ولی‌الله فیض مهدوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Safa در ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۶

2026-01-24T07:26:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۶
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	}}		}}

	'''ولی‌الله فیض مهدوی،''' (متولد ۵ بهمن ۱۳۵۸ همدان - اعدام ۱۵ شهریور ۱۳۸۵) در سال ۱۳۵۸ در شهر همدان به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش به پایان برد. او از آغاز جوانی به سیاست روی آورد و فعالیت‌هایی را علیه جمهوری اسلامی آغاز کرد. ولی‌الله فیض مهدوی در سال ۱۳۷۸ از طریق رادیو با [[مجاهدین خلق]] آشنا شد. ولی‌الله فیض مهدوی فعالیت‌های خود را در ارتباط با سازمان مجاهدین خلق گسترش داد. وی در سال ۱۳۸۰ توسط وزارت اطلاعات دستگیر شد. او مدت پنج سال تحت انواع فشارهای جسمی و روحی قرار داشت اما در زندان نیز هم‌چنان از مواضع خود اظهار پشیمانی نکرد. از جملات معروفی که از وی باقی مانده است چنین است:		'''ولی‌الله فیض مهدوی،''' (متولد ۵ بهمن ۱۳۵۸ همدان - اعدام ۱۵ شهریور ۱۳۸۵) در سال ۱۳۵۸ در شهر همدان به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش به پایان برد. او از آغاز جوانی به سیاست روی آورد و فعالیت‌هایی را علیه جمهوری اسلامی آغاز کرد. ولی‌الله فیض مهدوی در سال ۱۳۷۸ از طریق رادیو با [[مجاهدین خلق]] آشنا شد.

			ولی‌الله فیض مهدوی فعالیت‌های خود را در ارتباط با سازمان مجاهدین خلق گسترش داد. وی در سال ۱۳۸۰ توسط وزارت اطلاعات دستگیر شد. او مدت پنج سال تحت انواع فشارهای جسمی و روحی قرار داشت اما در زندان نیز هم‌چنان از مواضع خود اظهار پشیمانی نکرد. از جملات معروفی که از وی باقی مانده است چنین است:

	ما آغاز کردیم، ما تداوم می‌بخشیم و ما پایان خواهیم داد. ولی‌الله فیض مهدوی در ۱۵ شهریور ۸۵ توسط [[وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی\|وزارت اطلاعات]] به قتل رسید اما مرگ او خودکشی اعلام شد. <ref name=":0">سازمان مجاهدین خلق ایران - [https://event.mojahedin.org/events/5469 زندگینامه مجاهد شهید ولی‌الله فیض مهدوی]</ref>		ما آغاز کردیم، ما تداوم می‌بخشیم و ما پایان خواهیم داد. ولی‌الله فیض مهدوی در ۱۵ شهریور ۸۵ توسط [[وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی\|وزارت اطلاعات]] به قتل رسید اما مرگ او خودکشی اعلام شد. <ref name=":0">سازمان مجاهدین خلق ایران - [https://event.mojahedin.org/events/5469 زندگینامه مجاهد شهید ولی‌الله فیض مهدوی]</ref>
	== فعالیت‌های سیاسی ==		== فعالیت‌های سیاسی ==

	ولی‌الله فیض مهدوی ۵ بهمن ۱۳۵۸ در شهر همدان به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش به پایان برد. ولی‌الله در سال ۱۳۷۸با شنیدن رادیو صدای مجاهد و زندگینامه شهیدان مقاومت با مجاهدین و اهداف آنها آشنا شد، ولی‌الله فیض مهدی در سال ۱۳۸۰ توسط وزارت اطلاعات دستگیر و به [[زندان دیزل‌آباد]] کرمانشاه و سپس زندان اهواز منتقل شد. وی نزدیک به یک و نیم سال در سلول انفرادی با در شرایط بسیار سخت محبوس بود. او بارها اعدام مصنوعی شد تا از مواضع سیاسی خود اظهار پشیمانی کند. پس از شکنجه‌های بسیار به [[زندان اوین]] منتقل کردند. پس از آن وی را به [[زندان گوهردشت]] تبعید نمودند. قصد داشتند با سخت کردن شرایط زندان، به تسلیم و سازشش بکشانند، به بند زندانیان عادی با جرائم خطرناک منتقل کردند، بطوری که بارها بدستور عوامل زندان، مورد حمله و هجوم واقع شد. ولی‌الله از سال ۱۳۸۳ تا پایان زندگی در کلیه اعتصاب غذاهای زندانیان سیاسی و در تمامی اعتراضات آنان علیه [[شکنجه]] زندانیان سیاسی و شرایط ضد انسانی حاکم بر زندان‌ها ، شرکت می‌کرد.<ref name=":0" />		ولی‌الله فیض مهدوی ۵ بهمن ۱۳۵۸ در شهر همدان به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش به پایان برد. ولی‌الله در سال ۱۳۷۸با شنیدن رادیو صدای مجاهد و زندگینامه شهیدان مقاومت با مجاهدین و اهداف آنها آشنا شد، ولی‌الله فیض مهدی در سال ۱۳۸۰ توسط وزارت اطلاعات دستگیر و به [[زندان دیزل‌آباد]] کرمانشاه و سپس زندان اهواز منتقل شد.

			وی نزدیک به یک و نیم سال در سلول انفرادی با در شرایط بسیار سخت محبوس بود. او بارها اعدام مصنوعی شد تا از مواضع سیاسی خود اظهار پشیمانی کند. پس از شکنجه‌های بسیار به [[زندان اوین]] منتقل کردند. پس از آن وی را به [[زندان گوهردشت]] تبعید نمودند. قصد داشتند با سخت کردن شرایط زندان، به تسلیم و سازشش بکشانند، به بند زندانیان عادی با جرائم خطرناک منتقل کردند، بطوری که بارها بدستور عوامل زندان، مورد حمله و هجوم واقع شد.

			ولی‌الله از سال ۱۳۸۳ تا پایان زندگی در کلیه اعتصاب غذاهای زندانیان سیاسی و در تمامی اعتراضات آنان علیه [[شکنجه]] زندانیان سیاسی و شرایط ضد انسانی حاکم بر زندان‌ها ، شرکت می‌کرد.<ref name=":0" />

	از جملات معروفی که از وی باقی مانده است چنین است: ما آغاز کردیم، ما تداوم می‌بخشیم و ما پایان خواهیم داد.		از جملات معروفی که از وی باقی مانده است چنین است: ما آغاز کردیم، ما تداوم می‌بخشیم و ما پایان خواهیم داد.
خط ۳۲:		خط ۳۸:

