سونیا صالحی راد

از ایران پدیا
نسخهٔ تاریخ ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۳۸ توسط Poori (بحث | مشارکت‌ها)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سونیا صالحی راد
شهید قیام سراسری ۱۴۰۴، سونیا صالحی راد
زادروزحدوداً ۲۸ ساله
سقز، استان کردستان
درگذشت۱۸ دی ۱۴۰۴
سقز، استان کردستان
علت مرگشلیک مستقیم نیروهای حکومتی به سر
ملیتایرانی
شناخته‌شده برایجان باختن در اعتراضات سراسری ۱۴۰۴ به عنوان زن معترض کرد

سونیا صالحی راد، (شهادت ۱۸دی‌ماه ۱۴۰۴)زن جوان حدوداً ۲۸ ساله اهل شیراز، یکی از جان‌باختگان زن اعتراضات سراسری ۱۴۰۴ بود. او در روز چهارشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، در جریان تظاهرات مردمی در خیابان صدرای شیراز، بر اثر شلیک مستقیم گلوله به سر توسط نیروهای سرکوبگر حکومتی جان باخت.

اعتراضات سراسری ۱۴۰۴ از ۷ دی‌ماه با اعتصاب گسترده کسبه تهران آغاز شد و به سرعت به خیزشی سراسری تبدیل شد. ریشه این خیزش در بحران‌های عمیق اقتصادی، تورم افسارگسیخته، سقوط ارزش ریال به بیش از ۱۴۰ هزار تومان و نارضایتی گسترده از حاکمیت بود.

جان باختن سونیا صالحی راد به عنوان زنی مبارز، نمادی از ادامه راه زنان کرد در این قیام شد. مراسم خاکسپاری او در فضایی سنگین امنیتی برگزار شد و خانواده‌اش تحت فشار نهادهای حکومتی قرار گرفتند.

سونیا صالحی راد
سونیا صالحی راد

ویژگی‌های کلیدی اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

  • تمرکز اصلی بر نفی حاکمیت ولایت فقیه و شخص رهبر آن (شعارهای «مرگ بر دیکتاتور» و «مرگ بر اصل ولایت فقیه»)
  • گستردگی جغرافیایی بی‌سابقه: درگیری اعتراضی در بیش از ۱۹۰ شهر
  • شکل‌گیری خودجوش ضرورت «سازماندهی در حین نبرد» به عنوان یک نیاز فوری و درونی
  • روشنگری و مرزبندی قاطع با هرگونه دیکتاتوری (گذشته و آینده) و محدودسازی امکان مصادره توسط نیروهای واپس‌گرا
  • اتکای آگاهانه به نیروی درونی جامعه و آزادسازی انرژی اجتماعی عظیم
  • تثبیت جهت‌گیری استراتژیک بازگشت‌ناپذیر به سوی سرنگونی حاکمیت

در مقابل این خیزش، حاکمیت با حداکثر سطح خشونت (هزاران کشته،‌ مجروح و بازداشت‌شده) پاسخ داد؛ اما همین شدت سرکوب نه‌تنها مردم را عقب نراند، بلکه عزم بازگشت‌ناپذیر برای پایان دادن به نظام ولایت فقیه را در لایه‌های مختلف جامعه عمیق‌تر و پایدارتر کرد.

قیام دی ۱۴۰۴ به عنوان نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران، اصالت، مشروعیت و توقف‌ناپذیری خود را هم در داخل کشور و هم در سطح جهانی به ثبت رساند و امید به امکان تغییر بنیادین را در میان بخش بزرگی از جامعه ایران و حامیان بین‌المللی آن تقویت کرد.[۱]

منابع