرد.

فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی

میشل از پیشرفت تحقیقات بیوفیزیکی و همکاری‌های علمی بین‌المللی حمایت می‌کند.

حمایت از مقاومت ایران

هارتموت میشل امضاکننده بیانیه ۱۱۳ برنده جایزه نوبل (ژانویه ۲۰۲۶) در حمایت از مقاومت ایران است.

منابع

«Hartmut Michel – Biographical».