	=== فایل صوتی ولی‌الله فیض مهدوی ===		=== فایل صوتی ولی‌الله فیض مهدوی ===
	<blockquote>«با درود به تمامی هموطنان عزیزم که در ایران و سراسر جهان که صدای من رو می‌شنوند. من ولی‌الله فیض مهدوی متولد ۵ بهمن ماه ۱۳۵۸ هستم که در مهرماه ۱۳۸۰ در سن ۲۲سالگی به‌دست مأموران وزارت اطلاعات باتهام پیوستن به سازمان مجاهدین خلق و اقدام علیه امنیت کشور دستگیر شدم. </blockquote><blockquote>بعد از دستگیری مدت ۵۴۶ روز در سلولهای انفرادی وزارت اطلاعات تحت بازجویی و شدیدتر شکنجه‌های فیزیکی و روحی قرار گرفتم. در طول این مدت در زندان انفرادی تنها چیزهایی که همیشه و همه جا با من بود دست‌بند و پابند و چشم‌بند مشکی بود و در یک سلول ۴متری که نور کافی هم نداشت به‌سر می‌بردم. این دوران سخت‌ترین دوران زندگی من بود بعضی از شبها مأموران وزارت اطلاعات و بازجوها من را از خواب بیدار می‌کردند و به محوطه خارج از سلولم می‌بردند و به من می‌گفتند آخرین تقاضایت را بگو و با شلیک یک گلوله من را می‌ترساندند من فکر می‌کردم گلوله بمن اصابت کرده و مدتی شوکه بودم اما دوباره دست من را می‌گرفتند و به سلولم بازمی‌گرداندند. ~~بعد~~ از اتمام دوران انفرادی در سال ۱۳۸۲ در شعبه ۲۶بیدادگاه انقلاب تهران فقط در یک جلسه دادگاه که مدتش هم بسیار اندک بود به‌ریاست قاضی حداد به اعدام محکوم شدم در همان جلسه دادگاه تمامی اتهاماتی که بمن وارد شده بود را صریحاً رد کردم و با صدای بلند فریاد زدم که دادگاه رژیم را به‌رسمیت نمی‌شناسم چرا که نه وکیلی از طرف من در دادگاه حضور داشته نه هیأت منصفه‌ایی! در همان روز به‌علت اعتراضم به قاضی دادگاه به زندان دیزل‌‌آباد کرمانشاه منتقل شدم و چند ماه در آن زندان در بدترین شرایط ممکنه نگهداری می‌شدم. اواخر سال ۱۳۸۲بود که به زندان اوین تهران منتقل شدم و بعد از چند ماه یکبار دیگر به‌علت درگیری لفظی با آقای بختیاری رئیس کل سازمان زندانهای کشور به زندان گوهردشت کرج موسوم به رجایی‌شهر منتقل شدم. یادم می‌آید در بدو ورودم به این زندان یعنی رجایی‌شهر رئیس سابق این زندان آقای ملکی بمن گفت که توی این زندان دیگر هیچ‌کس به‌ دادت نمی‌رسد. از آن‌روز تا الآن مستمر مورد آماج و حمله مختلف از جمله زندانیان خطرناک به تحریک مسئولان زندان قرار گرفتم و با سخت‌ترین شرایط ممکنه با حداقل امکانات که برای یک زندانی لازم است زندگی می‌کنم. البته زندانیان سیاسی در زندان رجایی‌شهر در این شرایط نگهداری می‌شوند و این طبیعی است. چند روز قبل از سال نو ۱۳۸۵ بود که معاون قضایی زندان آقای علی محمدی برگه‌ای بمن ابلاغ شد که حاکی از اجرای حکمم در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۵ بود. البته این حکمم بارها شفاهی از زبان رئیس فعلی زندان آقای حاج‌کاظم و رئیس بند ۶ محمد جارویی به من ابلاغ شده بود.</blockquote><blockquote>همین هفته پیش بود که رئیس بند ۶ محمد جارویی من را به دفترش احضار کرد و با لحن خشن و تهدیدآمیز بمن گفت که چرا اخبار مربوط به حکمت را به بیرون از زندان می‌دهی؟ این‌کارها اصلاً به‌نفع تو نیست، همان‌طور که به‌نفع حجت زمانی نبود. </blockquote><blockquote>[[پرونده:ولی‌الله فیض مهدوی۲.jpg\|جایگزین=تصویر ولی‌الله فیض مهدوی پیش از زندان\|بندانگشتی\|'''تصویر ولی‌الله فیض مهدوی پیش از زندان''']]بله هموطنان و دوستان عزیز من در طول مبارزاتی که داشتم آموختم که برای یک فرد مبارز اهمیتی ندارد که حتماً خودش به هدف نهایی‌اش برسد بلکه مهمتر از همه چیز تداوم مبارزه و رسیدن به هدف است و معتقدم که عدالت و آزادی و دموکراسی مثل تنفسی برای هر انسانی حیاتی و لازم است و به همین دلیل از شما می‌خواهم که در مقابل زورگویی‌های رژیم آخوندی حاکم در ایران دست از مبارزه‌تان نکشید.</blockquote><blockquote>در پایان هم پیامی دارم برای عمال و سرکردگان حکومت و به آنها می‌گویم که ما هرگز تن به ذلت و تسلیم در مقابل شما نخواهیم داد و به حکومت دیکتاتوری شما به قیمت از دست دادن جانمان هم آری نخواهیم گفت. </blockquote><blockquote>زنده باد آزادی ملت ایران از قید ستم و ظلم و استبداد </blockquote><blockquote>'''ولی‌الله فیض مهدوی''' هستم از زندان رجایی‌شهر<ref name=":0" />»</blockquote>		<blockquote>«با درود به تمامی هموطنان عزیزم که در ایران و سراسر جهان که صدای من رو می‌شنوند. من ولی‌الله فیض مهدوی متولد ۵ بهمن ماه ۱۳۵۸ هستم که در مهرماه ۱۳۸۰ در سن ۲۲سالگی به‌دست مأموران وزارت اطلاعات باتهام پیوستن به سازمان مجاهدین خلق و اقدام علیه امنیت کشور دستگیر شدم. </blockquote><blockquote>بعد از دستگیری مدت ۵۴۶ روز در سلولهای انفرادی وزارت اطلاعات تحت بازجویی و شدیدتر شکنجه‌های فیزیکی و روحی قرار گرفتم. در طول این مدت در زندان انفرادی تنها چیزهایی که همیشه و همه جا با من بود دست‌بند و پابند و چشم‌بند مشکی بود و در یک سلول ۴متری که نور کافی هم نداشت به‌سر می‌بردم.

			این دوران سخت‌ترین دوران زندگی من بود بعضی از شبها مأموران وزارت اطلاعات و بازجوها من را از خواب بیدار می‌کردند و به محوطه خارج از سلولم می‌بردند و به من می‌گفتند آخرین تقاضایت را بگو و با شلیک یک گلوله من را می‌ترساندند من فکر می‌کردم گلوله بمن اصابت کرده و مدتی شوکه بودم اما دوباره دست من را می‌گرفتند و به سلولم بازمی‌گرداندند.

			بعد از اتمام دوران انفرادی در سال ۱۳۸۲ در شعبه ۲۶بیدادگاه انقلاب تهران فقط در یک جلسه دادگاه که مدتش هم بسیار اندک بود به‌ریاست قاضی حداد به اعدام محکوم شدم در همان جلسه دادگاه تمامی اتهاماتی که بمن وارد شده بود را صریحاً رد کردم و با صدای بلند فریاد زدم که دادگاه رژیم را به‌رسمیت نمی‌شناسم چرا که نه وکیلی از طرف من در دادگاه حضور داشته نه هیأت منصفه‌ایی! در همان روز به‌علت اعتراضم به قاضی دادگاه به [[زندان دیزل‌آباد\|زندان دیزل‌‌آباد]] کرمانشاه منتقل شدم و چند ماه در آن زندان در بدترین شرایط ممکنه نگهداری می‌شدم.

			اواخر سال ۱۳۸۲بود که به زندان اوین تهران منتقل شدم و بعد از چند ماه یکبار دیگر به‌علت درگیری لفظی با آقای بختیاری رئیس کل سازمان زندانهای کشور به [[زندان گوهردشت]] کرج موسوم به رجایی‌شهر منتقل شدم. یادم می‌آید در بدو ورودم به این زندان یعنی رجایی‌شهر رئیس سابق این زندان آقای ملکی بمن گفت که توی این زندان دیگر هیچ‌کس به‌ دادت نمی‌رسد.

			از آن‌روز تا الآن مستمر مورد آماج و حمله مختلف از جمله زندانیان خطرناک به تحریک مسئولان زندان قرار گرفتم و با سخت‌ترین شرایط ممکنه با حداقل امکانات که برای یک زندانی لازم است زندگی می‌کنم. البته زندانیان سیاسی در زندان رجایی‌شهر در این شرایط نگهداری می‌شوند و این طبیعی است.

			چند روز قبل از سال نو ۱۳۸۵ بود که معاون قضایی زندان آقای علی محمدی برگه‌ای بمن ابلاغ شد که حاکی از اجرای حکمم در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۵ بود. البته این حکمم بارها شفاهی از زبان رئیس فعلی زندان آقای حاج‌کاظم و رئیس بند ۶ محمد جارویی به من ابلاغ شده بود.</blockquote><blockquote>همین هفته پیش بود که رئیس بند ۶ محمد جارویی من را به دفترش احضار کرد و با لحن خشن و تهدیدآمیز بمن گفت که چرا اخبار مربوط به حکمت را به بیرون از زندان می‌دهی؟ این‌کارها اصلاً به‌نفع تو نیست، همان‌طور که به‌نفع حجت زمانی نبود. </blockquote><blockquote>[[پرونده:ولی‌الله فیض مهدوی۲.jpg\|جایگزین=تصویر ولی‌الله فیض مهدوی پیش از زندان\|بندانگشتی\|'''تصویر ولی‌الله فیض مهدوی پیش از زندان''']]بله هموطنان و دوستان عزیز من در طول مبارزاتی که داشتم آموختم که برای یک فرد مبارز اهمیتی ندارد که حتماً خودش به هدف نهایی‌اش برسد بلکه مهمتر از همه چیز تداوم مبارزه و رسیدن به هدف است و معتقدم که عدالت و آزادی و دموکراسی مثل تنفسی برای هر انسانی حیاتی و لازم است و به همین دلیل از شما می‌خواهم که در مقابل زورگویی‌های رژیم آخوندی حاکم در ایران دست از مبارزه‌تان نکشید.</blockquote><blockquote>در پایان هم پیامی دارم برای عمال و سرکردگان حکومت و به آنها می‌گویم که ما هرگز تن به ذلت و تسلیم در مقابل شما نخواهیم داد و به حکومت دیکتاتوری شما به قیمت از دست دادن جانمان هم آری نخواهیم گفت. </blockquote><blockquote>زنده باد آزادی ملت ایران از قید ستم و ظلم و استبداد </blockquote><blockquote>'''ولی‌الله فیض مهدوی''' هستم از زندان رجایی‌شهر<ref name=":0" />»</blockquote>

	== سرانجام ولی‌الله فیض مهدوی ==		== سرانجام ولی‌الله فیض مهدوی ==

Safa در ‏۱۹ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۱۸

2024-11-19T20:18:01Z

نمایش تغییرات

Safa: /* فایل صوتی ولی الله فیض مهدوی */

2024-11-19T09:47:57Z

فایل صوتی ولی الله فیض مهدوی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۷
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	=== فایل صوتی ولی الله فیض مهدوی ===		=== فایل صوتی ولی الله فیض مهدوی ===

	<blockquote>«با درود به تمامی هموطنان عزیزم که در ایران و سراسر جهان که صدای من رو می‌شنوند. من ولی الله فیض مهدوی متولد ۵بهمن ماه ۱۳۵۸ هستم که در مهرماه ۱۳۸۰ در سن ۲۲سالگی به‌دست مأموران وزارت اطلاعات باتهام پیوستن به سازمان مجاهدین خلق و اقدام علیه امنیت کشور دستگیر شدم. </blockquote><blockquote>بعد از دستگیری مدت ۵۴۶ روز در سلولهای انفرادی وزارت اطلاعات تحت بازجویی و شدیدتر شکنجه‌های فیزیکی و روحی قرار گرفتم. در طول این مدت در زندان انفرادی تنها چیزهایی که همیشه و همه جا با من بود دست‌بند و پابند و چشم‌بند مشکی بود و در یک سلول ۴متری که نور کافی هم نداشت به‌سر می‌بردم. این دوران سخت‌ترین دوران زندگی من بود بعضی از شبها مأموران وزارت اطلاعات و بازجوها من را از خواب بیدار می‌کردند و به محوطه خارج از سلولم می‌بردند و به من می‌گفتند آخرین تقاضایت را بگو و با شلیک یک گلوله من را می‌ترساندند من فکر می‌کردم گلوله بمن اصابت کرده و مدتی شوکه بودم اما دوباره دست من را می‌گرفتند و به سلولم بازمی‌گرداندند. بعد از اتمام دوران انفرادی در سال ۱۳۸۲ در شعبه ۲۶بیدادگاه انقلاب تهران فقط در یک جلسه دادگاه که مدتش هم بسیار اندک بود به‌ریاست قاضی حداد به اعدام محکوم شدم در همان جلسه دادگاه تمامی اتهاماتی که بمن وارد شده بود را صریحاً رد کردم و با صدای بلند فریاد زدم که دادگاه رژیم را به‌رسمیت نمی‌شناسم چرا که نه وکیلی از طرف من در دادگاه حضور داشته نه هیأت منصفه‌ایی! در همان روز به‌علت اعتراضم به قاضی دادگاه به زندان دیزل‌ آباد کرمانشاه منتقل شدم و چند ماه در آن زندان در بدترین شرایط ممکنه نگهداری می‌شدم. اواخر سال ۱۳۸۲بود که به زندان اوین تهران منتقل شدم و بعد از چند ماه یکبار دیگر به‌علت درگیری لفظی با آقای بختیاری رئیس کل سازمان زندانهای کشور به زندان گوهردشت کرج موسوم به رجایی شهر منتقل شدم. یادم می‌آید در بدو ورودم به این زندان یعنی رجایی شهر رئیس سابق این زندان آقای ملکی بمن گفت که توی این زندان دیگر هیچ‌کس به‌دادت نمی‌رسد. از آن‌روز تا الآن مستمر مورد آماج و حمله مختلف از جمله زندانیان خطرناک به تحریک مسئولان زندان قرار گرفتم و با سخت‌ترین شرایط ممکنه با حداقل امکانات که برای یک زندانی لازم است زندگی می‌کنم. البته زندانیان سیاسی در زندان رجایی شهر در این شرایط نگهداری می‌شوند و این طبیعی است. چند روز قبل از سال نو ۱۳۸۵ بود که معاون قضایی زندان آقای علی محمدی برگه‌ایی بمن ابلاغ شد که حاکی از اجرای حکمم در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۵ بود. البته این حکمم بارها شفاهی از زبان رئیس فعلی زندان آقای حاج کاظم و رئیس بند ۶ محمد جارویی به من ابلاغ شده بود.</blockquote>~~[[پرونده:عکس ولی الله قبل از زندان.jpg\|جایگزین=عکس ولی الله قبل از زندان\|بندانگشتی\|عکس ولی الله قبل از زندان]]~~<blockquote>همین هفته پیش بود که رئیس بند ۶ محمد جارویی من را به دفترش احضار کرد و با لحن خشن و تهدیدآمیز بمن گفت که چرا اخبار مربوط به حکمت را به بیرون از زندان می‌دهی؟ این‌کارها اصلاً به‌نفع تو نیست، همان‌طور که به‌نفع حجت زمانی نبود. </blockquote><blockquote>بله هموطنان و دوستان عزیز من در طول مبارزاتی که داشتم آموختم که برای یک فرد مبارز اهمیتی ندارد که حتماً خودش به هدف نهایی‌اش برسد بلکه مهمتر از همه چیز تداوم مبارزه و رسیدن به هدف است و معتقدم که عدالت و آزادی و دموکراسی مثل تنفسی برای هر انسانی حیاتی و لازم است و به همین دلیل از شما می‌خواهم که در مقابل زورگوییهای رژیم آخوندی حاکم در ایران دست از مبارزه‌تان نکشید.</blockquote><blockquote>در پایان هم پیامی دارم برای عمال و سرکردگان حکومت و به آنها می‌گویم که ما هرگز تن به ذلت و تسلیم در مقابل شما نخواهیم داد و به حکومت دیکتاتوری شما به قیمت از دست دادن جانمان هم آری نخواهیم گفت. </blockquote><blockquote>زنده باد آزادی ملت ایران از قید ستم و ظلم و استبداد </blockquote><blockquote>'''ولی الله فیض مهدوی''' هستم از زندان رجایی شهر<ref name=":0" />»</blockquote>		<blockquote>«با درود به تمامی هموطنان عزیزم که در ایران و سراسر جهان که صدای من رو می‌شنوند. من ولی الله فیض مهدوی متولد ۵بهمن ماه ۱۳۵۸ هستم که در مهرماه ۱۳۸۰ در سن ۲۲سالگی به‌دست مأموران وزارت اطلاعات باتهام پیوستن به سازمان مجاهدین خلق و اقدام علیه امنیت کشور دستگیر شدم. </blockquote><blockquote>بعد از دستگیری مدت ۵۴۶ روز در سلولهای انفرادی وزارت اطلاعات تحت بازجویی و شدیدتر شکنجه‌های فیزیکی و روحی قرار گرفتم. در طول این مدت در زندان انفرادی تنها چیزهایی که همیشه و همه جا با من بود دست‌بند و پابند و چشم‌بند مشکی بود و در یک سلول ۴متری که نور کافی هم نداشت به‌سر می‌بردم. این دوران سخت‌ترین دوران زندگی من بود بعضی از شبها مأموران وزارت اطلاعات و بازجوها من را از خواب بیدار می‌کردند و به محوطه خارج از سلولم می‌بردند و به من می‌گفتند آخرین تقاضایت را بگو و با شلیک یک گلوله من را می‌ترساندند من فکر می‌کردم گلوله بمن اصابت کرده و مدتی شوکه بودم اما دوباره دست من را می‌گرفتند و به سلولم بازمی‌گرداندند. بعد از اتمام دوران انفرادی در سال ۱۳۸۲ در شعبه ۲۶بیدادگاه انقلاب تهران فقط در یک جلسه دادگاه که مدتش هم بسیار اندک بود به‌ریاست قاضی حداد به اعدام محکوم شدم در همان جلسه دادگاه تمامی اتهاماتی که بمن وارد شده بود را صریحاً رد کردم و با صدای بلند فریاد زدم که دادگاه رژیم را به‌رسمیت نمی‌شناسم چرا که نه وکیلی از طرف من در دادگاه حضور داشته نه هیأت منصفه‌ایی! در همان روز به‌علت اعتراضم به قاضی دادگاه به زندان دیزل‌ آباد کرمانشاه منتقل شدم و چند ماه در آن زندان در بدترین شرایط ممکنه نگهداری می‌شدم. اواخر سال ۱۳۸۲بود که به زندان اوین تهران منتقل شدم و بعد از چند ماه یکبار دیگر به‌علت درگیری لفظی با آقای بختیاری رئیس کل سازمان زندانهای کشور به زندان گوهردشت کرج موسوم به رجایی شهر منتقل شدم. یادم می‌آید در بدو ورودم به این زندان یعنی رجایی شهر رئیس سابق این زندان آقای ملکی بمن گفت که توی این زندان دیگر هیچ‌کس به‌دادت نمی‌رسد. از آن‌روز تا الآن مستمر مورد آماج و حمله مختلف از جمله زندانیان خطرناک به تحریک مسئولان زندان قرار گرفتم و با سخت‌ترین شرایط ممکنه با حداقل امکانات که برای یک زندانی لازم است زندگی می‌کنم. البته زندانیان سیاسی در زندان رجایی شهر در این شرایط نگهداری می‌شوند و این طبیعی است. چند روز قبل از سال نو ۱۳۸۵ بود که معاون قضایی زندان آقای علی محمدی برگه‌ایی بمن ابلاغ شد که حاکی از اجرای حکمم در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۵ بود. البته این حکمم بارها شفاهی از زبان رئیس فعلی زندان آقای حاج کاظم و رئیس بند ۶ محمد جارویی به من ابلاغ شده بود.</blockquote><blockquote>همین هفته پیش بود که رئیس بند ۶ محمد جارویی من را به دفترش احضار کرد و با لحن خشن و تهدیدآمیز بمن گفت که چرا اخبار مربوط به حکمت را به بیرون از زندان می‌دهی؟ این‌کارها اصلاً به‌نفع تو نیست، همان‌طور که به‌نفع حجت زمانی نبود. </blockquote><blockquote>[[پرونده:ولی‌الله فیض مهدوی۲.jpg\|جایگزین=تصویر ولی‌الله فیض مهدوی پیش از زندان\|بندانگشتی\|'''تصویر ولی‌الله فیض مهدوی پیش از زندان''']]بله هموطنان و دوستان عزیز من در طول مبارزاتی که داشتم آموختم که برای یک فرد مبارز اهمیتی ندارد که حتماً خودش به هدف نهایی‌اش برسد بلکه مهمتر از همه چیز تداوم مبارزه و رسیدن به هدف است و معتقدم که عدالت و آزادی و دموکراسی مثل تنفسی برای هر انسانی حیاتی و لازم است و به همین دلیل از شما می‌خواهم که در مقابل زورگوییهای رژیم آخوندی حاکم در ایران دست از مبارزه‌تان نکشید.</blockquote><blockquote>در پایان هم پیامی دارم برای عمال و سرکردگان حکومت و به آنها می‌گویم که ما هرگز تن به ذلت و تسلیم در مقابل شما نخواهیم داد و به حکومت دیکتاتوری شما به قیمت از دست دادن جانمان هم آری نخواهیم گفت. </blockquote><blockquote>زنده باد آزادی ملت ایران از قید ستم و ظلم و استبداد </blockquote><blockquote>'''ولی الله فیض مهدوی''' هستم از زندان رجایی شهر<ref name=":0" />»</blockquote>

	== مرگ ولی الله فیض مهدوی ==		== مرگ ولی الله فیض مهدوی ==

Safa در ‏۵ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۲۴

2023-09-05T20:24:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|نام_شخص=ولی‌الله فیض مهدوی		\|نام_شخص=ولی‌الله فیض مهدوی
	\|تصویر = ~~پرونده:ولی الله~~ فیض.~~JPG~~		\|تصویر = ولی‌الله فیض مهدوی ۱.jpg
	\|عرض_تصویر=۲۵۰ پیکسل		\|عرض_تصویر=۲۵۰ پیکسل
	\|توضیح_تصویر=		\|توضیح_تصویر=

Rah در ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۰

2022-09-02T18:20:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۲۰
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	=== فایل صوتی ولی الله فیض مهدوی ===		=== فایل صوتی ولی الله فیض مهدوی ===

	<blockquote>«با درود به تمامی هموطنان عزیزم که در ایران و سراسر جهان که صدای من رو می‌شنوند. من ولی الله فیض مهدوی متولد ۵بهمن ماه ۱۳۵۸ هستم که در مهرماه ۱۳۸۰ در سن ۲۲سالگی به‌دست مأموران وزارت اطلاعات باتهام پیوستن به سازمان مجاهدین خلق و اقدام علیه امنیت کشور دستگیر شدم. </blockquote><blockquote>بعد از دستگیری مدت ۵۴۶ روز در سلولهای انفرادی وزارت اطلاعات تحت بازجویی و شدیدتر شکنجه‌های فیزیکی و روحی قرار گرفتم. در طول این مدت در زندان انفرادی تنها چیزهایی که همیشه و همه جا با من بود دست‌بند و پابند و چشم‌بند مشکی بود و در یک سلول ۴متری که نور کافی هم نداشت به‌سر می‌بردم. این دوران سخت‌ترین دوران زندگی من بود بعضی از شبها مأموران وزارت اطلاعات و بازجوها من را از خواب بیدار می‌کردند و به محوطه خارج از سلولم می‌بردند و به من می‌گفتند آخرین تقاضایت را بگو و با شلیک یک گلوله من را می‌ترساندند من فکر می‌کردم گلوله بمن اصابت کرده و مدتی شوکه بودم اما دوباره دست من را می‌گرفتند و به سلولم بازمی‌گرداندند. بعد از اتمام دوران انفرادی در سال ۱۳۸۲ در شعبه ۲۶بیدادگاه انقلاب تهران فقط در یک جلسه دادگاه که مدتش هم بسیار اندک بود به‌ریاست قاضی حداد به اعدام محکوم شدم در همان جلسه دادگاه تمامی اتهاماتی که بمن وارد شده بود را صریحاً رد کردم و با صدای بلند فریاد زدم که دادگاه رژیم را به‌رسمیت نمی‌شناسم چرا که نه وکیلی از طرف من در دادگاه حضور داشته نه هیأت منصفه‌ایی! در همان روز به‌علت اعتراضم به قاضی دادگاه به زندان دیزل‌ آباد کرمانشاه منتقل شدم و چند ماه در آن زندان در بدترین شرایط ممکنه نگهداری می‌شدم. اواخر سال ۱۳۸۲بود که به زندان اوین تهران منتقل شدم و بعد از چند ماه یکبار دیگر به‌علت درگیری لفظی با آقای بختیاری رئیس کل سازمان زندانهای کشور به زندان گوهردشت کرج موسوم به رجایی شهر منتقل شدم. یادم می‌آید در بدو ورودم به این زندان یعنی رجایی شهر رئیس سابق این زندان آقای ملکی بمن گفت که توی این زندان دیگر هیچ‌کس به‌دادت نمی‌رسد. از آن‌روز تا الآن مستمر مورد آماج و حمله مختلف از جمله زندانیان خطرناک به تحریک مسئولان زندان قرار گرفتم و با سخت‌ترین شرایط ممکنه با حداقل امکانات که برای یک زندانی لازم است زندگی می‌کنم. البته زندانیان سیاسی در زندان رجایی شهر در این شرایط نگهداری می‌شوند و این طبیعی است. چند روز قبل از سال نو ۱۳۸۵ بود که معاون قضایی زندان آقای علی محمدی برگه‌ایی بمن ابلاغ شد که حاکی از اجرای حکمم در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۵ بود. البته این حکمم بارها شفاهی از زبان رئیس فعلی زندان آقای حاج کاظم و رئیس بند ۶ محمد جارویی به من ابلاغ شده بود.</blockquote>[[پرونده:عکس ولی الله قبل از زندان.jpg\|جایگزین=عکس ولی الله قبل از زندان\|بندانگشتی\|عکس ولی الله قبل از زندان]]<blockquote>همین هفته پیش بود که رئیس بند ۶ محمد جارویی من را به دفترش احضار کرد و با لحن خشن و تهدیدآمیز بمن گفت که چرا اخبار مربوط به ~~حکم ات~~ را به بیرون از زندان ~~میدهی؟ اینکارها~~ اصلاً به‌نفع تو ~~نیست~~ همان‌طور که به‌نفع حجت زمانی نبود. </blockquote><blockquote>بله هموطنان و دوستان عزیز من در طول مبارزاتی که داشتم آموختم که برای یک فرد مبارز اهمیتی ندارد که حتماً خودش به هدف نهایی‌اش برسد بلکه مهمتر از همه چیز تداوم مبارزه و رسیدن به هدف است و معتقدم که عدالت و آزادی و دموکراسی مثل تنفسی برای هر انسانی حیاتی و لازم است و به همین دلیل از شما می‌خواهم که در مقابل زورگوییهای رژیم آخوندی حاکم در ایران دست از مبارزه‌تان نکشید.</blockquote><blockquote>در پایان هم پیامی دارم برای ~~اعمال~~ سرکردگان حکومت و به آنها می‌گویم که ما هرگز تن به ذلت و تسلیم در مقابل شما نخواهیم داد و به حکومت دیکتاتوری شما به قیمت از دست دادن جانمان هم آری نخواهیم گفت. </blockquote><blockquote>زنده باد آزادی ملت ایران از قید ستم و ظلم و استبداد </blockquote><blockquote>'''ولی الله فیض مهدوی''' هستم از زندان رجایی شهر<ref name=":0" />»</blockquote>		<blockquote>«با درود به تمامی هموطنان عزیزم که در ایران و سراسر جهان که صدای من رو می‌شنوند. من ولی الله فیض مهدوی متولد ۵بهمن ماه ۱۳۵۸ هستم که در مهرماه ۱۳۸۰ در سن ۲۲سالگی به‌دست مأموران وزارت اطلاعات باتهام پیوستن به سازمان مجاهدین خلق و اقدام علیه امنیت کشور دستگیر شدم. </blockquote><blockquote>بعد از دستگیری مدت ۵۴۶ روز در سلولهای انفرادی وزارت اطلاعات تحت بازجویی و شدیدتر شکنجه‌های فیزیکی و روحی قرار گرفتم. در طول این مدت در زندان انفرادی تنها چیزهایی که همیشه و همه جا با من بود دست‌بند و پابند و چشم‌بند مشکی بود و در یک سلول ۴متری که نور کافی هم نداشت به‌سر می‌بردم. این دوران سخت‌ترین دوران زندگی من بود بعضی از شبها مأموران وزارت اطلاعات و بازجوها من را از خواب بیدار می‌کردند و به محوطه خارج از سلولم می‌بردند و به من می‌گفتند آخرین تقاضایت را بگو و با شلیک یک گلوله من را می‌ترساندند من فکر می‌کردم گلوله بمن اصابت کرده و مدتی شوکه بودم اما دوباره دست من را می‌گرفتند و به سلولم بازمی‌گرداندند. بعد از اتمام دوران انفرادی در سال ۱۳۸۲ در شعبه ۲۶بیدادگاه انقلاب تهران فقط در یک جلسه دادگاه که مدتش هم بسیار اندک بود به‌ریاست قاضی حداد به اعدام محکوم شدم در همان جلسه دادگاه تمامی اتهاماتی که بمن وارد شده بود را صریحاً رد کردم و با صدای بلند فریاد زدم که دادگاه رژیم را به‌رسمیت نمی‌شناسم چرا که نه وکیلی از طرف من در دادگاه حضور داشته نه هیأت منصفه‌ایی! در همان روز به‌علت اعتراضم به قاضی دادگاه به زندان دیزل‌ آباد کرمانشاه منتقل شدم و چند ماه در آن زندان در بدترین شرایط ممکنه نگهداری می‌شدم. اواخر سال ۱۳۸۲بود که به زندان اوین تهران منتقل شدم و بعد از چند ماه یکبار دیگر به‌علت درگیری لفظی با آقای بختیاری رئیس کل سازمان زندانهای کشور به زندان گوهردشت کرج موسوم به رجایی شهر منتقل شدم. یادم می‌آید در بدو ورودم به این زندان یعنی رجایی شهر رئیس سابق این زندان آقای ملکی بمن گفت که توی این زندان دیگر هیچ‌کس به‌دادت نمی‌رسد. از آن‌روز تا الآن مستمر مورد آماج و حمله مختلف از جمله زندانیان خطرناک به تحریک مسئولان زندان قرار گرفتم و با سخت‌ترین شرایط ممکنه با حداقل امکانات که برای یک زندانی لازم است زندگی می‌کنم. البته زندانیان سیاسی در زندان رجایی شهر در این شرایط نگهداری می‌شوند و این طبیعی است. چند روز قبل از سال نو ۱۳۸۵ بود که معاون قضایی زندان آقای علی محمدی برگه‌ایی بمن ابلاغ شد که حاکی از اجرای حکمم در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۵ بود. البته این حکمم بارها شفاهی از زبان رئیس فعلی زندان آقای حاج کاظم و رئیس بند ۶ محمد جارویی به من ابلاغ شده بود.</blockquote>[[پرونده:عکس ولی الله قبل از زندان.jpg\|جایگزین=عکس ولی الله قبل از زندان\|بندانگشتی\|عکس ولی الله قبل از زندان]]<blockquote>همین هفته پیش بود که رئیس بند ۶ محمد جارویی من را به دفترش احضار کرد و با لحن خشن و تهدیدآمیز بمن گفت که چرا اخبار مربوط به حکمت را به بیرون از زندان می‌دهی؟ این‌کارها اصلاً به‌نفع تو نیست، همان‌طور که به‌نفع حجت زمانی نبود. </blockquote><blockquote>بله هموطنان و دوستان عزیز من در طول مبارزاتی که داشتم آموختم که برای یک فرد مبارز اهمیتی ندارد که حتماً خودش به هدف نهایی‌اش برسد بلکه مهمتر از همه چیز تداوم مبارزه و رسیدن به هدف است و معتقدم که عدالت و آزادی و دموکراسی مثل تنفسی برای هر انسانی حیاتی و لازم است و به همین دلیل از شما می‌خواهم که در مقابل زورگوییهای رژیم آخوندی حاکم در ایران دست از مبارزه‌تان نکشید.</blockquote><blockquote>در پایان هم پیامی دارم برای عمال و سرکردگان حکومت و به آنها می‌گویم که ما هرگز تن به ذلت و تسلیم در مقابل شما نخواهیم داد و به حکومت دیکتاتوری شما به قیمت از دست دادن جانمان هم آری نخواهیم گفت. </blockquote><blockquote>زنده باد آزادی ملت ایران از قید ستم و ظلم و استبداد </blockquote><blockquote>'''ولی الله فیض مهدوی''' هستم از زندان رجایی شهر<ref name=":0" />»</blockquote>

	== مرگ ولی الله فیض مهدوی ==		== مرگ ولی الله فیض مهدوی ==

Ehsan در ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۴۰

2020-09-04T08:40:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|نام_شخص=ولی‌الله فیض مهدوی		\|نام_شخص=ولی‌الله فیض مهدوی
	\|تصویر = ولی الله فیض ~~مهدوی~~.~~jpg~~		\|تصویر = پرونده:ولی الله فیض.JPG
	\|عرض_تصویر=۲۵۰ پیکسل		\|عرض_تصویر=۲۵۰ پیکسل
	\|توضیح_تصویر=		\|توضیح_تصویر=

Ehsan در ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۳۸

2020-09-04T08:38:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۳۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|نام_شخص=ولی‌الله فیض مهدوی		\|نام_شخص=ولی‌الله فیض مهدوی
	\|تصویر = ~~ولی_الله_فیض_مهدوی~~.jpg		\|تصویر = ولی الله فیض مهدوی.jpg
	\|عرض_تصویر=۲۵۰ پیکسل		\|عرض_تصویر=۲۵۰ پیکسل
	\|توضیح_تصویر=		\|توضیح_تصویر=

Ehsan در ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۲۹

2020-09-04T08:29:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۲۹
خط ۲:		خط ۲:
	\|نام_شخص=ولی‌الله فیض مهدوی		\|نام_شخص=ولی‌الله فیض مهدوی
	\|تصویر = ولی_الله_فیض_مهدوی.jpg		\|تصویر = ولی_الله_فیض_مهدوی.jpg
	\|عرض_تصویر=		\|عرض_تصویر=۲۵۰ پیکسل
	\|توضیح_تصویر=		\|توضیح_تصویر=
	\|تاریخ_تولد= متولد ۵ بهمن ۱۳۵۸ همدان		\|تاریخ_تولد= متولد ۵ بهمن ۱۳۵۸ همدان

Ehsan در ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۲۹

2020-09-04T08:29:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۲۹
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	=== فایل صوتی ولی الله فیض مهدوی ===		=== فایل صوتی ولی الله فیض مهدوی ===

	<blockquote>«با درود به تمامی هموطنان عزیزم که در ایران و سراسر جهان که صدای من رو می‌شنوند. من ولی الله فیض مهدوی متولد ۵بهمن ماه ۱۳۵۸ هستم که در مهرماه ۱۳۸۰ در سن ۲۲سالگی به‌دست مأموران وزارت اطلاعات باتهام پیوستن به سازمان مجاهدین خلق و اقدام علیه امنیت کشور دستگیر شدم. </blockquote><blockquote>بعد از دستگیری مدت ۵۴۶ روز در سلولهای انفرادی وزارت اطلاعات تحت بازجویی و شدیدتر شکنجه‌های فیزیکی و روحی قرار گرفتم. در طول این مدت در زندان انفرادی تنها چیزهایی که همیشه و همه جا با من بود دست‌بند و پابند و چشم‌بند مشکی بود و در یک سلول ۴متری که نور کافی هم نداشت به‌سر می‌بردم. این دوران سخت‌ترین دوران زندگی من بود بعضی از شبها مأموران وزارت اطلاعات و بازجوها من را از خواب بیدار می‌کردند و به محوطه خارج از سلولم می‌بردند و به من می‌گفتند آخرین تقاضایت را بگو و با شلیک یک گلوله من را می‌ترساندند من فکر می‌کردم گلوله بمن اصابت کرده و مدتی شوکه بودم اما دوباره دست من را می‌گرفتند و به سلولم بازمی‌گرداندند. بعد از اتمام دوران انفرادی در سال ۱۳۸۲ در شعبه ۲۶بیدادگاه انقلاب تهران فقط در یک جلسه دادگاه که مدتش هم بسیار اندک بود به‌ریاست قاضی حداد به اعدام محکوم شدم در همان جلسه دادگاه تمامی اتهاماتی که بمن وارد شده بود را صریحاً رد کردم و با صدای بلند فریاد زدم که دادگاه رژیم را به‌رسمیت نمی‌شناسم چرا که نه وکیلی از طرف من در دادگاه حضور داشته نه هیأت منصفه‌ایی! در همان روز به‌علت اعتراضم به قاضی دادگاه به زندان دیزل‌ آباد کرمانشاه منتقل شدم و چند ماه در آن زندان در بدترین شرایط ممکنه نگهداری می‌شدم. اواخر سال ۱۳۸۲بود که به زندان اوین تهران منتقل شدم و بعد از چند ماه یکبار دیگر به‌علت درگیری لفظی با آقای بختیاری رئیس کل سازمان زندانهای کشور به زندان گوهردشت کرج موسوم به رجایی شهر منتقل شدم. یادم می‌آید در بدو ورودم به این زندان یعنی رجایی شهر رئیس سابق این زندان آقای ملکی بمن گفت که توی این زندان دیگر هیچ‌کس به‌دادت نمی‌رسد. از آن‌روز تا الآن مستمر مورد آماج و حمله مختلف از جمله زندانیان خطرناک به تحریک مسئولان زندان قرار گرفتم و با سخت‌ترین شرایط ممکنه با حداقل امکانات که برای یک زندانی لازم است زندگی می‌کنم. البته زندانیان سیاسی در زندان رجایی شهر در این شرایط نگهداری می‌شوند و این طبیعی است. چند روز قبل از سال نو ۱۳۸۵ بود که معاون قضایی زندان آقای علی محمدی برگه‌ایی بمن ابلاغ شد که حاکی از اجرای حکمم در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۵ بود. البته این حکمم بارها شفاهی از زبان رئیس فعلی زندان آقای حاج کاظم و رئیس بند ۶ محمد جارویی به من ابلاغ شده بود.</blockquote><blockquote>همین هفته پیش بود که رئیس بند ۶ محمد جارویی من را به دفترش احضار کرد و با لحن خشن و تهدیدآمیز بمن گفت که چرا اخبار مربوط به حکم ات را به بیرون از زندان میدهی؟ اینکارها اصلاً به‌نفع تو نیست همان‌طور که به‌نفع حجت زمانی نبود. </blockquote><blockquote>بله هموطنان و دوستان عزیز من در طول مبارزاتی که داشتم آموختم که برای یک فرد مبارز اهمیتی ندارد که حتماً خودش به هدف نهایی‌اش برسد بلکه مهمتر از همه چیز تداوم مبارزه و رسیدن به هدف است و معتقدم که عدالت و آزادی و دموکراسی مثل تنفسی برای هر انسانی حیاتی و لازم است و به همین دلیل از شما می‌خواهم که در مقابل زورگوییهای رژیم آخوندی حاکم در ایران دست از مبارزه‌تان نکشید.</blockquote><blockquote>در پایان هم پیامی دارم برای اعمال سرکردگان حکومت و به آنها می‌گویم که ما هرگز تن به ذلت و تسلیم در مقابل شما نخواهیم داد و به حکومت دیکتاتوری شما به قیمت از دست دادن جانمان هم آری نخواهیم گفت. </blockquote><blockquote>زنده باد آزادی ملت ایران از قید ستم و ظلم و استبداد </blockquote><blockquote>'''ولی الله فیض مهدوی''' هستم از زندان رجایی شهر<ref name=":0" />»</blockquote>		<blockquote>«با درود به تمامی هموطنان عزیزم که در ایران و سراسر جهان که صدای من رو می‌شنوند. من ولی الله فیض مهدوی متولد ۵بهمن ماه ۱۳۵۸ هستم که در مهرماه ۱۳۸۰ در سن ۲۲سالگی به‌دست مأموران وزارت اطلاعات باتهام پیوستن به سازمان مجاهدین خلق و اقدام علیه امنیت کشور دستگیر شدم. </blockquote><blockquote>بعد از دستگیری مدت ۵۴۶ روز در سلولهای انفرادی وزارت اطلاعات تحت بازجویی و شدیدتر شکنجه‌های فیزیکی و روحی قرار گرفتم. در طول این مدت در زندان انفرادی تنها چیزهایی که همیشه و همه جا با من بود دست‌بند و پابند و چشم‌بند مشکی بود و در یک سلول ۴متری که نور کافی هم نداشت به‌سر می‌بردم. این دوران سخت‌ترین دوران زندگی من بود بعضی از شبها مأموران وزارت اطلاعات و بازجوها من را از خواب بیدار می‌کردند و به محوطه خارج از سلولم می‌بردند و به من می‌گفتند آخرین تقاضایت را بگو و با شلیک یک گلوله من را می‌ترساندند من فکر می‌کردم گلوله بمن اصابت کرده و مدتی شوکه بودم اما دوباره دست من را می‌گرفتند و به سلولم بازمی‌گرداندند. بعد از اتمام دوران انفرادی در سال ۱۳۸۲ در شعبه ۲۶بیدادگاه انقلاب تهران فقط در یک جلسه دادگاه که مدتش هم بسیار اندک بود به‌ریاست قاضی حداد به اعدام محکوم شدم در همان جلسه دادگاه تمامی اتهاماتی که بمن وارد شده بود را صریحاً رد کردم و با صدای بلند فریاد زدم که دادگاه رژیم را به‌رسمیت نمی‌شناسم چرا که نه وکیلی از طرف من در دادگاه حضور داشته نه هیأت منصفه‌ایی! در همان روز به‌علت اعتراضم به قاضی دادگاه به زندان دیزل‌ آباد کرمانشاه منتقل شدم و چند ماه در آن زندان در بدترین شرایط ممکنه نگهداری می‌شدم. اواخر سال ۱۳۸۲بود که به زندان اوین تهران منتقل شدم و بعد از چند ماه یکبار دیگر به‌علت درگیری لفظی با آقای بختیاری رئیس کل سازمان زندانهای کشور به زندان گوهردشت کرج موسوم به رجایی شهر منتقل شدم. یادم می‌آید در بدو ورودم به این زندان یعنی رجایی شهر رئیس سابق این زندان آقای ملکی بمن گفت که توی این زندان دیگر هیچ‌کس به‌دادت نمی‌رسد. از آن‌روز تا الآن مستمر مورد آماج و حمله مختلف از جمله زندانیان خطرناک به تحریک مسئولان زندان قرار گرفتم و با سخت‌ترین شرایط ممکنه با حداقل امکانات که برای یک زندانی لازم است زندگی می‌کنم. البته زندانیان سیاسی در زندان رجایی شهر در این شرایط نگهداری می‌شوند و این طبیعی است. چند روز قبل از سال نو ۱۳۸۵ بود که معاون قضایی زندان آقای علی محمدی برگه‌ایی بمن ابلاغ شد که حاکی از اجرای حکمم در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۵ بود. البته این حکمم بارها شفاهی از زبان رئیس فعلی زندان آقای حاج کاظم و رئیس بند ۶ محمد جارویی به من ابلاغ شده بود.</blockquote>[[پرونده:عکس ولی الله قبل از زندان.jpg\|جایگزین=عکس ولی الله قبل از زندان\|بندانگشتی\|عکس ولی الله قبل از زندان]]<blockquote>همین هفته پیش بود که رئیس بند ۶ محمد جارویی من را به دفترش احضار کرد و با لحن خشن و تهدیدآمیز بمن گفت که چرا اخبار مربوط به حکم ات را به بیرون از زندان میدهی؟ اینکارها اصلاً به‌نفع تو نیست همان‌طور که به‌نفع حجت زمانی نبود. </blockquote><blockquote>بله هموطنان و دوستان عزیز من در طول مبارزاتی که داشتم آموختم که برای یک فرد مبارز اهمیتی ندارد که حتماً خودش به هدف نهایی‌اش برسد بلکه مهمتر از همه چیز تداوم مبارزه و رسیدن به هدف است و معتقدم که عدالت و آزادی و دموکراسی مثل تنفسی برای هر انسانی حیاتی و لازم است و به همین دلیل از شما می‌خواهم که در مقابل زورگوییهای رژیم آخوندی حاکم در ایران دست از مبارزه‌تان نکشید.</blockquote><blockquote>در پایان هم پیامی دارم برای اعمال سرکردگان حکومت و به آنها می‌گویم که ما هرگز تن به ذلت و تسلیم در مقابل شما نخواهیم داد و به حکومت دیکتاتوری شما به قیمت از دست دادن جانمان هم آری نخواهیم گفت. </blockquote><blockquote>زنده باد آزادی ملت ایران از قید ستم و ظلم و استبداد </blockquote><blockquote>'''ولی الله فیض مهدوی''' هستم از زندان رجایی شهر<ref name=":0" />»</blockquote>

	== مرگ ولی الله فیض مهدوی ==		== مرگ ولی الله فیض مهدوی ==
	~~[[پرونده:عکس ولی الله قبل از زندان.jpg\|جایگزین=عکس ولی الله قبل از زندان\|بندانگشتی\|عکس ولی الله قبل از زندان]]~~
	ولی ‌‏الله فيض مهدوی که به جرم ارتباط با سازمان مجاهدين خلق و حملموادمنفجره در انتظار اعدام به سر می‌برد، در بيمارستان شريعتی تهران به قتل رسید.		ولی ‌‏الله فيض مهدوی که به جرم ارتباط با سازمان مجاهدين خلق و حملموادمنفجره در انتظار اعدام به سر می‌برد، در بيمارستان شريعتی تهران به قتل رسید.

Ehsan در ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۲۸

2020-09-04T08:28:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۲۸
خط ۳۲:		خط ۳۲:

	=== فایل صوتی ولی الله فیض مهدوی ===		=== فایل صوتی ولی الله فیض مهدوی ===
	[[پرونده:صدای ضبط شده ولی الله فیض مهدوی در زندان گوهر دشت -۲۷فروردین ۱۳۸۵.jpg\|جایگزین=صدای ضبط شده ولی الله فیض مهدوی در زندان گوهر دشت -۲۷فروردین ۱۳۸۵\|بندانگشتی\|صدای ضبط شده ولی الله فیض مهدوی در زندان گوهر دشت -۲۷فروردین ۱۳۸۵]]<blockquote>«با درود به تمامی هموطنان عزیزم که در ایران و سراسر جهان که صدای من رو می‌شنوند. من ولی الله فیض مهدوی متولد ۵بهمن ماه ۱۳۵۸ هستم که در مهرماه ۱۳۸۰ در سن ۲۲سالگی به‌دست مأموران وزارت اطلاعات باتهام پیوستن به سازمان مجاهدین خلق ~~در عراق~~ و اقدام علیه امنیت کشور دستگیر شدم. </blockquote><blockquote>بعد از دستگیری مدت ۵۴۶ روز در سلولهای انفرادی وزارت اطلاعات تحت بازجویی و شدیدتر شکنجه‌های فیزیکی و روحی قرار گرفتم. در طول این مدت در زندان انفرادی تنها چیزهایی که همیشه و همه جا با من بود دست‌بند و پابند و چشم‌بند مشکی بود و در یک سلول ۴متری که نور کافی هم نداشت به‌سر می‌بردم. این دوران سخت‌ترین دوران زندگی من بود بعضی از شبها مأموران وزارت اطلاعات و بازجوها من را از خواب بیدار می‌کردند و به محوطه خارج از سلولم می‌بردند و به من می‌گفتند آخرین تقاضایت را بگو و با شلیک یک گلوله من را می‌ترساندند من فکر می‌کردم گلوله بمن اصابت کرده و مدتی شوکه بودم اما دوباره دست من را می‌گرفتند و به سلولم بازمی‌گرداندند. بعد از اتمام دوران انفرادی در سال ۱۳۸۲ در شعبه ۲۶بیدادگاه انقلاب تهران فقط در یک جلسه دادگاه که مدتش هم بسیار اندک بود به‌ریاست قاضی حداد به اعدام محکوم شدم در همان جلسه دادگاه تمامی اتهاماتی که بمن وارد شده بود را صریحاً رد کردم و با صدای بلند فریاد زدم که دادگاه رژیم را به‌رسمیت نمی‌شناسم چرا که نه وکیلی از طرف من در دادگاه حضور داشته نه هیأت منصفه‌ایی! در همان روز به‌علت اعتراضم به قاضی دادگاه به زندان دیزل‌ آباد کرمانشاه منتقل شدم و چند ماه در آن زندان در بدترین شرایط ممکنه نگهداری می‌شدم. اواخر سال ۱۳۸۲بود که به زندان اوین تهران منتقل شدم و بعد از چند ماه یکبار دیگر به‌علت درگیری لفظی با آقای بختیاری رئیس کل سازمان زندانهای کشور به زندان گوهردشت کرج موسوم به رجایی شهر منتقل شدم. یادم می‌آید در بدو ورودم به این زندان یعنی رجایی شهر رئیس سابق این زندان آقای ملکی بمن گفت که توی این زندان دیگر هیچ‌کس به‌دادت نمی‌رسد. از آن‌روز تا الآن مستمر مورد آماج و حمله مختلف از جمله زندانیان خطرناک به تحریک مسئولان زندان قرار گرفتم و با سخت‌ترین شرایط ممکنه با حداقل امکانات که برای یک زندانی لازم است زندگی می‌کنم. البته زندانیان سیاسی در زندان رجایی شهر در این شرایط نگهداری می‌شوند و این طبیعی است. چند روز قبل از سال نو ۱۳۸۵ بود که معاون قضایی زندان آقای علی محمدی برگه‌ایی بمن ابلاغ شد که حاکی از اجرای حکمم در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۵ بود. البته این حکمم بارها شفاهی از زبان رئیس فعلی زندان آقای حاج کاظم و رئیس بند ۶ محمد جارویی به من ابلاغ شده بود.</blockquote><blockquote>همین هفته پیش بود که رئیس بند ۶ محمد جارویی من را به دفترش احضار کرد و با لحن خشن و تهدیدآمیز بمن گفت که چرا اخبار مربوط به حکم ات را به بیرون از زندان میدهی؟ اینکارها اصلاً به‌نفع تو نیست همان‌طور که به‌نفع حجت زمانی نبود. </blockquote><blockquote>بله هموطنان و دوستان عزیز من در طول مبارزاتی که داشتم آموختم که برای یک فرد مبارز اهمیتی ندارد که حتماً خودش به هدف نهایی‌اش برسد بلکه مهمتر از همه چیز تداوم مبارزه و رسیدن به هدف است و معتقدم که عدالت و آزادی و دموکراسی مثل تنفسی برای هر انسانی حیاتی و لازم است و به همین دلیل از شما می‌خواهم که در مقابل زورگوییهای رژیم آخوندی حاکم در ایران دست از مبارزه‌تان نکشید.</blockquote><blockquote>در پایان هم پیامی دارم برای اعمال سرکردگان حکومت و به آنها می‌گویم که ما هرگز تن به ذلت و تسلیم در مقابل شما نخواهیم داد و به حکومت دیکتاتوری شما به قیمت از دست دادن جانمان هم آری نخواهیم گفت. </blockquote><blockquote>زنده باد آزادی ملت ایران از قید ستم و ظلم و استبداد </blockquote><blockquote>'''ولی الله فیض مهدوی''' هستم از زندان رجایی شهر<ref name=":0" />»</blockquote>
			<blockquote>«با درود به تمامی هموطنان عزیزم که در ایران و سراسر جهان که صدای من رو می‌شنوند. من ولی الله فیض مهدوی متولد ۵بهمن ماه ۱۳۵۸ هستم که در مهرماه ۱۳۸۰ در سن ۲۲سالگی به‌دست مأموران وزارت اطلاعات باتهام پیوستن به سازمان مجاهدین خلق و اقدام علیه امنیت کشور دستگیر شدم. </blockquote><blockquote>بعد از دستگیری مدت ۵۴۶ روز در سلولهای انفرادی وزارت اطلاعات تحت بازجویی و شدیدتر شکنجه‌های فیزیکی و روحی قرار گرفتم. در طول این مدت در زندان انفرادی تنها چیزهایی که همیشه و همه جا با من بود دست‌بند و پابند و چشم‌بند مشکی بود و در یک سلول ۴متری که نور کافی هم نداشت به‌سر می‌بردم. این دوران سخت‌ترین دوران زندگی من بود بعضی از شبها مأموران وزارت اطلاعات و بازجوها من را از خواب بیدار می‌کردند و به محوطه خارج از سلولم می‌بردند و به من می‌گفتند آخرین تقاضایت را بگو و با شلیک یک گلوله من را می‌ترساندند من فکر می‌کردم گلوله بمن اصابت کرده و مدتی شوکه بودم اما دوباره دست من را می‌گرفتند و به سلولم بازمی‌گرداندند. بعد از اتمام دوران انفرادی در سال ۱۳۸۲ در شعبه ۲۶بیدادگاه انقلاب تهران فقط در یک جلسه دادگاه که مدتش هم بسیار اندک بود به‌ریاست قاضی حداد به اعدام محکوم شدم در همان جلسه دادگاه تمامی اتهاماتی که بمن وارد شده بود را صریحاً رد کردم و با صدای بلند فریاد زدم که دادگاه رژیم را به‌رسمیت نمی‌شناسم چرا که نه وکیلی از طرف من در دادگاه حضور داشته نه هیأت منصفه‌ایی! در همان روز به‌علت اعتراضم به قاضی دادگاه به زندان دیزل‌ آباد کرمانشاه منتقل شدم و چند ماه در آن زندان در بدترین شرایط ممکنه نگهداری می‌شدم. اواخر سال ۱۳۸۲بود که به زندان اوین تهران منتقل شدم و بعد از چند ماه یکبار دیگر به‌علت درگیری لفظی با آقای بختیاری رئیس کل سازمان زندانهای کشور به زندان گوهردشت کرج موسوم به رجایی شهر منتقل شدم. یادم می‌آید در بدو ورودم به این زندان یعنی رجایی شهر رئیس سابق این زندان آقای ملکی بمن گفت که توی این زندان دیگر هیچ‌کس به‌دادت نمی‌رسد. از آن‌روز تا الآن مستمر مورد آماج و حمله مختلف از جمله زندانیان خطرناک به تحریک مسئولان زندان قرار گرفتم و با سخت‌ترین شرایط ممکنه با حداقل امکانات که برای یک زندانی لازم است زندگی می‌کنم. البته زندانیان سیاسی در زندان رجایی شهر در این شرایط نگهداری می‌شوند و این طبیعی است. چند روز قبل از سال نو ۱۳۸۵ بود که معاون قضایی زندان آقای علی محمدی برگه‌ایی بمن ابلاغ شد که حاکی از اجرای حکمم در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۵ بود. البته این حکمم بارها شفاهی از زبان رئیس فعلی زندان آقای حاج کاظم و رئیس بند ۶ محمد جارویی به من ابلاغ شده بود.</blockquote><blockquote>همین هفته پیش بود که رئیس بند ۶ محمد جارویی من را به دفترش احضار کرد و با لحن خشن و تهدیدآمیز بمن گفت که چرا اخبار مربوط به حکم ات را به بیرون از زندان میدهی؟ اینکارها اصلاً به‌نفع تو نیست همان‌طور که به‌نفع حجت زمانی نبود. </blockquote><blockquote>بله هموطنان و دوستان عزیز من در طول مبارزاتی که داشتم آموختم که برای یک فرد مبارز اهمیتی ندارد که حتماً خودش به هدف نهایی‌اش برسد بلکه مهمتر از همه چیز تداوم مبارزه و رسیدن به هدف است و معتقدم که عدالت و آزادی و دموکراسی مثل تنفسی برای هر انسانی حیاتی و لازم است و به همین دلیل از شما می‌خواهم که در مقابل زورگوییهای رژیم آخوندی حاکم در ایران دست از مبارزه‌تان نکشید.</blockquote><blockquote>در پایان هم پیامی دارم برای اعمال سرکردگان حکومت و به آنها می‌گویم که ما هرگز تن به ذلت و تسلیم در مقابل شما نخواهیم داد و به حکومت دیکتاتوری شما به قیمت از دست دادن جانمان هم آری نخواهیم گفت. </blockquote><blockquote>زنده باد آزادی ملت ایران از قید ستم و ظلم و استبداد </blockquote><blockquote>'''ولی الله فیض مهدوی''' هستم از زندان رجایی شهر<ref name=":0" />»</blockquote>

	== مرگ ولی الله فیض مهدوی ==		== مرگ ولی الله فیض مهدوی ==